Een uitverkochte Vera, dat is alweer een tijd geleden. Een lange rij van mensen in de Oosterstraat laat zien, terwijl de temperatuur tot -10 graden is gedaald, hoeveel mensen graag naar het concert van Radical Face toe willen.
Benjamin Francis Leftwich gooit hoge ogen met zijn voorprogramma. Nummers van zijn nieuwe album Last Smoke Before The Snowstorm, hoe toepasselijk, speelt hij soepel en fijn weg. Het zijn intieme nummers waarmee Benjamin veel mensen weet te boeien. Er is een absolute concentratie en stilte voor deze man met een zeer groot talent voor zang- en gitaarspelen. Men droomt weg bij nummers zoals ‘Bottle Baby’, ‘Pictures’ en ‘Atlas Hands’. Zijn mooie, zachte stem past bijzonder goed bij de nummers en het gitaarspel. Aan het einde van zijn korte optreden wordt er gejuicht en gejoeld voor deze beste man, zo hard dat het moeilijk wordt voor Radical Face om Benjamin Francis Leftwich te overtreffen.
Na de opkomst van Radical Face krijg ik kriebels, aangezien er uit veel hoeken wordt geroepen dat ze ‘Welcome Home’ maar gewoon moeten spelen, het nummer dat door de reclamespot van een grote fotocameragigant door verschillende landen in Europa wordt gebruikt. Ik vraag me af; “Is dit concert nou enkel uitverkocht door die reclamespot?”. Het antwoord wordt gedurende de show duidelijk en is overduidelijk: “ja”. Ik gok dat slecht vijftien procent van de uitverkochte Vera oprecht geïnteresseerd is in deze band en de twee mooie albums Ghost en The Familly Tree: Roots die op hun naam staat.
Veel leuke, betuttelende verhaaltjes en heel veel leuke grappen komen langs, daar zijn de Amerikanen goed in. Ben Cooper verbaast zich over het feit dat een concert uitverkocht is op een donderdagavond, want dat is in Amerika nooit zo.
‘Wrapped in The Piano Strings’, ‘Doorways’ , ‘Winter is Coming’, ‘Not a Happy Song’ en ‘Always Gold’ worden ten gehore gebracht; deprimerende nummers over zelfmoord en andere vervelende onderwerpen. Niet echt datgene wat je verwacht als je het bijzonder mooie ‘Welcome Home’ hoort. Dit is simpelweg het visitekaartje van Radical Face. De band laat dit dan ook blijken; tot twee keer toe wordt het nummer geoefend voordat ze het gehele nummer gaan voordragen. Dit klinkt zo goed, dat ik de beroerde uitvoeringen van de vorige nummers vergeet. De hele zaal zingt mee, ik krijg kippenvel. Het feit dat dit nummer zoveel mensen met elkaar kan verbinden, dat is iets moois en dat is hetgeen waar Radical Face heel erg goed op kan inspelen.
Na een kleine pauze, bathroomtime zoals Ben Cooper het noemde, komt er nog een korte toegift, bestaande uit een jojo-optreden van de drummer, het nummer ‘Homesick’ en een cover van ‘Nothing Compares 2 U’. Het laatste gedeelte van de show weet Radical Face, ondanks de spectaculaire show van de drummer met zijn jojo, mij toch nog een klein beetje te overtuigen. Maar een ding is absoluut zeker: zonder ‘Welcome Home’ zou deze tot voor kort nog helemaal onbekende band nooit in een uitverkochte Vera staan. Zelden heb ik een voorprogramma sterker gevonden dan het hoofdprogramma. Maar echt , de Amerikanen van Radical Face zijn echt nog niet goed genoeg op het grote werk voorbereid. Benjamin Francis Leftwich was vele malen overtuigender. Door die man ga ik met een glimlach op mijn gezicht de kou door. Op naar huis.
Tekst: Susan Pathuis
Je kunt geen reactie achterlaten.