Vernieuwend is het niet, wat Wild Flag doet. Een viertal vrouwen dat punky indie rock maakt, zonder basgitaar maar met twee gitaren. Op de radio past het niet, maar welke boodschap er ook in door zou moeten klinken, duidelijk is wel dat ze veel plezier hebben. Klinkt als Sleater-Kinney? Kan kloppen, want zowel Sleater-Kinney gitariste Carrie Brownstein als drumster Janet Weiss hebben in Mary Timony en Rebecca Cole hun nieuwe bandmaatjes gevonden. Deze laatste zorgt er als toetseniste meteen voor dat Wild Flag veel meer pop-randjes kent dan de ex-band, die samen met Bikini Kill toch wel tot één van de voornaamste van het riot grrrl-tijdperk gerekend mag worden. Toch is de supergroep die vanavond in een matig gevulde Oude Zaal van de Melkweg op de planken staat, weinig verrassend, op haar best als alle rockclichés uit de kast getrokken worden.
Goed, het is niet altijd even zuiver, maar dat was het bij andere tegendraadse figuren als punklegendes Ramones ook niet. Om nog maar te zwijgen over enfants terribles Sex Pistols. Daar gaat het ook duidelijk niet om. Het is de joie de vivre, het rebelse in alles wat deze ervaren dames doen wat er werkelijk toedoet. Neem alleen al het feit dat ze nog high kickend en windmillend op het podium staan. Drumster Weiss heeft intussen de rijpe leeftijd van 46 levensjaren bereikt en is daarmee het oudste bandlid. Ze lijkt alle jaren gelukkig goed benut te hebben, want strak drummen kan ze. Toch blijven haar fills altijd geïnspireerd.
Stuk voor stuk zijn het prima muzikanten, die de klassieke riffjes uit de rock net zo goed neer kunnen zetten als de door distortion en feedback vervaagde melodielijnen in de climax van een nummer als ‘Racehorse’. Een uitstekend decor dus voor de onbetwiste ster van het gezelschap om te kunnen schitteren. Was het in Sleater-Kinney namelijk nog Corin Tucker die het voortouw nam, is het hier Brownstein die de rol van agressor op zich neemt. Dit doet zij naast de relatief kalme Timony. En dan krijgen wat eigenlijk gewoon door orgel gedomineerde popliedjes zijn, zoals ‘Endless Talk’, ineens net dat broodnodige rauwe randje.
Die cover van ‘Do You Wanna Dance’, als laatste nummer in de toegift? Die komt net als de ziel van de rest van de show van Joey, Johnny, Dee Dee en Tommy. Niet van liedjesvader Bobby Freedman. Niet voor niets beaamde Brownstein Tucker’s refrein in Sleater-Kinney’s ‘I Wanna Be Your Joey Ramone’ (1996) zo stellig. Op haar 37e is deze volwassen vrouw én meisje het daar nog altijd roerend mee eens.
Je kunt geen reactie achterlaten.