Het twintigjarig jubileum van het Belgische DIY-festival Ieperfest is een feit. Met een pracht van een line-up wat betreft metal en hardcore en een geweldige weersvoorspelling waren de omstandigheden voor een goed weekend ijzersterk. De dag begint al vroeg met onder andere de Belgische belofte van de Midnight Souls, die dit jaar al een sterk album uitbrachten en op Groezrock stonden.
The Mongoloids
Nadat de roadie na het opbouwen vakkundig van het podium is gekukeld, heeft Death By Stereo de schone taak om het aanwezige publiek in beweging te krijgen. Zoals altijd neemt zanger Efrem Schulz die taak hoog op en zingt hij niet op het podium maar op het grasveld daarvoor om iedereen naar voren te trekken en eigenhandig een pit te beginnen. Na een paar nummers slaagt hij daar aardig in. Death By Stereo speelt zijn klassiekers (‘Holding 60 Dollars On A Burning Bridge’, ‘Wasted Words’, ‘Sing For You’, ‘Beyond the Blinders’), maar toch blijft de reactie vrij lauw. De meeste respons krijgt de band op de heel gave uitvoering van ‘Modern Man’ van Bad Religion, en op de minder hoogstaande cover van ‘Raining Blood’ van Slayer. Dat zegt op zichzelf genoeg. (FK)
Death By Stereo
Ondanks zijn mindere bekendheid, kan For The Glory direct na Death By Stereo in de tent op een stuk vrolijkere reacties rekenen. Deze Portugese band maakt hardcore in het kielzog van Terror, zoals zovelen tegenwoordig doen. Maar het gebrek aan originaliteit maakt de band ruimschoots goed met het enorme enthousiasme en energie. De nummers zijn makkelijk op te pikken en slaan dan ook goed aan. De eerste continue stroom van stagedives en grote circle pits van Ieperfest zijn een feit. (FK)
Twee jaar terug stond Kylesa ook al op Ieperfest toen de band met Converge op tour was. Die show viel toen een beetje tegen, vandaag zit de band beter in haar vel. Oud werk als ‘Bottom Line’ past live uitstekend naast de nummers van het meest recente album Spiral Shadow zoals ‘Don’t Look Back’. Die plaat is toch wel een groeier gebleken. Helaas kampt de band met een matig geluid, waardoor met name de gitaarpartijen van Phillip Cope wat verdrinken in de dubbele drum en de zang van hemzelf en zijn collega Laura Pleasants, die vandaag in korte broek is. (NdB)
Kylesa
Danny Diablo is een tijd uit de running geweest, maar op Ieperfest laat hij tot twee keer toe van zich horen. Om te beginnen met Skarhead. De simpele, lompe hardcore komt niet helemaal goed uit de verf door het niet al te beste geluid, maar dat mag de pret niet drukken. De band is enthousiast en de hardcorenummers worden afgewisseld met hiphop tussendoor. Diablo heeft zijn lolbroek aangetrokken en maakt continu grappen, waar voor het publiek overigens geen touw aan vast te knopen is. Voor de band maakt dat het allemaal niet minder lollig. Muzikaal niet hoogstaand, maar leuk om Skarhead eens aan het werk te zien. (FK)
Skarhead
Het duurt even voordat Norma Jean en haar publiek wakker is. Het geluid op het hoofdpodium is ondertussen ook beter, wat de metalcore van de Amerikanen wel ten goede komt. Maar pas op ‘The Anthem of the Angry Brides’ van Meridional is er eindelijk een goede sfeer ontstaan tussen de energieke band en het bewegende publiek. Het is een brede setlist vandaag, die de fans van de vijf albums wel redelijk moet kunnen bekoren, alleen komt het net niet goed uit de verf. Pas bij het allerlaatste nummer, waarbij Josh Scogin ook zijn opwachting maakt op ‘Memphis Will Be Laid to Waste’ van de debuutplaat Bless the Martyr and Kiss the Child ontstaat er dan eindelijk het gehoopte feestje. (NdB)
Norma Jean
Wanneer Knuckledust het hoofdpodium betreedt, is het volle bak op het veld. Knuckledust heeft een grote fanschare in België opgebouwd, en dat is te zien. Vanaf het eerste nummer gaat het los voor het podium. De band heeft er duidelijk zin in, en speelt een keiharde show. De rauwe old school hardcore komt ook op een vrijdagmiddag in de zon prima uit de verf. Met ‘Bluffs Lies Alibis’ van het op de dag van het optreden verschenen nieuwe album laat Knuckledust horen geen gas terug te nemen. Gaaf optreden! (FK)
Knuckledust
Qua chaos en publieksreactie ‘wint’ Josh Scogin het met The Chariot van zijn oude band vandaag. Eind van de maand komt het nieuwe album One Wing uit maar daar wordt nog niets van gespeeld. Wat er wel gespeeld wordt (‘Daggers’ en ‘The City’ steken er boven uit) is soms erg moeilijk op te maken. Het gitaargeluid in de tent is erg slecht maar de chaotische structuur van de nummers zelf maakt deze show zwaar te verteren. Desalniettemin staat de tent goed vol en blijft tot het einde vol staan. Dat komt door de bizarre capriolen van de twee gitaristen en Scogin, die met een stoel het publiek induikt om daar verder te zingen. (NdB)
The Chariot
Corrosion of Conformity staat helaas zonder Pepper Keenan op het podium vandaag. Het is nogal treurig voor deze giganten maar ze spelen praktisch voor een leeg veld. Het is etenstijd en de mannen piekten zo lang geleden dat hun muziek ondertussen ‘ouderwets’ aanvoelt, terwijl de nummers verdomd goed in elkaar steken. De rij voor de friet (3 euro) en burgers (4 euro) is vele malen langer dan de warme maaltijden (7 euro). Daar heeft de prijs natuurlijk mee te maken maar het veganistische karakter van de maaltijden is vele malen groter dan friet en een burger. In elk geval smaakte het eten uitstekend dit weekend, hoewel de tofu scramble op vrijdag wat smakeloos overkwam. (NdB)
Bij het vallen van de avond mag Danny Diablo voor de tweede keer zijn kunsten vertonen, deze keer met Crown Of Thornz. Uiteraard in hetzelfde straatje als Skarhead, hoewel Crown Of Thornz wat afwisselender is met meer cross-over. De band is enthousiast, maar de reactie van het publiek blijft het hele optreden mager. Vriend Diablo kan het allemaal niks schelen en is duidelijk nog niet door zijn onnavolgbare grappen heen. Al met al een aardige show, maar de legendarische status van de band wordt niet waargemaakt. (FK)
Terrein
Aborted bracht eerder dit jaar Global Flatline uit waarmee de band duidelijk maakte nog steeds aan de top van de Europese deathgrind. Jammer is dat tijdens hun show de drum, met name de triggers, behoorlijk over de gitaar heengaat. Desalniettemin speelt de band retestrak en is Sven de Caluwé goed bij stem. Aborted is een mooie opwarmer voor de andere twee dagen, waar er nog veel meer deathmetal in de tent speelt. (NdB)
Aborted
Funeral For A Friend is met zijn post-hardcore/emo een vreemd eend in de bijt. De band realiseert zich dat ook (“we zijn misschien geen hardcore band maar we hebben dezelfde idealen”) en doet extra hard zijn best het publiek mee te krijgen. Helaas lukt dat niet helemaal. Dat de zanger niet helemaal goed bij stem is helpt daarbij ook niet. Jammer. (FK)
De afsluiter in de tent is Congress. Zes jaar geleden speelde de band hun laatste show op Ieperfest en nu zijn ze weer terug. Dat betekent een stampvolle tent bij deze H8000 mannen die met een lange show bewijzen dat zij maar ook hun stijl nog lang niet gedateerd is. (NdB)
Congress
Aan Agnostic Front de eer om de eerste dag van Ieperfest af te sluiten. De afgelopen jaren waren de liveshows van deze legende een aanfluiting, dus het is de vraag of de band dat beeld vandaag kan rechtzetten. Dat lukt eigenlijk boven verwachting goed. De band moet zich door de set heen haasten doordat er wat uitloop was in het schema, waardoor het tempo er lekker in blijft. Uiteraard komen de klassiekers zoals ‘Friend Or Foe’, ‘Crucified’ en ‘Gotta Go’ (met Danny Diablo) voorbij. Gaandeweg wordt pijnlijk duidelijk dat de stem van Roger Miret niet meer is wat die geweest is, maar dat mag de pret niet drukken. Na de Ramones-cover ‘Blitzkrieg Bop’ kunnen de bezoekers tevreden de tentjes induiken, of de nacht doorhalen natuurlijk. (FK)
Met dank aan Frank Kooiman en Debbie van der Lely.
Je kunt geen reactie achterlaten.