(Album – Relapse / Petting Zoo) De sound van het Amerikaanse Baroness veranderde van begin af aan. De eerste EP’s, creatief getiteld First en Second, waren vooral te omschrijven als progressive sludge metal. Na een split LP met Unpersons, getiteld A Grey Sigh in a Flower Husk, kon de luisteraar ook post-hardcore invloeden ontdekken in de sound. Eerste full lenght Red Album neigt meer naar de eerste twee EP’s, terwijl Blue Record een flinke schuit southern rock in het bandgeluid laat horen.
Daarna was het een flinke tijd stil op het vlak van het nieuwe werk. Wat we over de band hoorden waren bezettingswisselingen, wereldwijde tours en dat de heren de studio indoken, maar nieuw materiaal was aan onze oren niet besteed. Tot nu, want de heren zijn terug en wel met dubbelaar Yellow & Green.
Ook met deze plaat bewandeld Baroness een ander pad, maar het verschil is nog nooit zo groot geweest. Weinig spierballenrefreinen maar vooral veel cleane zangpartijen, minder logge sludge riffs, maar zelf catchy gitaarstukken en een veel bredere totaalsound.
Yellow lijkt nog het meest op zijn voorgangers, met ‘Take My Bones Away’ en ‘March To The Sea’ als beste vergelijkingsmateriaal. Tijdens deze twee songs klinkt frontman John Baizley het meest zoals hij op bijvoorbeeld Red Album en Blue Record deed, doch zijn de vocalen minder bulderend. Andere absolute parels van dit schijfje zijn classic rock aandoende ‘Cocanium’, het snelle ‘Sea Lungs’ en het epische ‘Eula’.
Waar Yellow vrij traag begon met ‘Yellow Theme’, opent Green met ‘Green Theme’ juist heel bombastisch. ‘Board Up The House’ en ‘The Line Between’ zijn vrij catchy, terwijl de rest van de plaat niemendalletjes zijn. Trage en vooral zachte southern rock met een folky inslag. Prima idee, maar de uitwerking is helaas te veel van hetzelfde.
Wat niet wil zeggen dat het niet goed is, want Baroness heeft echte liedjes met een traditionele songopbouw geschreven. Echter is de tweedeling te kortzichtig en lijken de songs per plaat teveel op elkaar. Een betere tracklisting en dus betere verdeling over beide schijfjes had al voor meer spanning kunnen zorgen. Toch staat de muzikaliteit van de Amerikanen buiten kijf, want qua kwaliteit zit het wel snor.
Je kunt geen reactie achterlaten.