Waarom Adam Granofsky, frontman van The War On Drugs, ooit besloot zijn naam naar Adam Granduciel te veranderen, zullen we nooit weten. Wat we wel weten, is dat zijn verhuizing van Oakland (Californië) naar Philadelphia een uitstekend plan was. Philadelphia, de stad waar hij Kurt Vile ontmoette en waar de twee besloten om samen muziek te gaan maken. Ondertussen heeft Vile het al een tijdje voor gezien gehouden, maar beide mannen kwamen elkaar in 2011 in menig jaarlijstje waarschijnlijk tegen. Zo leverde Granduciel met Slave Ambient een geweldige plaat af en deed Vile met Smoke Ring For My Halo hetzelfde. In een goed gevulde Melkweg bewijst The War On Drugs vanavond andermaal waarom het eerstgenoemde schijfje zo bejubeld werd.
De Dylanesque stem –minus het raspende randje- van Granduciel is er een om in te lijsten. Het is er een waar je uren, zo niet dagen, naar kunt luisteren. Zo’n stem die je vanaf de eerste noot vastpakt en vervolgens ook niet meer los laat. Dat is niet het enige element waarop The War On Drugs punten scoort. De gitaarpartijen, soms psychedelisch (‘The Animator’), dan weer vlot en pakkend (‘Baby Missiles’, ‘Brothers’) worden live zodanig uitgesponnen dat je wordt meegesleept in een soort instrumentale euforie. Wanneer toetsenist Robbie Bennett de fraaie sound dan completeert, kun je niets anders dan je laten meeslepen door het viertal.
Granduciel is jarig vanavond en dat wordt gevierd met een zingende Melkweg en een fles champagne, die on stage ontkurkt wordt. Desondanks is de frontman gedurende het optreden behoorlijk in zichzelf gekeerd. Met zijn pluizige haren voor zijn gezicht, de ogen op de grond gericht en een meter van de microfoonstandaard af, verzorgt hij –gesterkt door de band- het ene fraaie muzikale intermezzo na het andere.
Gezien de vrij korte duur van het optreden (een krappe vijf kwartier) en het gebrek aan een toegift zijn deze instrumentale uitspattingen dan ook geen overbodige luxe. Het geeft de mannen net dat ene tikje de goede kant op. Dat wil zeggen: je blijft zo niet met het gevoel achter een plichtmatige bedoeling te hebben gezien. Feit blijft dat met het materiaal waar de band over beschikt, twee langspelers en een zelfde aantal EP’s, er best wat langer gespeeld had mogen worden. Desalniettemin is dit allerminst een vervelend avondje in de Melkweg, integendeel.
Je kunt geen reactie achterlaten.