(A-film) Het lijkt wel een beetje een subgenre binnen de Nederlandse film te worden, de ‘Marokkaanse’ komedie. Na films als Schnitzelparadijs, Shouf Shouf Habibi en Pizzamaffia zijn er het afgelopen jaar weer een paar films uitgekomen die inzoomen op de Marokkanen in Nederland. Eén hiervan is De President. Ditmaal is het verhaal echter zo onwaarschijnlijk dat de film een grote klucht vormt.
Politiek kan een interessant onderwerp zijn voor een film en ook een satire hierop kan veel kijkvermaak opleveren en goede kritieken behalen. Met De President faalt regisseur Erik de Bruyn hier echter in. De film gaat over de jonge Marokkaan Joes (Achmed Akkabi) die met zijn oom Hamid (Najib Amhali) naar Nederland komt om geld te verdienen. Ze belanden illegaal bij een aspergesteker. Op een avond komt er echter een politie-inval. Wanneer er vervolgens brand ontstaat, redt Joes uit de vlammen de Bulgaarse Milla (Charlie Chan Dagelet) waar hij verliefd op is geworden. Meteen is hij de nationale held, krijgt een paspoort aangeboden en wordt door presidentskandidaat Vlonder (Dirk Zeelenberg) ingezet als running mate. De verliezende Vlonder haalt vervolgens door deze zet meteen weer stemmen binnen en voor Joes het in de gaten heeft is hij zelf president. Natuurlijk is dat niet helemaal handig..
Naast dat de verhaallijn van De President niet serieus te nemen is, volgen de clichés elkaar op en is het hele verhaal eigenlijk meteen te voorspellen. Ook is de drang van De Bruyn om wat moraal in de film te stoppen, niet helemaal geslaagd. Door flashbacks over Joes zijn jeugd in de film te verwerken, probeert hij de film een boodschap mee te geven. Duidelijker wordt het er echter niet op.
Hoewel de cast voor Nederlandse begrippen aardig is, zijn de karakters allemaal erg flauw en gestereotypeerd. Akkabi zet de perfecte lieve, naïeve illegaal neer. Dagelet is het meisje dat wat pit in hem doet ontbranden. Zeelenberg en Rosa Reuten (die de andere presidentskandidaat à la mevrouw Wilders is) zijn beide op macht belust, klein denkend en racistisch. Alleen Frank Lammers die een illegale Bulgaar neerzet, geeft de film nog iets van status. Samen met Rundskop-speler Matthias Schoenaerts drinkt hij iedereen overtuigend onder de tafel.
Wat De Bruyn met De President probeert over te brengen, is dus onduidelijk. Zeker, je blijft de hele film lachen, maar of dat om het flauwe taalgebruik, de rare personages of de slechtheid van het verhaal is, is niet geheel duidelijk. Wanneer er op het eind dan ook nog schietscènes aan bod komen, is de ‘stop’-knop heel makkelijk ingedrukt.
Nu op dvd en blu-ray.
Je kunt geen reactie achterlaten.