De in Californië woonachtige muzikant zal het, met alle winterse omstandigheden, wel koud hebben in ons land. Hoewel het kwik buiten gedaald is tot ver onder nul, mag de Amerikaan in een uitverkocht Rotown rekenen op een warm welkom. Dat ook wij van ROAR E-Zine Jonathan Wilson een warm hart toedragen moge duidelijk zijn. Hij was afgelopen week niet voor niets ‘track van de week‘. Eerder al werden wij op het Haagse festival Crossing Border betoverd door de mooie liedjes van de muzikant en ook bij zijn concert in Doornroosje waren wij aanwezig. Met liefde gaan we vanavond nog eens in de herhaling.
Je moet het maar durven, met je beste nummer openen. Wilson zal gedacht hebben, een goed begin is het halve werk en start met ‘Can We Really Party Today?’ De muzikant is niet van de kort en bondige nummers en ook nu staat de teller al snel op acht minuten. Waar de referentiekaders van de muziek van Wilson duidelijk afkomstig zijn uit de jaren zestig en zeventig ziet de zanger er zelf ook nogal hippieachtig uit. Het lange sluike, duidelijk ongewassen haar, zijn kledij en zijn uiterst relaxte houding doen vermoeden dat Wilson weinig op heeft met onze huidige maatschappij.
Daar waar het album Gentle Spirit (2011) nog wat wankele nummers kent weet Jonathan deze met nieuw werk en ouder materiaal van het album Frankie Ray (2007) mooi te omzeilen. Wellicht dat het deze combinatie is welke ervoor zorgt dat er eigenlijk geen minpuntje te bekennen is vanavond. Mits je van luisterliedjes houdt, want werken ellenlange gitaarsolo’s en voortkabbelende nummers op je zenuwen dan sta je vanavond in de verkeerde zaal.
De zonovergoten klanken van de gitaar van Wilson en zijn wat hese bijna fluisterende vocalen doen al snel verlangen naar een hangmat en een tropisch eiland. Het gemak waarmee de vingers van de muzikant over de gitaarhals bewegen maken de gitaarsolo’s bijna hypnotiserend mooi. Het is eigenlijk ongelooflijk dat een artiest als deze voor 250 man staat en niet voor 2500.
Twee volle uren neemt Wilson ons mee op ontdekkingstocht. Langs tropische stranden, verlaten steden, woestijnen en diepe dalen. Het moet een record zijn in het kleine Rotown. Bij het laatste nummer ‘Dear Friend’ grapt Wilson nog dat het wellicht beter was geweest als het ‘Dear Friends’ had geheten en gebaart naar alle aanwezigen. Aan het einde van het nummer dankt hij zijn publiek maakt een peace-teken en stapt het podium af. Knappe artiest die dit jaar in Rotown nog over dit optreden heen wil komen.
Je kunt geen reactie achterlaten.