De tweede dag in Tienen lijkt wat minder warm qua temperatuur, waardoor het wat aangenamer is op het plein. De taak is aan Sweet Savage om de eerste mensen aan de gang te krijgen, waarvoor een portie New Wave of British Heavy Metal wordt ingezet. ‘Zij zijn zelfs één van de pioniers van het genre’, aldus de organisatie van Suikerrock. Hoewel in 1979 werd gestart, was er na slechts vier jaar al een break. In 2008 kwam er als voorprogramma’s van Metallica, Iron Maiden en Deep Purple weer leven in de brouwerij, wat de band op diverse festivals en dus ook Suikerrock brengt.
De set bevat slechts acht nummers, waarbij alsnog geprobeerd wordt het oude werk met het in 2010 verschenen album Warbird te mixen. Afgaande op het applaus en enthousiasme van het publiek bij set-afsluiter ‘Whiskey in The Jar’ kunnen beide partijen zich met een tevreden gevoel opmaken voor de volgende act.
Sweet Savage
Deze act is niemand minder dan Channel Zero, Belgische trots als men het over de metal uit eigen land heeft. Ook zij kende een lange break, waar in 2010 verandering in kwam. De stevigste band van deze editie heeft een uur de tijd om heel Tienen omver te blazen met nummers als ‘Black Fuel’ en ‘Suck My Energy’, maar gebruikt daar ook werk uit 2011 voor; toen kwam het goed ontvangen album Feed ‘EmWith A Brick uit.
Een spontane (maar zeer kleine) pit op de kinderkopjes en de in de lucht gepompte vuisten verklappen dat er een schare fans aanwezig is, maar het blijft redelijk tam voor de normen van Channel Zero. Een opmerkelijk slot krijgt het optreden wel mee; na de klassieker ‘Help’ vraagt frontman Franky het publiek om het podium op te klimmen voor het encore.
Channel Zero
Een korte ombouw op het podium en de wissel van de in zwart geklede metalheads met de oudere gezichten maakt Tienen klaar voor de passage van Status Quo. De band bestaat al meer dan 45(!) jaar en heeft in die tijd al vaker met Suikerrock te maken gehad; onder andere in 2009 en 2003 stonden zij op de Grote Markt.
Naast werk van het in 2011 verschenen ‘nieuwe’ album Quid Pro Quo komen er vanzelfsprekend ook genoeg hits als ‘In The Army Now’, ‘Roll Over Lay Down’ en ‘Whatever You Want’ voorbij, waarbij de snarenplukkers zich traditioneel op een rijtje van voor naar achter bewegen. Kleine probleempjes met het geluid en het vergeten van een titel van een nummer worden ruimschoots opgevangen door de ervaring, instrumentenbeheersing en passie en plezier waarmee The Quo de muziek brengt.
Status Quo
De afsluiter van dag twee is het eerste Europese optreden van de nieuwe Alice Cooper-tour. Tijdens de ombouw wordt er een groot doek met Vincent Furnier’s hoofd voor het podium gehangen, welke na het geprate intro ‘Vincent Prince’ en gedurende de eerste noten van ‘The Black Widow’ naar beneden komt. Hiermee kan gelijk een set vol theatrale shockrock beginnen.
Ook Cooper gaat al lang mee en draait deels op routine; toch blijven de meezingers als ‘School’s Out’, ‘Poison’ en ‘No More Mr. Nice Guy’ de perfecte nummers van dit rariteitenkabinet en worden nieuwe tracks van album Welcome 2 My Nightmare met open armen ontvangen. Hoewel de focus op de excentrieke frontman ligt, krijgen de – eveneens knap opgemaakte – bandleden de eer die zij verdienen in een voorstelrondje en door middel van korte solo’s. Vernieuwend is de show niet en de huidige shockrock van de formatie is eerder onder de noemer glamrock te plaatsen, maar dat doet niks af aan de fantastische afsluiting van Suikerrock dag twee, waar zelfs de fikse regenbui gedurende het gehele optreden niks meer aan kan veranderen.
Alice Cooper
Foto’s: Elke Teurlinckx
Tekst: Dirk Stolk
Je kunt geen reactie achterlaten.