Niet dat Noctourniquet zo slecht is, maar op basis van die plaat is het wellicht wel terecht dat The Mars Volta de Paradiso niet uitverkoopt. Desalniettemin is het behoorlijk druk, ook als support-act Le Butcherettes op de planken staat.
Dit drietal begon als een vrouwelijke garageband, maar na een aantal line-up wisselingen is hier weinig meer van over. Vocaliste Teri Gender Bender is de enige constante factor van het trio, die verder gecompleteerd wordt door drumster Lia Braswell en Omar Rodriguez-Lopez op basgitaar. De spastische, rammelige garagerock is vrij aardig, maar klinkt weinig bijzonder. Alsof Gender Bender hier wat aan wil doen is haar podiumpresentatie hyperactief te noemen: ze springt over het hele podium, laat zichzelf meerdere keren vallen, springt met haar hele hebben en houden het publiek in en raakt onderweg menig toeschouwer. Ze deed het er echter om.
Zoals gezegd tourt The Mars Volta om Noctourniquet te promoten, een plaat die de rustige lijn die op Octahedron ingezet werd, blijft volgen. De setlist staat volledig in het teken van deze wat rustige, doch ook weer gelaagde plaat. Liefst tien van de dertien nummers komen vanavond voorbij. De heren trappen af met ‘Aegis’ en gelijk is duidelijk dat we hier met kwaliteit te maken hebben.
De gelaagdheid van de nieuwe nummers komt vanavond goed naar voren, de volle sound zorgt ervoor dat je als bezoeker – ondanks die stap terug qua tempo – geboeid blijft. Toch is er vanavond weinig te zien om het podium. Het is rustig: vocalist Cedric Bixler-Zavala beweegt zich niet als een bezetene over het podium en ook Omar Rodriguez-Lopez lijkt vandaag in z’n comfort zone te zitten. Het lijkt allemaal heel makkelijk wat de gitarist doet, maar zo klinkt het niet. In tegenstelling tot jaren geleden, wanneer de band met minimaal acht leden op het podium stond, staan er vanavond ‘slechts’ vijf muzikanten op het podium. Gecombineerd met het feit dat het geen megaproductie met een grote backdrop of andersoortige toevoegingen op het podium, is het vanavond behoorlijk rustig op het podium.
Het publiek is ook erg rustig vanavond. Natuurlijk wordt er tussen de songs door luid geapplaudisseerd, maar veel beweging is er niet. De nieuwere nummers lenen zich dan ook niet echt voor en al deze nieuwigheid is te veel van het goede: we willen Bixler-Zavala zien stuiteren over het podium, we willen Rodriguez-Lopez drukker in de weer zien met z’n gitaar en we willen het publiek zien golven. Het komt er echter niet van. Aan het einde van de set volgen alsnog twee oudjes: een ingekorte versie van ‘The Widow’ en afsluiter ‘Goliath’. Waar de afsluiter nou precies is wat we zouden willen, is de uitvoering vanavond niet om over naar huis te schrijven. Het geluid is rommelig, Bixler-Zavala is nauwelijks te horen en de solo van Rodriguez-Lopez is te traag. Niet dat The Mars Volta slecht was, de band weet helaas niet te enerveren want de show had vele malen spannender gekunt. Het feit dat het hoogtepunt van de show een ingekort nummer was, zegt wat dat betreft ook wel genoeg.
Je kunt geen reactie achterlaten.