We hebben er even op moeten wachten, die nieuwe plaat van The Maccabees. De vorige, Wall of Arms dateerde alweer van medio 2009, terwijl het nieuwste schijfje pas afgelopen maand in de winkelschappen kwam te liggen. Of het het wachten waard was? Zonder meer. Met Given To The Wild laat de band uit Brighton een behoorlijk ander geluid horen, met meer ruimte voor galmende vocalen, verschillende –nog steeds vrij hoekige- gitaarlijntjes en structuur. Dat de band ondertussen nog niet op een enorme populariteit kan rekenen, blijkt wel uit het feit dat Paradiso pas een etmaal voor aanvang het bordje uitverkocht op kon hangen.
Met een nieuwe plaat die nog zo vers is, zou je verwachten dat die in z’n geheel voorbij komt op een avond als deze. Niets blijkt minder waar, wanneer al na enkele nummers ‘Wall of Arms’ en ‘No Kind Words’ klinken. Natuurlijk zijn het voorname tracks van het voorlaatste schijfje, maar het oudere werk dat vanavond gespeeld wordt, is goed voor de helft van de setlist. Niet dat dit ook maar enige afbreuk doet aan de kwaliteit van de show. Want of er nu nieuw of oud werk ten gehore gebracht wordt, het klinkt allemaal even strak, intens en vlammend. Leunend op het sterke gitaarspel van de energieke Felix White, de eigenzinnige stem van Orlando White en het abnormaal strakke drumwerk van Sam Doyle, zetten The Maccabees vanavond een show neer waar menig indieband alleen nog maar van kan dromen.
Een ander geluid, een andere performance: de jonkies uit de UK lijken te zijn (op)gegroeid. En dat blijkt na vanavond niets dan positieve informatie. Terwijl elders in het land danig gerouwd wordt om de afgelasting van de tocht der tochten, zegevieren de Britten in de Amsterdamse poptempel. Met deze ijzersterke derde plaat op zak en gezien de manier waarop de uitverkochte zaal vanavond wordt ingepakt, zou deze Europese tournee wel eens de definitieve doorbraak kunnen gaan betekenen voor de Britten. En dat zou meer dan verdiend zijn.
Je kunt geen reactie achterlaten.