Dachten we dat we eindelijk van Gotye‘s ‘Somebody That I Used To Know’ af waren, kwam Walk Off The Earth begin dit jaar met hun cover om de hoek kijken. Toen begon de hele hype dus weer opnieuw. Of dat een probleem is, hangt vooral af van persoonlijke voorkeur. Zelfs de grootste cynici kunnen echter niet ontkennen dat het een sterk nummer is, dat niet voor niets hele volksstammen maandenlang stevig in zijn greep hield. Het uitverkochte Paradiso zal het in ieder geval geen probleem gevonden hebben.
Dat de van oudsher sample-heavy pop van Australische Belg Wouter de Backer bovendien behoorlijk zwaar leunt op ritmische elementen is niet vreemd. Omgeven door dingen waar hij op kan slaan laat hij op het podium namelijk zien dat hij heel behoorlijk kan drummen. Samen met de prachtige beelden die te zien zijn op een podiumbreed doek is dit tevens het voornaamste visuele component van zijn optreden. Van zijn charisma moet hij het namelijk niet hebben, en de mannen uit zijn band evenmin. De drummer heeft weliswaar een goed excuus, want die is duidelijk niet in zijn beste doen, maar van een rijzende ster met grootse liedjes als Gotye zelf mag toch het één en ander verwacht worden aan podiumpersoonlijkheid. Als er dan ook nog eens vooral mensen aanwezig lijken te zijn die voor de hitjes en het bier komen, zou het allemaal aardig verkeerd uit kunnen pakken.
Toch opent Gotye sterk. ‘Eyes Wide Open’ weet met de dik aangezette percussie te overtuigen, waarna de breakbeats van ‘The Only Way’ laten zien dat we meer dan alleen simpele pop voorgeschoteld gaan krijgen. De rest van de setlist is een aardige mix van de laatste albums Making Mirrors (2011) en Like Drawing Blood (2008), waarbij de basloops in ‘Smoke & Mirrors’, de flink diepe bas en vocoder van ‘State of the Art’, en het claustrofobische ’Hearts a Mess’ er positief uitspringen. Het prachtige, verstilde ‘Bronte’ sluit de hoofdmoot van het optreden af. Hierna wordt in de vanwege de zieke drummer integrale toegift een blik soul en Phil Collins, soms zelfs voorzien van George Michael’s bombast (‘In Your Light’), opengetrokken. En dan is het na veertien nummers toch echt afgelopen.
Tekenend voor de show is de uitvoering van ‘Somebody That I Used To Know’?, de welkbekende hit die ergens halverwege het concert voorbij komt. Kimbra is zelfs in hoogsteigen persoon aanwezig om het nummer samen met Gotye te zingen. Beslist geen onaardig detail, maar niet het onbetwiste hoogtepunt dat het had moeten zijn. Ook blijkt ze als voorprogramma in haar eentje eigenlijk veel beter, want de live op het podium geloopte jazzy zanglijnen en samples vormen een meer dan interessant geheel. Hier is ‘Settle Down’, onder andere te vinden op het in Nederland nog niet verkrijgbare debuut Vows, een prima voorbeeld van. Dat ze vanavond in haar eentje aantreedt is dan ook niet verwonderlijk. Had ook zij hier met een complete band gestaan, dan had ze hoofdact Gotye nog wel eens kunnen overschaduwen.
Kimbra
Je kunt geen reactie achterlaten.