(De Arbeiderspers) In mei 2009 werd er EPO in de urine van wielrenner Thomas Dekker gevonden bij een herbeoordeling van bloedstalen uit 2007. Zijn toenmalige ploeg Silence-Lotto stelde hem direct op non-actief en Dekker werd voor twee jaar geschorst. Hij gold jarenlang als de grote belofte van het Nederlandse wielrennen en was zoals veel wielrenners gezwicht voor prestatie bevorderlijke middelen. De EO volgde hem tijdens zijn schorsing en maakte de prachtige documentaire Niemand Kent Mij, waarin de terneergeslagen Dekker er alles aan doet weer terug te komen op het hoogste niveau. Hij werd zowaar toegelaten bij het tweede (opleidings)team van Garmin, het Chipotle Development Team. Hier reed hij met zoveel overtuiging dat hij sinds dit jaar terug is in het profpeloton als renner van Garmin-Sharp. In Schoon Genoeg vertelt Thomas Dekker zijn levensverhaal tot het moment dat hij mag rijden voor de opleidingsploeg van Garmin.
Het gaat Dekker allemaal voor de wind. Van jongs af aan traint hij hard, wint veel koersen en wordt in 2004 voor het eerst Nederlands kampioen (tijdrijden) bij de Elite. Hij doet alles voor de sport maar wordt verleid door het luxeleventje daarnaast. ‘s Avonds na een koers gaat hij uit, drinkt veel en stapt de volgende dag weer op alsof er niks aan de hand was. Hij rijdt te hard in zijn Porsche, loopt in dure merkkleding en weet de zus van Ivan Basso aan de haak te slaan waar hij een tijd mee aanklooit. Zijn prestaties liegen er ondanks zijn losbandigheid niet om. Zo prijken onder meer de overwinningen van de Olympia’s Tour, Ronde van Normandië, Tirreno-Adriatico en de Ronde van Romandië bovenaan zijn palmares en het lijkt een kwestie van tijd voor we Dekker zien vlammen in de Tour de France.
Eind 2007 gaat het mis. Door een blessure gaan de prestaties achteruit en Dekker merkt dat hij voor de echte top nog tekort komt. Hij begint alsof het de gewoonste zaak van de wereld is met het nemen van EPO (bloeddoping). Iedereen weet dat doping onlosmakelijk verbonden is met wielrennen. Ook weet iedereen dat het fout is en de nuchtere mens bekritiseert gebruikers makkelijk. Natuurlijk is het vals spelen, maar naast het feit dat er altijd renners rondrijden die niet betrapt worden valt er voor het gebruik wat te zeggen. Waar we vaak niet over nadenken is het gegeven dat wielrenners (en de meeste profsporters) hun hele hebben en houden van kleins af aan opzij zetten om het hoogste niveau te bereiken. Dan ben je op dat niveau en merk je dat je nog net niet goed genoeg bent om de top te halen en na wat tegenslagen denk je: “Verdomme, het zal me toch niet gebeuren dat ik mijn hele leven (want zo zal dat voelen) voor niks heb getraind?”. Als fan aan de zijlijn vind je het jammer dat het gebeurt, maar als rationeel denkend mens moet je ergens kunnen begrijpen dat je in de trance waarin je als renner zit alles aangrijpt om je doel te bereiken. Hoe vaak denken we zelf niet: “Als een ander ermee weg kan komen, kan ik het ook?”.
Nadat de documentaire van de EO op tv was geweest vonden veel mensen dat Dekker de kantjes er vanaf liep. Zoals hij in het boek omschrijft deed hij dat af en toe ook. Toch liet hij zich niet uit het veld slaan en ging terug naar de basis. Hij viel af, begon gezond te eten en waarschijnlijk het belangrijkste: hij ging zich volwassen gedragen. Het plezier in het fietsen kwam terug en het werd tijd dat Thomas Dekker zijn terugkeer in het peloton zou maken.
Het was al voor zijn schorsing een droom van Dekker om bij de Amerikaanse ploeg Garmin te rijden. Zij stellen zich al jaren op als Team Clean en hoe mooi zou het zijn als hij daar zijn terugkeer kon maken. Voor de absolute top bleek hij nog niet fit genoeg en moest zich derhalve bewijzen in het opleidingsteam Chipotle. Na wat kermiskoersen was de Ronde van Portugal de eerste plek waar hij zichzelf echt kon laten zien. Een bovenbeenblessure gooide echter roet in het eten waardoor hij in de zesde etappe, hij stond op dat moment 61 in het klassement, moest opgeven.
Een jaar na het verschijnen van het boek is de 18e plaats in de Amstel Gold Race zijn beste prestatie en door (opnieuw) blessureleed is de Ronde van Italië hem ontnomen. Voor de Ronde van Frankrijk werd hij terecht nog te licht bevonden. Hopelijk start Dekker wel in de Ronde van Spanje en kunnen we daarna nog wat van hem zien op het WK in eigen land.
In Schoon Genoeg legt Thomas Dekker uit wat er in hem omging. Niet omdat wij dat aan hem vroegen maar omdat hij dat ons wilde vertellen. Een oprecht verhaal dat aanzet tot denken en inkijk geeft in een wereld waar slechts een select aantal mensen toegang toe heeft. Thomas, succes.
Je kunt geen reactie achterlaten.