Glen Hansard @ De Duif, Amsterdam

De Ierse singer-songwriter Glen Hansard staat aan de vooravond van zijn openingsslot voor Eddie Vedder solo in de Amsterdamse Duif. Hansard, onder andere bekend als frontman van The Frames en de helft van duo The Swell Season, bracht vorige maand zijn eerste soloalbum Rhythm and Repose uit. Een album waar de harten van de melancholische zielen onder ons een stuk harder van gaan kloppen.

Opener vanavond is Oliver Cole. Een even innemend en humoristische zanger als medemuzikant en landgenoot van Hansard. Cole charmeert het publiek dat gewillig mee ‘huilt’ als wolven op het nummer ‘Howl’. De Ier heeft een aangename stem maar het klinkt na verloop een tikkeltje eentonig. Ook de wetenschap dat Hansard zo dadelijk het podium zal betreden werkt niet in het voordeel van Cole.

Hansard verlaat het podium net zo snel als hij het betreedt. De vleugel aan de zijkant van de zaal vangt zijn blik en de zanger baant zich een weg door het publiek. Hansard begeleidt zichzelf op piano met onversterkte vocalen tijdens ‘The Storm, It’s Coming’. De sfeer in de zaal is door de oplopende temperaturen broeierig en gespannen, alsof men verwacht dat de avond tot magische hoogte zal worden gebracht.

Dat Hansard als straatmuzikant begonnen is merk je aan alles, al is het alleen maar het volume en het bereik van zijn stem. Naast zijn solomateriaal put de muzikant ook uit zijn overige oeuvre. ‘Low Rising’ van The Swell Season klinkt door Hansard solo opgevoerd intenser en krachtiger. ‘Bird Of Sorrow’, één van de uitschieters van zijn nieuwe plaat, klinkt begeleid door alleen gitaar en gestript van de violen minder lieflijk en overgeproduceerd. Daar waar het begin voortkabbelt en de tekst haast poëtisch wordt voorgedragen mond het nummer uit in iets wat tussen een smeekbede en protest in hangt.

Dat Hansard gecharmeerd is van Van Morrison kan niet als een verrassing komen. De uithalen van Hansard zijn vaak krachtiger/schreeuwiger dan die van Van Morrison maar hij deelt de gedrevenheid in zijn voordracht. Dat de gitaar van Hansard niet alleen een klankgat maar ook een flink gat door slijtage heeft verbaast ons na het zien van ‘Astral Weeks’ niets. De zanger ragt over de snaren, trapt alle mogelijke distortionpedalen in en ontziet de gitaar in niets.

Maar dat de Ier ook een ster is in het voordragen van ‘kleine’ liedjes bewijst hij met het prachtige ‘Back Broke’. De Springsteen cover ‘Drive All Night’ gevolgd door ‘Parting Glass’ vormt de afsluiter. Hansard wordt begeleid op piano door iemand uit het publiek, de zanger krijgt halverwege het nummer de ingeving dat er ook iemand kan plaatsnemen achter het kerkorgel. Zodoende krijgen we een mooi samenspel tussen gitaar, piano en orgel.

Vanaf de eerste klanken uit het kamp van Glen Hansard lijkt het of dat deze artiest in een geheel eigen categorie opereert. De gedrevenheid van de muzikant in zijn voordracht, de duidelijk aanwezige passie voor zijn vak, een strot waar je u tegen zegt en het gemak waarmee hij zijn publiek bespeeld is haast jaloersmakend. Hansard blijft het gehele optreden boeien, hij vermaakt zijn publiek met grappige anekdotes, schenkt ze wijn in maar speelt bovenal ontzettend mooie liedjes. In december staat hij, waarschijnlijk met band, in Paradiso. Als wij wijze raad mogen geven zeggen we: mis het niet! En magisch? Dat was het vanavond zeker.