Een oude grijze man, een jonge slanke vrouw. Een decor van Venetiaanse grachtjes. Liefde op het eerste gezicht. Dat is de setting voor de nieuwste film van de Franse regisseur André Téchiné, Impardonnables. Téchiné maakte naam met Les Temoins en Les Temps Qui Changent en wekt ook met zijn nieuwe film hoge verwachtingen. Hij wist er bijvoorbeeld een prachtige Italiaans-Franse sterrencast voor op te trommelen. Toch rammelt Impardonnables aan alle kanten.
De oude schrijver Francis (André Dussolier) zit achter een tafel tijdens een persmoment. Fotocamera’s flitsen terwijl hij in rap tempo Schopenhauer citeert. Rust heeft hij nodig, illustreert hij daarmee, en daarom reist hij af naar Venetië om een boek te schrijven. Daar aangekomen ontmoet hij echter de mooie en veel jongere makelaar Judith (Carole Bouquet), waar hij meteen voor valt. “Of ik het huis koop? Dat hangt van u af. Trekt u bij me in?”, vraagt hij serieus na een bezoek van een pand. Judith kijkt hem stomverbaasd aan, maar anderhalf jaar later zien we ze nog steeds samen aan het meer wonen. De liefde is er nog, zo blijkt. Alleen is er ook plaatsgemaakt voor achterdocht en jaloezie. Zijn boek vordert tot slot allerminst.
Impardonnables is een chaotische, soapachtige film. Er zijn veel hoofd- en bijpersonages en bovendien volgt de ene verhaallijn op de andere. Naast achterdocht in de liefde is de kind-ouderrelatie een centraal thema. Francis heeft een dochter, Alice (Mélanie Thierry), die kort wordt geïntroduceerd en vervolgens met de noorderzon vertrekt. Francis pikt dit niet en laat Alice door een bejaarde privédetective traceren. Deze Anna Maria Lemo (Adriana Asti) heeft echter ook weer haar eigen problemen, waar Téchiné uiteraard over uitweidt. Haar zoon Jérémie (Mauro Conte) staat namelijk op het punt vrij te komen uit de gevangenis en Anna Maria weet niet wat ze daarmee moet doen. Door dit complex aan verhalen slaat Téchiné de plank steeds mis. Uitleg en diepgang ontbreken. Wat wil hij ons nu eigenlijk zeggen?
Een ander probleem is dat we geen hoogte van de personages kunnen krijgen. Laat staan dat we met ze mee kunnen voelen. Hoewel het echt een goede cast is, krijgen de acteurs geen ruimte om emoties op te wekken. Zo kunnen we allemaal beamen dat Anna Maria het inderdaad moeilijk heeft met haar ontspoorde zoon Jérémie en zich daarom te pletter drinkt. Toch weet ze de kijker niet te raken. Ook haar zoon Jérémie is moeilijk te plaatsen. Zijn norse houding verdwijnt op aandoenlijke wijze wanneer hij met zijn hondje speelt en ook snap je best waarom hij zo stug tegen iedereen doet. Als er dan echter mensen zijn die het goed met hem voor hebben en hij hen vervolgens afkaffert denk je wel “doe eens lief tegen hen!”
In Impardonnables is iedereen, zoals de titel al zegt, onvergefelijk. Meegaan in het verhaal lukt daarom niet. De vervreemding die door vragen zoals “je komt steeds later thuis” en “als je van me houdt, blijf je” ontstaat, is klassiek, maar gaat irriteren. “Houd eens op met al dat geblaat en laat je zien”, denk je na honderd minuten drama.
Nu te koop op dvd.
Je kunt geen reactie achterlaten.