(Album – Cooperative Music) Soulsavers is de muzikale samenwerking van het productieduo Rich Machin en Ian Glover. Stelselmatig brengen ze platen uit met een wisselende vocale bezetting. Dit was voorheen voornamelijk Mark Lanegan, maar ook onder anderen Mike Patton, Will Oldham en Richard Hawley kwamen al eens hun bijdrage leveren. Wanneer Soulsavers het voorprogramma doet in Europa voor Depeche Mode’s ‘Tour Of The Universe’ leren ze zanger Dave Gahan beter kennen, wat uiteindelijk tot The Light The Dead See leidde.
Het is geen vrolijke plaat geworden. En dat is niet zo vreemd, aangezien Gahan nooit echt opbeurende muziek maakt. Deze combinatie is hem dan ook op het lijf geschreven. Hij daalt af naar de diepste, inktzwarte krochten van zijn ziel. Daar waar geen licht meer komt, enkel nog het licht dat de doden kunnen zien. De plaat opent met een instrumentaal stuk dat je enigszins al in de sombere stemming brengt. ‘La Ribera’ lijkt geïnspireerd door Ennio Morricone en had inderdaad zo uit een Sergio Leone western kunnen komen. Deze dramatische opening is de voorbode voor Gahan’s duistere innerlijke reis. Verder is de nadruk wat verschoven van elektronisch naar meer gitaren
Ondanks de donkere en ietwat ongemakkelijke sfeer van de nummers, is het toch genieten. De liedjes zitten Gahan als gegoten. Zijn stem klinkt bij tijd en wijle vol soul, zoals in ‘Take Me Back Home’, begeleid door een orgeltje in mineurstemming. Over het algemeen slepen de nummers zich voort. Beelden vol met lege landschappen en regen trekken tergend langzaam aan je voorbij. Het glas is immer halfleeg of eigenlijk altijd volledig leeg. Of zoals Gahan zelf zingt in het melancholische ‘Longest Day’: “This could be the longest day and the night has yet to come”. Maar telkens is daar zijn zalvende stem, die wat troost lijkt te willen brengen. Een enkele keer wordt hij wat feller, zoals in ‘Gone Too Far’, ondersteund door een smerig gitaartje.
“There’s no tomorrow only yesterday” zing hij nog in ‘Bitterman’. De timing van de release lijkt wat ongelukkig zo aan het begin van de zomer, want het is een perfect herfst album. Maar met het weer van de laatste tijd en de kletsnatte zomers van de laatste jaren, zou dat nog mee kunnen vallen. Gewoon lekker gaan zitten kniezen en uit het raam staren, terwijl de striemende regen er tegenaan klettert.
Je kunt geen reactie achterlaten.