De Ierse songsmid James Vincent McMorrow verbleef begin dit jaar ruim een week in Nederland, alwaar hij maar liefst tien shows gaf. ROAR E-zine was niet alleen bij een groot deel van deze shows, maar sprak de man ook nog eens voorafgaand aan z’n show in Hedon te Zwolle.
Ik heet James welkom in Zwolle en hij geeft gelijk aan dat hij het leuk vindt om in Nederland te zijn: “Ik ben nooit zo lang achter elkaar in een ander land geweest en ik speel vrijwel geen shows in januari, dus het is nieuw maar het is wel erg leuk.” Onder de shows niet alleen ‘normale’ optredens, maar ook instore-sessies en een optreden tijdens de EBBA-Awards, hoe was dit? “Weet je, instores zijn instores. Die zijn anders dan een gewone show en ja, een award-show is een award-show. Je wacht zeven uur om één nummer te spelen en dat is het dan alweer.”
Early In The Morning was in je eigen land al in 2010 uitgebracht, maar in de rest van de wereld later. Waarom was dit eigenlijk? “Ik kon het in het begin alleen maar op minimale basis in Ierland uitbrengen. Ik had simpelweg geen geld voor meer. Ik heb 500 albums laten drukken en toen die verkocht waren, heb ik er gewoon nog 500 bij laten drukken. Zo ging het gewoon. Daarna werd de plaat opgepikt en met een licentie uitgebracht in Groot-Brittannië, Europa, Amerika en Canada. Hij komt nog uit in Australië en ik ga daar dan heen voor wat shows, maar dat is het voorlopig.”
De plaat wordt erg vaak vergeleken met For Emma, Forever Ago, wordt je daar niet moe van? “Mensen zijn gewoon geobsedeerd van het verhaal: Justin Vernon van Bon Iver maakte die plaat nou eenmaal zo en ik maakte die plaat nou eenmaal zo. Het is van mijn kant echt geen marketingding om een graantje mee te pikken van zijn verhaal. Het zijn gewoon twee aparte verhalen die eigenlijk niets met elkaar te maken hebben, maar ze hebben gewoon iets gemeenschappelijks. Er zijn zoveel mensen die een album in studio opnemen, daar hoor je nooit vergelijkingen over.”
“Ik heb het album helemaal niet opgenomen in een hutje in het bos, gewoon in een huis. Een stil huis, niet eens in het bos: aan de ene kant van het huis stonden wat bomen en aan de andere kant was het strand. Het was dus niet in het bos, niet op een veld en niet op zee, gewoon in een huis.” James kan er wel om lachen dat het verhaal een eigen leven is gaan leiden, maar hij vind het wel jammer dat mensen steeds iets erbij verzinnen. Over de hele opnameperiode weet hij niet zo gek veel meer, het is immers alweer ruim drie jaar geleden. Hij denkt er ook niet zoveel meer aan terug, maar hij wil nog kwijt dat er ook geen studio’s aan te pas kwamen: het hele proces vond plaats in een simpel huis.
Dan de titel van de plaat, maar dat is eigenlijk heel simpel: “De plaat was eigenlijk vroeg in de morgen klaar, dus vandaar Early In The Morning. Ik maakte lange dagen en ging in de nacht door, dus ik ging altijd vroeg in de morgen pas slapen. Het was een beetje een toevalligheid: ineens kwam dat in me op. Net als de cover van de plaat trouwens: ik wilde eerst een andere foto gebruiken, totdat iemand een foto van hét huis maakte.” Dus in dat huis is de plaat opgenomen? “Precies!”
Inspiratie voor de nummers kan hij niet noemen, het komt overal vandaan eigenlijk. Het hoeft zelfs niet iets te zijn wat waargebeurd is, hij heeft bijvoorbeeld helemaal geen boot. Hij wordt ook niet geïnspireerd door andere artiesten, maar kan wel getriggerd worden door bepaalde geluiden. James heeft een brede muzieksmaak: maar hij luistert alleen geen folk: “Ik luister liever naar hip-hop en vroeger was het post-hardcore wat ik luisterde. Of soms indie, maar dus geen folk. Ik wilde eigenlijk helemaal geen gitaar leren spelen, ik ben begonnen als drummer. Eigenlijk ben ik gewoon een zingende drummer.” Ook geeft James aan dat hij het heel gaaf vond dat At The Drive-In en Refused een dag na elkaar weer bij elkaar kwamen.
Als ik James vraag waar bijvoorbeeld ‘We Don’t Eat’ over gaat, dan wil hij dat niet kwijt. Hij vindt dat een nummer zelf het verhaal moet vertellen en niet dat de artiest uitlegt waar het over gaat. Hij geeft als voorbeeld dat hij van The National niet wil weten waar ‘Bloodbuzz Ohio’ over gaat en dat hij van Sufjan Stevens niet wil weten waar welk nummer van Invites You To: Come On Feel the Illinoise over gaat. Als iemand zou weten wat de betekenis is voor de artiest, dan verliest diegene z’n eigen betekenis.
Hij vond het lastig om met een band samen te spelen, omdat hij het moeilijk vond om zijn nummers deels uit handen te geven. Maar omdat de band zo goed is, heeft hij er alle vertrouwen in. En hij geeft aan dat het niet anders kan, hij kan moeilijk alles in z’n eentje spelen. Nieuwe nummers zijn al wel geschreven, maar daar heeft de band weinig mee te maken. Hij probeert de band wel te betrekken in het opnameproces, maar hij moet nog zien hoe dat precies vorm gaat krijgen.
James staat bekend om z’n vrij hoge stem, is hij niet bang om z’n stem te verliezen? Zeker nu hij veel shows in een korte tijd doet? “Nee niet echt hoor. Het is nu wel dat ik veel shows vrij vlot na elkaar doe en omdat ik daardoor moe ben, dat ik dan niet alles meer haal, maar verder… Nee eigenlijk niet, maar dat komt omdat ik m’n stem goed behandel: dit is m’n echte zangstem, ik behoor zo te zingen.” Als laatste wil ik natuurlijk z’n schoenmaat weten: “Mijn schoenmaat..10 in Engeland. Ik weet de Nederlandse maat niet hoor, maar volgens mij heb jij grotere schoenen aan.”
Je kunt geen reactie achterlaten.