(Album – Blast Records) In meer dan twintig jaar speelde de onverwoestbare metalband Therapy? twaalf albums vol. Onder aanvoering van Andy Cairns wist de band roerige jaren te weerstaan. Na een commercieel hoogtepunt halverwege de jaren negentig, begonnen de problemen. Ze kwamen zonder platenlabel te zitten en leden verlieten de band. Maar Cairns en bassist Michael McKeegan, beiden van het eerste uur, hielden vol. Inmiddels is de rust alweer een aantal jaren wedergekeerd en speelden ze in 2010 nog in een uitverkochte Melkweg hun succesalbum Troublegum, om hun twintigste verjaardag te vieren.
Onvermoeibaar stomen de sympathieke Noord-Ieren nu door naar album nummer dertien: A Brief Crack Of Light. En dat is een interessant, met tien nummers wel wat kort, album geworden. Hard, luid en met passie gespeelde nummers worden afgewisseld met meer melodieuzer, gedoseerd gespeelde nummers en teksten waarmee ze zorgvuldig wegblijven van de metalclichés. En daarmee blijven ze trouw aan hun eigen geluid, waarmee ze al nooit echt klonken als een pure metalband. Natuurlijk wel met de bekende gitaarriffs van Cairns, het solide zware basgeluid van McKeegan en de stuwende, wat blikkerige drums van Neil Cooper, die alweer sinds 2004 op de drumkruk zit.
Dat betekent ook, dat het niet enkel hard rechtdoor rennen is wat het trio doet. Er is ook genoeg ruimte voor rust en bezinning. Al wordt er wel keihard afgetrapt met ‘Living In The Shadow Of A Terrible Thing’ en ‘Plague Bell, waarbij vooral het laatste nummer als een losgeslagen veestapel over je heen dendert. Dan volgt echter het instrumentale ‘Marlow’, een zelfs wat swingend, meer grungy gitaarnummer. Deze variatie wordt daarna goed vastgehouden. Opvallend zijn de schaarse vocalen in sommige nummers. Alsof ze de nadruk op de muziek willen leggen en voor zichzelf willen laten spreken.
De plaat eindigt met het vreemde ‘Ecclesiastes’, dat meer klinkt als een soort soundscape, met vervormde vocalen en gitaren die doorsudderen in plaats van vuur spuwen. Het voelt enigszins misplaatst, maar tegelijkertijd juist weer niet. Het is kenmerkend voor deze plaat die als een echt Therapy? werk voelt, maar tegelijkertijd met durf en genoeg ruimte voor het experiment in elkaar is gezet. Na hun succesjaren is de band misschien wat meer onder de radar gebleven, waar op zich niets mis mee is. Ze lijken daar goed te gedijen en zich comfortabel te voelen. Op deze manier kunnen ze nog jaren mee.
Je kunt geen reactie achterlaten.