Booch! Festival 2012: dag 2

De tweede en tevens laatste dag van Booch! is aangebroken. Vandaag staat voornamelijk in het teken van rockbandjes op lokaal, nationaal en zelfs internationaal niveau. Het podium op Pancratius – Noord is vandaag omgetoverd tot het podium van de Kunstbende, voor al het nationale opkomende talent.

Dat talent moet nog even wachten, want we beginnen deze dag met Experimental Tropic Blues Band. De naam van deze band roept nogal wat vraagtekens op, want het is niet helemaal duidelijk wat we hier nu van kunnen verwachten. Maar na een nummer laat de band al horen dat de sound van deze drie jongens noch tropic noch blues is. Het enige tropische tijdens het optreden is de zon die in overvloed schijnt. Zo nu en dan klinkt er ook wel een bluesriffje door in de muziek, maar een verdere terugkoppeling naar de naam ontbreekt tijdens dit optreden. En hoewel de band afkomstig is uit België, zou men zweren regelmatig een Iers accent te herkennen in de zang. De heren schreeuwen voornamelijk veel in de microfoon en rammen stevig los op hun gitaren. De toon voor de rest van de dag is gezet.

Om toch iedereen aan zijn trekken te laten komen, staan er vandaag niet alleen maar rockbands op het programma. Experimental Tropic Blues Band wordt namelijk opgevolgd door Red Ribbon Army. De jongens van deze hiphopformatie zijn afkomstig uit Hoensbroek en Brunssum en is zo een perfecte aanvulling op het lokale programma van Booch! Al meteen spotten we een bekende, zo zien we dj Roman Baker die eerder al een hiphopset draaide op het festival.  Maar deze jongens hebben het al verder geschopt, zo stonden ze bijvoorbeeld al op hiphopfestival Boogie Down in Breda. Al is het nog vroeg in de middag en het publiek nog vrij rustig, deze jongens krijgen het voor elkaar om toch een kleine vijftig man vooraan het podium te krijgen, los te laten gaan en zelfs al met bier te laten gooien. Met vijf man springen ze over het podium en rappen er stevig op los, terwijl Roman er steeds weer een harde beat doorheen gooit. Niks aan te merken op de jongens van Red Ribbon Army, want zelfs hun Limburgse accent heeft hier zijn charme.

Talent is er in overvloed vandaag. Zo kunnen we na een portie hiphop meteen door naar het volgende talent: Tass Finner. De uit Oosterhout afkomstige jongens wonnen PopSport, een coachingsprogramma dus geen wedstrijd, voor scholieren met muzikaal talent. Dat leverde hen een plaats op de Bongerd op. Na een halve minuut zal ook niemand zich nog afvragen waarom deze jongens PopSport wonnen. Terwijl de stem van de zanger herinnert aan een jonge David Bowie, laat de rest van de muziek je denken aan The Cure. Bij vlagen hebben de vocalen ook daar iets van weg. Een perfecte combinatie van de rocklegendes van vroeger en dat terwijl deze jongens nog gewoon naar school gaan. De overtuiging en behendigheid waarmee ze hun instrumenten bespelen doet anders vermoeden, namelijk dat ze al jaren ervaring hebben. Het hele optreden lang spettert de passie er vanaf, wat niet alleen het luisteren, maar ook het kijken naar Tass Finner een enorm genot maakt.

Even later is het de beurt aan Only Seven Left. Mocht er nog iemand zijn die zich voor opkomst van de jongens nog heeft afgevraagd waarom er opeens zoveel meiden voor het podium staan, zal dat nu duidelijk worden. De jongens zijn een lust voor het oog met hun goed gestylede kapsels, zonnebrillen en strakke shirts. Over de muziek mogen we ook niet klagen, want die is net als hun t-shirts: lekker strak. Al bijna een jaar speelt Only Seven Left nu met de nieuwe zanger Bjorgen. Vertrek van vorige zanger Bart heeft ze op het gebied van zangkwaliteit goed gedaan, in die zin dat ze nu een stuk Amerikaanser klinken. Het is wel jammer dat Bjorgen regelmatig overstemd wordt door de muziek. Het zou aan de kwaliteit van het geluid op Booch! kunnen liggen maar het vermoeden wordt gewekt dat als Bjorgen iets meer kracht en emotie in zijn stem zou leggen, hij een stuk makkelijker boven het instrumentale geweld van zijn bandgenoten uit kan komen. Desalniettemin vallen de makkelijk verteerbare popnummers van Only Seven Left goed in de smaak en genieten de meiden vooraan met volle teugen.

Terwijl de zon al langzaam onder begint te gaan en weerspiegelt op het Glaspaleis aan de Bongerd, is het de beurt aan Rats On Rafts. De uit, je verwacht het niet, Rotterdam afkomstige band is ook hard op weg om een grote naam te worden. Zo werden ze al benoemd tot Serious Talent bij 3FM en speelden ze op Noorderslag. In tegenstelling tot andere bands vandaag aanwezig op Booch! hebben deze jongens geen contact met het publiek. Het lijkt alsof ze zichzelf geen rust gunnen en spelen het ene snoeiharde nummer na het andere. Het publiek kan zich er niet druk om maken en neemt dankbaar de loeiende gitaren en het af en toe onverstaanbare gemompel van zanger David Fagan in ontvangst. Dat voor zover de Fagan zijn mond opentrekt want het is voornamelijk een halfuur lang enorm veel geram op een gitaar. We mogen niet klagen, want het is goed geram. Nog voordat het laatste nummer ten einde is, legt Fagan zijn gitaar weg en verlaat zonder ook maar een woord te zeggen het podium, zoals we hem dit ook al op Motel Mozaïque zagen doen. Binnen een minuut volgen de andere bandleden zijn voorbeeld en krijgt het publiek nog een kort bedankje van de drummer.

Wie na Rats On Rafts even geen zin heeft in de hardcore/punk van Your Demise, begeeft zich naar het podium van Kunstbende, in de hoop daar even een halfuurtje tot rust te kunnen komen met Del Prado & Mr. John. Helaas beginnen de jongens, tevens afkomstig van het coachingsprogramma PopSport, door een fout eerder dan vermeld op de timetable. Hierdoor missen de mensen die van de oorspronkelijke tijd uitgingen een groot gedeelte van het optreden. Toch weten de heren met enkel hun akoestische gitaren een heerlijke sfeer te creëren. Wie zijn ogen dicht doet, waant zich al snel op een strand met ondergaande zon en een beginnend kampvuur. Iets wat zeer welkom is na een dag die tot nu toe gevuld was met hevig gitaarwerk en dreunende bassen.

De heren van Zwart Licht hadden al zeker vijf minuten op het podium moeten staan als presentator Sander Ruijters het publiek komt melden dat ze nog onderweg zijn. Als ze uiteindelijk het podium betreden zijn er nog maar een krappe dertig minuten over om het publiek vandaag nog een laatste keer goed los te laten gaan. Maar Zwart Licht zou Zwart Licht niet zijn als ze dit niet zou lukken. Binnen de kortste keren springt het hele podium mee terwijl ze samen met Akwasi en Leeroy meeschreeuwen ‘de kop gaat eraf, de kop gaat eraf’. Als Hayzee dan ook nog een mix van Hudson Mohawke draait is het feestje compleet. En hoewel ze nog maar kort de tijd hebben doen ze veel van hun laatste nieuwe album Leeroy Draait Door en het eerder uitgebrachte No JuJu. Op het plein is ondertussen een moshpit ontstaan die onder de aanwijzingen van Leeroy nog eens twee keer zo groot wordt en daarmee de voorste helft van het publiek naar achteren en de zijkanten drijft. Het ten gehore brengen van de oude klassiekers wordt beperkt tot ‘Bliksemschicht’ en ‘Dubtrip’. Al met al weet Zwart Licht in een halfuur nog een laatste feestje te maken op Booch! 2012.