Wanneer je na dag drie dacht dat de modder niet erger kon had je het mis. Het heeft ’s nachts wederom geregend en de modderpoelen zijn inmiddels zo diep geworden dat je soms letterlijk tot je knieën in de drek verdwijnt. Maar voor de liefhebbers van stevige gitaarmuziek is het onmogelijk eerder te vertrekken met bands als Amenra, Suicidal Tendencies en Baroness op het programma. Daarnaast belooft ook headliner The Bloody Beetroots een goed feestje te geven.
We besluiten tijdens het middagprogramma in Le Petit Maison te bivakkeren, zodat we enerzijds de modder zoveel mogelijk kunnen ontwijken en omdat hier anderzijds een aantal hele puike stoner en sludge bands geprogrammeerd staan. Om te beginnen Red Fang. Deze Amerikanen hebben al het nodige volk op de been gekregen voor hun groovy stoner-rock. De band weet bij tijd en wijlen heerlijk groovy riffs voort te brengen die een beetje doen denken aan Kyuss in zijn beste dagen. Toch is het iets te wisselvallig en zijn sommige nummers aan de saaie kant. Helemaal overtuigen doen de Amerikanen dus niet, maar leuk is het wel.
Iets minder groovy, maar met toch minstens net zulke zware riffs is het Italiaanse trio Ufomammut. Het is moeilijk om de band precies in een genre te plaatsen, maar met droney sludge komen we een heel eind. In elk geval weet de band, gewapend met een twee gigantische groene versterkers en een stemvervormende microfoon, indrukwekkende composities neer te zetten. De band bouwt haar nummers vaak minutenlang op om dan in een geweldige climax los te barsten. Dit is het betere gitaargeweld.
Van het betere gitaargeweld naar het perfecte gitaargeweld. De lokale helden van Amenra weten precies hoe ze een duistere sfeer moeten neer zetten. Door alles zo donker mogelijk te maken, mysterieuze zwart-wit visuals op de achtergrond, maar vooral ijzersterke muziek. De riffs die het Belgische collectief produceren zijn zwaar als lood en de vocals van Colin Van Eeckhout klinken zo schel en kwaadaardig dat ze rotsen in tweeën kunnen breken. En met deze combinatie heeft de band een succesformule in handen. De band zal eind dit jaar een nieuw album uitbrengen dus naast verplichte klassiekers als ‘De Dodenakker’ en ‘Silver Needle. Golden Nail’ komt er dus ook een nieuw nummer langs. Dit ligt precies in het straatje van het voorgaande en is daarmee automatisch een goed nummer. Evenals dit nieuwe nummer valt de liveshow van Amenra wederom niet tegen. Het maakt niet uit hoe vaak je deze band live hebt gezien, elke keer is het weer intens, overdonderend en vooral heel erg goed. Enige minpunt is dat de band een kwartier voor de aangegeven tijd al het podium verlaat om niet meer terug te komen.
Na al dit zware gitaargeweld schakelen we even over naar wat lichters. En de overgang kon niet groter zijn, want The Subways mag met recht het muzikale equivalent van blijheid genoemd worden. Muzikaal is het allemaal zo simpel mogelijk gehouden, maar deze eenvoudigheid maakt de muziek extra aanstekelijk. Vooral de nummers van All Or Nothing doen het erg goed. Maar ook de band zelf is een grote berg met optimisme en blijheid. Zo is het erg sympathiek dat gitarist Billy Lunn ons bedankt dat we vier dagen modder getrotseerd en nog steeds feest vieren. Maar hoe kan je ook nog stilstaan als je de schattige ADHD-blondine op de bas ziet?
De Suicidal Tendencies brachten hun eerste plaat bijna twintig jaar geleden uit en dit wordt over het algemeen ook beschouwd als hun beste periode. Het is dus de vraag of deze band nog steeds de boel op stelten kan zetten. Het antwoord hierop wordt snel duidelijk en kan beantwoord worden met een volmondig ‘ja!’. Vooral de energie van Mike Muir na al die jaren is opvallend. Hij rent tijdens de nummers, zonder pauzes, rondjes over het podium zonder dat zijn stemgeluid hiervoor moet inboeten. Ook de speeches tussen de nummers, die voornamelijk gaan over de goede oude tijd, druipen nog van de passie en energie. Het prettige is ook dat de band niet stopt met spelen tijdens deze speeches zodat de vaart er in blijft. En met nummers als ‘Possessed to Skate’, ‘Institutionalized’, ‘War Inside My Head’ en ‘Subliminally’ krijgen we hierdoor de ene meezinger na de andere voorgeschoteld. Een recente, maar goede toevoeging aan de band is daarnaast bassist Tim ‘Rawbiz’ Williams die af en toe met onverwacht funky solo’s op de proppen komt. Met een optreden als dit bewijzen de Suicyco’s dat ze na bijna twintig jaar nog lang niet zijn afgeschreven.
Inmiddels is de lucht eindelijk opgeklaard en zijn de wolken voor het eerst in vier dagen compleet verdwenen. Nadeel hiervan is echter dat het wel meteen een flink aantal graden kouder is. Maar bij een show van Kvelertak is dit misschien helemaal geen probleem. Deze band maakt namelijk hardcore rock-’n-roll die doorspekt is met black metal riffs en bij black metal hoort kou. Maar helemaal koud blijft het niet, want de vier gitaristen en de zanger die de band heeft gaan elk op hun eigen manier helemaal los op het podium. Het is vermakelijk om zo’n grote band te zien los gaan en deze energie slaat dan ook over op het publiek. De hype rond deze band mag dan een beetje over zijn, ze bewijzen toch gewoon een hele leuke liveshow neer te zetten.
Na een dag met gitaargeweld is het lekker af te kunnen sluiten met een aantal goede elektronische namen. Allereerst pakken we The Bloody Beetroots mee die de programmering van de Last Arena afsluiten. Het is jammer dat het duo een dj-set doet, want naast het feit dat er zo nauwelijks eigen nummers langskomen, missen we ook de energie die dit duo zo sterk maakt. Af en toe komt er wel een van deze Beetroots naar voren om wat te schreeuwen, maar dit wordt pas interessant bij hun remix van ‘New Noise’ (Refused). Toch weten deze Italianen het publiek goed te vermaken met een set vol foute fidget nummers en meer kan je er ook eigenlijk niet van verwachten.
Snel naar binnen voor Feed Me… With Teeth. De toevoeging ‘with teeth’ blijkt uiteindelijk te slaan op de manier waarop het podium is opgebouwd. Feed Me draait namelijk bovenop een stellage die de vormen heeft van tanden. Het lijkt er op deze manier een beetje op of Feed Me de kant van Deadmau5 op wil gaan, door zich te onderscheiden met de liveshow. Muzikaal heeft hij wat dat betreft nog een lange weg te gaan, want wat we horen is een standaard set met heerlijke en minder heerlijke elektronummers.
Afsluiten doen we dit jaar bij Switch, de helft van Major Lazer, hopend dat er eindelijk wat van de zogenaamde moombahton langskomt. Moombahton is een kruising tussen reggaeton en harde housemuziek en sinds vorig jaar vrij populair geworden. Het verschijnt uiteindelijk pas aan het einde van de set, maar het was het wachten waard. De rest van de set bestaat uit slecht aan elkaar gemixte dubstep en wat nummers van Major Lazer. Het is eigenlijk schrikbarend dat iemand met zijn bekendheid nog steeds niet normaal kan mixen, maar aangezien het de laatste act is van Dour kunnen we hier wel even oogje voor toe knijpen.
En dan houdt de muziek ineens op. Het dringt tot ons door dat de laatste noten van Dour 2012 hebben geslagen. Enerzijds een opluchting, omdat Dour, zeker dit jaar met alle modder, altijd een aanslag is op je lichaam. Maar anderzijds een teleurstelling, omdat Dour met zijn geweldige line-up en goede sfeer een heerlijke plek is om de dagelijkse sleur te ontsnappen. Laten we hopen dat de organisatie eindelijk een lesje heeft geleerd van de onmenselijke modderpoelen die dit jaar zijn ontstaan zodat we volgend jaar weer een perfect festival kunnen beleven.
Je kunt geen reactie achterlaten.