We konden drie maanden geleden al genieten van Chelsea Grin toen de band het voorprogramma van Miss May I verzorgde en ook Blessthefall bracht onlangs nog een bezoek aan de Amsterdamse poptempel. Beide bands stonden voor halflege zalen, dus vanavond is het ook voor hen een sensatie om op te mogen treden in de uitverkochte Melkweg als supportact van Asking Alexandria. Deze Britse metalcoreband vertegenwoordigt hairmetal anno 2012, gecombineerd met een vleugje synth en oorverdovend geschreeuw.
Al een half uur voordat de deuren openen strekt een lange rij zich uit tot voorbij de grote tourbus, en Chelsea Grin staat om acht uur dan ook voor een gevulde zaal op de bühne. Of het het enthousiasme van het jonge publiek – inclusief mezelf (weekend!) – is of het feit dat de band stukje bij beetje terrein wint in Europa is mij een raadsel, maar vanaf de eerste noten gaat het dak er af. Zoals gewoonlijk is het geluid bij voorprogramma’s niet om over naar huis te schrijven en door het vele low in de mix vallen de songstructuren in het gitaargeweld ietwat weg. Drie gitaristen en het tweaken van het basspedaal doen de deathcore qua geluid niet goed, maar zorgen er wel voor dat de band een flink overweldigend optreden neerzet. Alex Koehler is goed bij stem en brengt hoge evenals de lage screams rechttoe rechtaan over.
Blessthefall
Waar Blessthefall ons met gemengde gevoelens achterliet bij vorige optredens, maakt de band het vanavond goed met een groot showelement. Bij Chelsea Grin ging het vooral om de muziek, maar Blessthefall weet het publiek met name mee te krijgen door de sterke interactie onderling en met de zaal, en uiteraard ook de juiste moves – die van tijd tot tijd subtiel synchroon gaan. De tracklist bestaat vooral uit nummers van het laatste album Awakening, maar de hits van Witness misstaan niet. Een Wall Of Death wordt in de dertig minuten nog even ingepast en resulteert in een kolkende massa die al goed is opgewarmd voor de band waar iedereen al uren op heeft gewacht: Asking Alexandria.
Asking Alexandria
Wanneer de mannen van Asking Alexandria op epische wijze het podium betreden en als helden worden ontvangen, wordt duidelijk dat de band erg populair is onder de vijftienjarige bezoekers die vanavond voor het grootste gedeelte de zaal vullen. Maar de bezoekers komen helaas bedrogen uit: zet een cd van de band op, trek een zak chips open en je hebt nog een leukere avond dan vanavond in de Melkweg. Want ja, de band speelt even strak als op plaat en hetgeen dat vooral overtuigt is de strot van Danny Worsnop, met gemak perst hij namelijk hoge screams, lage growls en loepzuivere zanglijnen eruit. Meneer heeft flink lessen gevolgd en geoefend want het is allemaal maar routine, maar klaarblijkelijk daarom niet meer interessant. Ik vraag me ten zeerste af of de zanger nog wel lol heeft in optreden want flink verveeld en ongeïnteresseerd kwakkelt hij een beetje over het podium, erg jammer. Interactie met het publiek blijft uit, evenals interactie met andere bandleden. Iedereen zit in zijn eigen muzikale wereldje. De plaat Reckless & Relentless wordt er even doorheen gejast en daar gaan de Britten weer. Het was een optreden waar weinig meer over kan worden uitgeweid.
Asking Alexandria
Je kunt geen reactie achterlaten.