Evenals de eerste dag begint de tweede dag met een flinke rij voor de ingang. Mede om deze reden wordt de dag pas gestart met ARAABmuzik. Op zijn albums Electronic Dream en Instrumental University laat de producer vooral veel luchtige elektronica horen. Live komt daar echter weinig van terecht. Abraham Orellana, zoals hij eigenlijk heet, gebruikt enkele drumcomputers die hij voor zich heeft staan, waarmee hij livebeats en samples laat horen. Hij laat geen enkel eigen nummer horen, maar gebruikt samples van eigen en andermans nummers om een uur lang het publiek weg te blazen. Er wordt geopend met een halfuur lang drumgeweld, opgebouwd rond simpele, korte samples uit vooral eigen nummers. Na dit eerste halfuur lijkt er een keerpunt in zijn set te komen. De snelle drumritmes lijken wat af te nemen en we horen eindelijk wat zang en iets wat lijkt op een eigen nummer. Na een minuut of tien is het voor ARAABmuzik tijd voor een grootse finale en vooral daar laat hij horen dat hij over enorm veel talent beschikt. Hij gebruikt in de laatste twintig minuten samples uit bekende dubstepnummers, maar door het gebruik van zijn drumpads bouwt hij hiervan compleet andere versies op. Hiermee laat ARAABmuzik aan alle dubstep-dj’s van de wereld zien dat het ook anders kan. Een kleine deceptie was gisteren de zogenaamde liveset van Nero. Die twee heren lieten eigenlijk erg weinig echt live horen, en speelden heel makkelijk hun eigen nummers af. ARAABmuzik gebruikt samples van grote dubstepnummers als ‘New Year (Equinox)’ van Skrillex en Nero’s ‘Promises’ en gooit daar zijn eigen kenmerkende drumritmes overheen. Hiermee laat hij heel achteloos zien dat dubstep wel degelijk live kan en laat hij wat live optreden betreft zijn concurrentie ver achter zich. ARAABmuzik liet op zijn albums al horen te barsten van het talent, en live heeft hij niet eens eigen nummers nodig om dit gegeven nog eens te onderstrepen. (AO)
Na dit elektronische geweld vinden we het tijd voor een luchtiger optreden en er wordt dan ook besloten naar de mainstage te gaan. Hier staat Two Door Cinema Club namelijk op het punt te beginnen. De toeloop op het veld en de reacties uit het publiek op de heren en hun nummers maken duidelijk dat het Melt!-publiek wel degelijk zit te wachten op vrolijke gitaarpop, ondanks de signalen die we door The Cast of Cheers kregen. Op zich opvallend, aangezien de twee bands best vergelijkbaar zijn. Beide maken puntige en snelle gitaarpop, met zo nu en dan een klein elektronisch randje. De reden dat Two Door Cinema Club toch op een goed gevulde mainstage staat en niet in een matig gevulde tent is echter simpel aan te wijzen; de band rondom de roodharige zanger Alex Trimble is gewoon veel beter. De nummers zitten slimmer in elkaar, de band speelt kwalitatief een stuk beter en het publiek wordt meer betrokken in het optreden, al is het alleen maar in de vorm van luidkeels meezingen. Het publiek kent de nummers van debuut Tourist History woord voor woord uit zijn/haar hoofd, maar ook de nieuwe, nog onbekende nummers mogen rekenen op luid gejuich en enthousiast gedans. (TvM)
Na Two Door Cinema Club kan er nog meer gedanst worden op de mainstage. Het is tijd voor Gossip, de band onder leiding van de excentrieke frontvrouw Beth Ditto. Ditto staat bekend om haar energieke podiumpresentatie. Dat is dan ook wat de boventoon voert tijdens dit optreden. Terwijl de band om haar heen rustig de nummers speelt rent Ditto heen en weer, praat met het publiek en begint nogal eens een verhaaltje te vertellen tussendoor. Op zich prima, maar het lijkt alsof haar bandleden zich aan haar beginnen te ergeren. Meer dan eens begint Ditto iets te vertellen maar zet de band abrupt een nummer in, waardoor ze weer zal moeten zingen. Het publiek hoeft er gelukkig niet onder te lijden, want wat er ook gebeurt op het podium, Beth Ditto zorgt er wel voor dat het een feestje is en blijft. Zo is Gossip live niet echt een solide band, maar eerder een vermakelijke feestact. (AO)
Van de podiumshow die Beth Ditto van het optreden van haar Gossip maakt is het op het eerste gezicht een minder overrompelend gedoe zodra Modeselektor aan hun liveset begint op dezelfde stage. Niets is minder waar; de twee Duitsers spelen namelijk een thuiswedstrijd en dat moet duidelijk zijn. Naast de enorme lichtshow en de nog grotere visuals heeft het duo namelijk nog een truc om het massaal aangetreden publiek volledig los te laten gaan; een heus kussengevecht. Tientallen kussens worden het publiek in geworpen en het veld is binnen de kortste keren dan ook bedolven onder de veren. Als er dan ook nog flessen champagne leeg worden gespoten en de Modeselektor x Carhartt-handdoeken snel volgen is het moeilijk om niet overrompeld te worden door de show. Niet dat de twee het nodig hebben, het elektronische geweld dat de Melt!Selektor-curatoren uit de boxen knallen doet toch het meeste werk. Van nummers van hun eigen albums, tot hun Radiohead-remix en Moderat-prijsnummer ‘A New Error‘, het publiek slikt het als zoete koek. Op Lowlands en Pukkelpop staat het duo in kleinere tenten te spelen, maar als er op Melt! 2012 iets bewezen is, is het wel dat Modeselektor een mainstage-spot dubbel en dwars verdient. (TvM)
Waar op de eerste dag van het festival nog tot in de vroege uurtjes mooie concerten gegeven worden, lijkt er op de tweede dag nog maar weinig te beleven na Modeselektor. Zo speelt Laurent Garnier een drie uur lange set die maar niet weet te boeien en staat op de Melt!Selektor-stage Schlachthofbronx. Dat lijkt wel het Duitse equivalent van The Partysquad, een dj-duo dat slechte nummers nog slechter mixt. De zeldzame goede nummers die het duo inzet worden abrupt vervangen door de volgende slechte track, net op het moment dat het publiek er een beetje inkomt. Op de eerste dag van het festival waren de grootste pareltjes te vinden toen de zon alweer opkwam. Op de tweede dag is dit helaas niet het geval, dus wij begeven ons naar de camping om wat slaap te pakken voor de derde en laatste dag. (AO & TvM)
Je kunt geen reactie achterlaten.