(EP – Eigen beheer) Vooropgesteld, als je de Amerikaanse punkband verwacht, dan ben je hier aan het verkeerde adres. Dit zijn The Sidekicks uit Nederland. Een ongesigneerde band die jaren tachtig post-punk combineert met jaren zestig bluesrock. Althans, als we de site mogen geloven. Een nogal breed hokje, maar die ruimte heeft deze band dan ook absoluut nodig.
Zware of snelle gitaren zijn in ieder geval in geen mijlen of wegen te bekennen, maar keyboards en tempowisselingen des te meer. Het is niet rechttoe rechtaan, maar doen wat goed voelt en daar in meegaan. Wat erin resulteert dat ze menigmaal een andere kant opgaan met een nummer. Alle vier de nummers hebben iets unieks waarmee ze de aandacht vasthouden.
Niks is eentonig en het complete kastje aan gitaareffecten en elektronische geluiden wordt opengetrokken. Noem het Led Zeppelin, maar dan in een moderner jasje. Zo kent het openingsnummer ‘Picture The World’ een stampende riff die zo uit het handboek van de legendes had kunnen komen. Opvolger ‘No One’s Here No One’s Lost’ gaat in diezelfde lijn verder, maar nu is het voornamelijk de baslijn die het geluid bepaalt.
‘Globes’ vervolgens kent een rustige Pink Floyd-achtige vibe aan het begin, maar kan dit niet langer dan een minuut volhouden. Ook hier zit het weer vol met effecten, zoals in de zang, maar nergens zijn deze te nadrukkelijk aanwezig. Het klopt in het geluid van de band. Ze zetten iets neer dat onderhoudend is, zonder dat het een chaos aan geluiden wordt.
Ook afsluiter ‘Empathy’ heeft die Pink Floyd-achtige vibe, maar houdt het deze keer het hele nummer vast. Mocht je langs de eerdergenoemde naamsverwarring kunnen kijken, dan staat je een leuke verrassing te wachten. The Sidekicks zijn onderhoudend en origineel. Hier gaan we zeker nog meer van horen.
Je kunt geen reactie achterlaten.