Het is behoorlijk rustig in Amsterdam, wanneer voorprogramma Bart Constant iets na half acht het podium betreedt. Hij is een van de namen die dit jaar, met dank aan single ‘Do Better (Animals Make Me Angry)’, enigszins doorbrak. Het nummer blijkt niet heel representatief voor de rest van zijn debuutplaat. De opvallende stem van Constant, gecombineerd met wat uit zijn MacBook geperste elektronische geluidjes, terwijl hij begeleid wordt door een drummer en een pianiste, is eigenlijk na een minuut of tien al licht irritant. Hij slikt veel woorden in en hoewel hij ontzettend zijn best doet om de elektronica spannend te laten klinken, gaat het toch al gauw vervelen. Na een technisch mankementje komt er abrupt een einde aan de korte set van onze landgenoot. Misschien maar beter zo.
Bart Constant
‘Belachelijk megalomaan’, zo omschreef Colin Benders (Kyteman) zijn nieuwe project, The Kyteman Orchestra, eerder deze maand tegenover 3VOOR12. Bij aankomst in een uitverkocht Paradiso blijkt daar geen woord van gelogen. Piano’s, keyboards, aan weerszijden van het balkon een vijftienkoppig koor, een gitarist, een sectie vol met strijkers. Kosten noch moeite lijken gespaard te zijn. Het is de middelste van drie uitverkochte avonden in de Amsterdamse poptempel; op de populariteit van Benders valt geen peil te trekken.
Het is gelijk muisstil in Paradiso, wanneer er tijdens openingsnummer ‘Preaching To The Choir’ een bariton vanuit het (opera)koor klinkt. Terwijl de muzikale begeleiding aanzwelt, slaat de verwondering langzaam voelbaar toe onder het publiek. En plots, na een kleine drie minuten, is daar die explosie. Vijfendertig man barsten los in gezang, terwijl je op de balkons enkele bezoekers van schrik op ziet veren. Hoewel, ‘schrik’? Het lijkt ook enigszins verbazing die over Paradiso heen daalt.
Want hoe kan één iemand (lees: Benders) nu zo’n briljante composities samenstellen en –niet te vergeten- dirigeren. Hij is het stralende middelpunt, de motor van het gezelschap, het genie achter The Kyteman Orchestra. Het was niet makkelijk, zo vertelde hij naar aanloop van de reeks geplande concerten. Dat is vanavond goed te merken. Niet omdat het allemaal stroef verloopt, maar omdat de blijdschap na ieder nummer duidelijk van alle gezichten af te lezen is. Vooral vocale reus Pax, die zich in tegenstelling ten tijde van The Hermit Sessions veel meer richt op zang dan rap, is zichtbaar opgelucht na weer een geslaagde uitvoering.
Ook nummers als ‘Day One’, met wie het orkest volgens Benders nogal een haat/liefdeverhouding had, komen schijnbaar eenvoudig uit de verf. Het gaat allemaal van een leien dakje vanavond. En dat mag ondertussen ook wel, de clubtour loopt immers al een kleine maand. Toch moet een uitverkocht drieluik in Paradiso welhaast het mooist zijn om in te spelen, helemaal met zo’n uitzonderlijk enthousiast publiek. Ieder nummer kan op een ovationeel applaus rekenen, Amsterdam lijkt er zelden zoveel zin in te hebben gehad.
De 25-jarige Domstedeling kan opnieuw trots zijn op hetgeen hij presteert met The Kyteman Orchestra, misschien nog wel trotser dan op zijn hiphoporkest. Al is het maar vanwege de enorme grootte die dit project kent. Met de eenvoud waarmee iedere clubshow uitverkocht raakt, lijkt de HMH toch akelig dichtbij te komen. Kyteman is er in ieder geval klaar voor.
Je kunt geen reactie achterlaten.