(Homescreen) Och, arthouse… De films in dit genre zijn al lang enigszins voorspelbaar te noemen, al is dat misschien nog steeds een understatement. Door vele bioscoopbezoekers afgeschilderd als veel te saai en langdradig, zijn ze al jaren te zien in de intieme filmhuizen waar ze thuishoren. Draaiend om thema’s als (communicatieve) isolatie, vereenzaming, en een vlucht in weinig emotionele, puur fysieke seks met anonieme minnaars is Año Bisiesto een film die duidelijk in dit straatje past.
Hier gaat het om een Mexicaanse jongedame (Monica del Carmen) die het grootste deel van haar tijd binnen de muren van haar appartement doorbrengt. Alhoewel ze de mensen in haar leven anders wil laten vermoeden, is zij nogal eenzaam in het grote Mexico-stad. Ze slijt haar dagen met het op freelance-basis schrijven van artikelen voor zakelijke tijdschriften en krijgt sporadisch bezoek van haar broertje (Arnando Hernández). Haar vader is jaren geleden overleden en met haar moeder heeft ze slechts sporadisch, oppervlakkig contact. Bovendien woont haar hele familie in Oaxaca, een zuidelijke deelstaat. Het enige andere contact met de buitenwereld bestaat uit de regelmatige avondjes in het uitgaansleven, waarna zij mannen mee naar huis neemt waarmee zij liefdeloze seks heeft. Meer lijkt ze ook niet te willen: ze hoeft niets over ze te weten, en lijkt soms opgelucht als ze ‘s ochtends weer verdwenen zijn. Dan komt Arturo (Gustavo Sánchez Parra) in haar leven en komen pijn en liefde samen in een relatie die nog wel eens heel naar zou kunnen eindigen.
Een prettige film is Año Bisiesto dan ook zeker niet. De rauwe, gewelddadige seksualiteit tussen Arturo en hoofdrolspeelster Laura verzekert een lastige zit en wat pijnlijke momenten, terwijl de lange, lusteloze dagen net zo traag aan de kijker gepresenteerd worden. Desalniettemin won de debuutfilm van regisseur Michael Rowe wel de Caméra d’Or op het filmfestival van Cannes. Onverdiend? Ja en nee. Del Carmen zet een gedurfde rol neer waarin zij zich uitstekend weet te redden, terwijl in de explicite scènes nooit sensatiezucht gaat overheersen. Zo wordt de ondraaglijke doelloosheid en de zelfdestructie in Laura’s bestaan treffend weergegeven. De film mist alleen de spanning die deze voor een groter publiek geschikt had kunnen maken. Nu zal het toch echt blijven bij de bezoekers van filmhuizen en arthouse-aficionados.
Vanaf 14 februari te koop op dvd.
Je kunt geen reactie achterlaten.