Als er één act op de line-up staat die zich moet bewijzen, is het Lana del Rey. De schone Amerikaanse, die met haar ‘Video Games’ de hele muziekwereld op zijn kop zette, werd op basis van het album en vooral haar eerste liveoptredens met de grond gelijk gemaakt. Na een slap introducerend dj-setje van Carlos de Brito komt Lana op, inclusief drie violisten, en pianist en een gitarist. Opvallend is dat er geen drumstel staat en ook geen elektronische vervanging ervan. Hoe gaan dan de beatproducties van debuutalbum Born to Die gespeeld worden? Eigenwijs als Del Rey is; gewoon niet. Ieder gespeeld nummer is afgebouwd tot enkel de klassieke elementen. Zo is er slechts ruimte voor de ‘mooie’ elementen van de muziek, en wordt er vooral gefocust op de stem van Lana Del Rey. Dat zij inmiddels sterk is gegroeid in het geven van optredens wordt al snel duidelijk. Vaak doet ze nog denken aan het verlegen meisje uit het Saturday Night Live-optreden van eerder dit jaar, maar dit is steeds minder te zien. De zangeres durft wat meer rond te lopen, met het publiek te praten en loopt zelfs een keer een rondje langs de voorste rijen van het publiek, om samen met haar fans op de foto te gaan. Zo wordt duidelijk dat Lana Del Rey serieus genomen kan worden als zangeres. Dit bewijst ook het nieuwe nummer dat ze laat horen, ‘Body Electric’. Eerder hoorden wij het nieuws dat de zangeres na haar album Born To Die geen muziek meer wou opnemen. Dit prachtig gezongen nieuwe nummer bewijst misschien het tegendeel en hopelijk is Lana Del Rey dan toch geen ééndagsvlieg. (TvM & AO)
Al snel na Lana Del Rey staat een andere dame op het programma, maar dan wel even iets heel anders. Op de Big Wheel Stage staat ons een twee uur lange set van techno-dj Nina Kraviz te wachten. Dit blijkt al snel één van de betere sets te zien die we op het festival hebben kunnen zien. Kraviz draait in een vlot tempo door, waardoor ze de aandacht van het publiek geen moment laat verslappen. Mooi om te zien is dat Kraviz het zelf ook duidelijk naar haar zin heeft. Zelf laat ze regelmatig wat dansbewegingen zien, die door het publiek onder luid gejoel worden onthaald. Zo blijkt Kraviz niet alleen een dj maar ook echt een entertainer, en terwijl dat bij veel dj’s ten koste gaan van de muzikale kwaliteit gaan deze twee bezigheden bij Nina Kraviz hand in hand. Twee uur lang laat Kraviz nummers uit verschillende genres als techno en house elkaar in rap tempo opvolgen, zonder één moment gas terug te nemen of een verkeerde keuze te maken. (AO)
Op de derde dag is er eigenlijk voor het eerst sprake van een klein muzikaal dilemma. Het optreden van The War On Drugs overlapt een groot deel van dat van Destroyer. Daarom zien we van dit optreden slechts de eerste twintig minuten. Hierin zien we dat de band vooral nummers laat horen van haar laatste briljante album Kaputt. Hierbij lijkt veel ruimte te zijn voor improvisatie en de nummers worden dan ook langzaam op- en afgebouwd. Door de lange instrumentale stukken bij nummers als ‘China Town’ en ‘Blue Eyes’ werkt dit voor de band perfect. Voor het publiek vormt het optreden van Destroyer een moment om even weg te kunnen dromen bij de mooie saxofoonklanken, dat staat geprogrammeerd tussen al het elektronisch geweld dat het festival rijk is. (AO)
Dan wordt het tijd om ons naar de Intro Zelt te bewegen voor The War On Drugs. Een mooie toevoeging aan het programma, al was het alleen maar als knipoog naar het buitensporige drugsgebruik op het festival. Melt! is er vooral voor liefhebbers van elektronische muziek, het is dan ook bijzonder om te zien dat de nog vrij grote tent helemaal wordt gevuld door het publiek. En terecht, want de band geeft een uur lang niemand reden om de tent te verlaten. Op albums Wagonwheel Blues en Slave Ambient bewezen de heren al meeslepende gitaarmuziek te kunnen maken en vandaag wordt dat trucje op het podium herhaald. Er is geen bepaalde focus op één album, de vier mannen op het podium putten nummers uit hun gehele carrière. Aangezien de band eigenlijk altijd al ijzersterke muziek heeft gemaakt, blijft het niveau een uur lang dan ook hoog. Want The War On Drugs speelt ‘gewoon’ haar nummers. Er worden geen bijzondere trucjes uitgehaald of nieuwe versies gespeeld. En dat is ook helemaal niet nodig. De muziek van de heren weet op plaat al voldoende te boeien, dus het publiek verlangt niets anders dan dat te horen. (AO)
Na de garagerock van The War of Drugs is The Whitest Boy Alive ondertussen begonnen op de mainstage. Beide albums van de Duits/Noorse band staan vol met sterke en relaxende elektronische popnummers en frontman Erlend Oye heeft al met meerdere projecten bewezen en geniaal muzikant te zijn. Toch is het nog maar de vraag of techno- en houselievend Melt!-publiek wel zit te wachten op de brave muziek van de vier. Het veld voor het hoofdpodium is vrij vol, vooral vergeleken met het optreden van Destroyer, het uur ervoor. Toch wordt dit publiek niet vastgehouden en vindt er een verschuiving plaats naar andere podia, waar op dat moment voornamelijk hardere elektronische (dance-)acts staan te spelen. Toegegeven; The Whitest Boy Alive is niet de meest originele act op de line-up, met twee albums vol nummers die op sommige momenten moeilijk van elkaar te onderscheiden lijken. Ook het nieuwe werk dat de band speelt valt weer terug op de bekende formule: simpele en zwevende gitaarloopjes, dito keyboard- en baspartijen en opzwepende drums. Als Oye vervolgens aankondigt hun enige technonummer te spelen lijkt er een energieboost aan de set gegeven te worden, maar helaas is dit nummer net zo min techno als de rest. Toch staat de band een uur lang geweldig goed te spelen. Alle partijen zijn loepzuiver en het publiek dat wel enthousiast is, doet ook vrolijk mee. Toch is het op toekomstige festivals te hopen dat de band geen mainstage-plek krijgt, een kleiner podium zal wonderen doen voor de vier. (TvM)
Na The Whitest Boy Alive is het tijd voor misschien wel de grootste artiest van het festival. Elektronisch duo Justice maakt vanavond haar opwachting op de mainstage. Jaren geleden maakte Justice veel indruk met het album † (Cross). De energieke optredens die daarbij werden gegeven zijn nog steeds legendarisch. Met het tweede album, Audio, Video, Disco, wist de band lang niet zoveel indruk te maken als op het eerste album. De plaat kent enkele sterke tracks, maar mist de energie en sfeer die op ‘Cross’ zo sterk aanwezig was. Bij de optredens die de band tegenwoordig geeft lijkt het duo het publiek aan hun eerste album en optredens te willen herinneren. Aan de podiumaankleding is weinig tot niets veranderd, net als de stijl die de heren hanteren. Zoals altijd al het geval is geweest, wordt live geopend met ‘Genesis’, het eerste nummer van Cross. Later in de set komen verschillende delen van nummers van beide albums voorbij, waarbij er vaak twee door elkaar worden gemixt of andere versies ten gehore worden gebracht. Justice heeft met deze manier van optreden een vrij sterk concept in handen, maar het is gewoon ontzettend sneu dat er door de jaren heen zo ontzettend weinig is veranderd aan de optredens. Afgezien van de nieuwe nummers laat Justice vanavond niets nieuws horen of zien.
Vind het publiek dat dan jammer? Absoluut niet. Het volledige publiek staat te dansen en in de voorste twintig meter van het publiek worden continu moshpits georganiseerd. Kenmerkend aan het duo op het podium is dat ze totaal niet inspelen op de wensen van het publiek. Meerdere keren wordt er vanuit de voorste regionen van het publiek een massale sitdown georganiseerd, waarop door het duo totaal niet wordt ingespeeld. De twee lijken te willen doen wat ze zelf willen, of willen hun set gewoon niet omgooien ten gunste van het publiek. Aan het enthousiasme van het publiek ligt het vanavond absoluut niet, maar Justice zou hier beter op in moeten spelen, en heeft aan de hand van hun inzet vanavond het enthousiasme niet verdiend. (AO)
Na deze ietwat tegenvallende laatste headliner is het tijd voor het laatste echte optreden op het festivalterrein. In de Intro Zelt mag de uit New York afkomstige band Yeasayer ons nieuw werk laten horen. Deze zomer komt de band met hun derde album, Fragrant World, en van de optredens die de band de laatste paar weken al heeft gegeven staat bekend dat er naast nummers van dat nieuwe album maar weinig oud werk wordt gespeeld. Een gedurfde zet, ten eerste omdat er van het nieuwe album nog maar twee tracks bekend zijn en ten tweede omdat de band veel hits heeft die zonder twijfel goed door het publiek zullen worden ontvangen.
Gelukkig wordt al snel duidelijk dat dit geen verkeerde keuze is geweest. De nieuwe nummers worden zeer energiek gespeeld en klinken stuk voor stuk loepzuiver, het is daarom voor het publiek niet eens erg dat de nummers onbekend zijn. Nummers van het nieuwe album laten stuk voor stuk een kenmerkend nieuw geluid horen, waarbij er meestal sprake is van wat zwaardere elektronica dan op voorgaand album Odd Blood. Wat erg bewonderenswaardig is is dat de band ervoor heeft gekozen de oude nummers ook in een nieuw jasje te steken. Eerder dit jaar plaatste de band al op Twitter dat de nieuwe nummers geweldig klinken, maar dat de band was vergeten hoe ze hun oude nummers ook alweer moesten spelen. De oplossing die de heren voor dit probleem hebben gevonden is blijkbaar om hun oude nummers dezelfde, wat donkere stijl te geven als nummers op het nieuw album. Zo behoudt het gehele concert dezelfde spannende sfeer maar is er toch voldoende afwisseling te horen omdat nieuw en oud werk worden afgewisseld. En van het gerucht dat er (te) weinig oud werk gespeeld wordt, blijkt weinig waar. We horen singles ‘Ambling Alp’, ‘Madder Red’, ’2080′ en ‘Tightrope’ langskomen. Tel daarbij op de uitgebrachte nummers van het nieuwe album, ‘Henrietta’ en ‘Longevity’ en Yeasayer brengt met dit concert de perfecte afwisseling tussen bekend en onbekend werk. Het is duidelijk te zien en horen dat de band opnieuw sterk is gegroeid. Het ietwat directe elektronische werk op ‘Odd Blood’ heeft plaatsgemaakt voor een wat breder, diverser en duisterder geluid en ook de oude nummers zijn in datzelfde jasje gestoken. De band heeft het weer geflikt, en zet met deze nieuwe stijl weer tien grote stappen vooruit. (AO)
Je kunt geen reactie achterlaten.