Ieperfest 2012: dag 2

‘s Ochtends in Ieper zelf is het druk op de terrassen, bij de supermarkt en bij de Kruidvat. Verstokte carnivoren bestellen kroketten, iedereen haalt flessen water en de zonnebrandcrème is bijna niet aan te slepen. Het is heerlijk weer, maar het terrein kent praktisch geen schaduw, behalve in de tent.

Uiteraard heeft de programmeur van Ieperfest naast de internationale toppers ook wat minder bekende bands van dichter bij huis geboekt. Zo mag Cornered uit Leeuwarden vroeg in de zaterdagmiddag op het hoofdpodium laten horen wat ze in huis hebben. Ondanks het tijdstip wordt de show goed bezocht. De band wint de originaliteitsprijs niet, maar doet haar best en wordt daarvoor beloond met de nodige stagedives. (FK)

Cornered

Pianos become the Teeth speelde eerder dit jaar al in Europa, toen zij op tour waren met Touché Amoré. In vergelijking met de show in Utrecht maakt de band ditmaal meer indruk. De complexe opbouw van de post-rock/screamo-nummers maakt het nog steeds moeilijk de band zo op te pikken. Maar dankzij de energie en de imposante frontman Kyle Durfey houden de nummers van beide albums Old Pride en The Lack Long After de aandacht van genoeg mensen vast. (NdB)

Pianos become the Teeth

Machoband TRC uit Londen wordt in het programmaboekje aangeprezen vanwege hun “dangerous liveshows”. Op een zaterdagmiddag in de zon valt dat wel mee. TRC maakt een mix van hardcore/metal/hiphop/cross-over met twee zangers, wat op zich niet iedereen kan zeggen. Maar ondanks de energie van de band komt de muziek niet lekker uit de verf. De nummers klinken vaak hetzelfde, wat het optreden al snel saai maakt. Stoere jongens, maar alleen voor de liefhebbers. (FK)

Hellbastard

Op het hoofdpodium vermaakt Reign Supreme zich wel in de zon. Zanger Jay Pepito vermaakt zich wel tijdens hun tweede Europese tour. Het is duidelijk dat we nog niet zo gewend zijn aan Skyburial als aan American Violence of Testing the Limits of Infinite want het verschil in publieksreactie is treffend. Het is een toffe show, waarbij de hardcore hard aankomt en de cover van ‘Nervous Breakdown’ een groot succes is. (NdB)

Reign Supreme

Aangezien de overige leden van MxPx niet meer willen touren, heeft frontman Mike Herrera de MxPx Allstars in het leven geroepen om toch shows te kunnen spelen. De bezoekers van Ieperfest zijn echter duidelijk niet gekomen voor poppy punkrock, waardoor de band voor een halflege tent speelt. Jammer, want de nummers worden strak gespeeld, Herrera is goed bij stem en het geluid is prima. Zoals te verwachten komen diverse nummers van het nieuwe album Plans Within Plans voorbij, maar ontbreken ook klassiekers als ‘Party, My House, Be There’, ‘My Life Story’ en afsluiter ‘Punk Rawk Show’ niet. Leuke show maar hier helaas niet helemaal op zijn plek. (FK)

MxPx Allstars

Your Demise is de band die iedereen haat maar waar toch het hele veld voor vol staat. Of je de band nu eerlijk uitkotst of niet, het is een vermakelijke show waarbij alle newjack clichés uit de kast komen. Verrassend is dat de enorme chaos (zoals eerder dit jaar op Groezrock) uitblijft. ‘Shine On’ en pas tegen het einde met nummers als ‘Miles Away’ en ‘The Kids We Used to Be’ zorgen voor het gevoel dat Your Demise meer is dan een dertien in een dozijn band. (NdB)

Grand Magus is in elk opzicht de tegenpool van de jonge Britten. JB Christoffersson staat met een zonnebril op, grote baard en veel leer keihard te rocken, maar hij voelt echt aan. Hier staan geen posers, zelfs over de met metalen punten getooide bassist Fox durf je geen grappen te maken. Na Hammer of the North is er dit jaar alweer een nieuwe knaller, The Hunt, uitgekomen vol met nummers waarop het gewoon hard gaan is. De heavy metal maakt het warmer in de tent dan het vandaag geweest is en dat terwijl de temperatuur al begint te dalen. Een nieuw nummer als ‘Sword Of The Ocean’ past moeiteloos tussen ‘Valhalla Rising’ of ‘Iron Will’. Dijk van een show. (NdB)

Grand Magus

Trapped Under Ice is al een poosje aan een opmars in de hardcorescene bezig, en mag nu dan haar eerste opwachting op Ieperfest maken. Het is de laatste show van een tour van vier weken, maar van enige vermoeidheid is niets te merken. De band gaat er helemaal voor, en het publiek doet lekker mee. True als de heren van Trapped Under Ice zijn worden er tussen de nummers door shout-outs gedaan naar zo ongeveer alle hardcorebands die je kan bedenken. Hoe groot gaan deze mannen nog worden? (FK)

Speciaal voor Ieperfest speelt Scraps uit Frankrijk eenmalig een reünieshow, ter ere van het uitkomen van een LP met de volledige discografie. Scraps heeft in de jaren tachtig en de eerste helft van de jaren negentig diverse platen en EP’s uitgebracht, maar is duidelijk niet (meer) bekend bij het grote publiek. De tent is dan ook half leeg, maar dat kan de – inmiddels toch een dagje ouder geworden – mannen niks schelen. De snelle hardcore punk met uitstapjes naar crust is zeker niet slecht, maar vervalt door het slechte geluid helaas al snel in een grauwe bak herrie. Ondanks de gedateerdheid zijn de nummers nog altijd actueel: ‘Le Pen Fuck You’, destijds geschreven tegen de rechts-extremistische Franse politicus Jean-Marie le Pen, kan nu simpelweg worden opgedragen aan diens dochter. Leuke show voor de diehards. (FK)

Unearth piekt veel te vroeg door te beginnen met ‘The Great Dividers’. Ook later tijdens hun set blijkt dat The Oncoming Storm hun beste album was. Het is een solide show van een grote metalband maar nergens beklijft het gevoel dat je hier met iets speciaals te maken hebt. (NdB)

Unearth

Nasum doet hun reünie waar wij op Fortarock al getuige van waren nog eens dunnetjes over. Geen genade, gewoon grinden. Was de show in Nijmegen achteraf na de eerste paar nummers toch wat aan het inzakken, hier blijft de band maar gaan. Jammer dat ze stoppen, maar heel mooi dat zoveel mensen de nummers toch nog een keer live hebben kunnen horen. (NdB)

Opnieuw The Black Dahlia Murder op het hoofdpodium van Ieperfest. Ditmaal met weer een dijk van een album, Ritual, op zak. De nieuwe nummers staan live ook als een huis en qua reactie is niet te merken of we luisteren naar ‘A Shrine to Madness’ of ‘Necropolis’. Het is alleen niet de avond van zanger Trevor Strnad, hij is nogal geïrriteerd. Dat is jammer voor de gezelligheid tussen de nummers door maar het doet gelukkig niets aan zijn kwaliteit als zanger af. (NdB)

Tijdens het eerste nummer van Eyehategod lopen toch aardig wat mensen zonder oordoppen naar achteren of zelfs de tent uit. Het geluid van de loodzware sludgeband staat keihard, zo hard dat de geluidsman meldt dat het zachter moet. Dat komt op gemopper van gitaristen Jimmy Bower en Brian Patton te staan. Voor de eerste keer is het gitaargeluid in de tent uitstekend en het optreden van de New Orleans sludgers is dan ook fenomenaal. Een nummer als ‘Dixie Whiskey’ van het klassieke Dopesick of ‘30$ Bag’ komt aan als een trap in je maag. Mike Williams ziet er niet al te best uit maar aan zijn getergde zang is niets aan te merken. Een van de beste optredens op het festival. (NdB)

Helaas moet Ignite het stellen zonder frontman Zoli, die recent tijdens een concert van Pennywise door zijn rug is gegaan. Aan Jonathan Bunch (Sense Field, Further Seems Forever) de bijna onmogelijke taak om Zoli te vervangen. Daar slaagt hij echter verassend goed in. En zonder de speeches van Zoli trapt de band ook nog eens goed door. Vanaf het eerste nummer ‘Poverty For All’ tot en met afsluiter ‘Veteran’ knalt het en zet Ignite een uitstekende show neer. De setlist bevat geen verrassingen, met uitzondering van de Sense Field-cover ‘Building’ (maar dat is geen verassing te noemen als Bunch de vocalen doet) en de coole overgang van ‘Run Run Run’ naar ‘Panic’ van The Beatsteaks. Minpuntje is een cheesy uitvoering van ‘For Better Days’ en het ontbreken van nummers van de oudere albums, met uitzondering van ‘Embrace’. Maar zoals gezegd, ondanks dit alles speelt Ignite een prima show die smaakt naar meer. Nu snel een nieuw album graag. (FK)

Ignite

Eindelijk krijgen we dit jaar nieuwe muziek van Pig Destroyer. Book Burner is al aangekondigd en zal ongetwijfeld het grindcorealbum van het jaar worden. De nieuwe nummers die live gespeeld worden klonken veelbelovend. De setlist bestaat verder uit veel werken van Phantom Limb, ook geen straf. Helaas is Scott Hull erg slecht te horen, opvallend in vergelijking met het geluid tijdens Eyehategod. Live is de toevoeging van Blake Harrison wel gezellig, maar hij komt niet goed uit de verf. De band raast door hun set heen en bewijst met bijna drie kwartier grindcore aan de absolute top te staan. (NdB)

Afsluiter van dag 2 van Ieperfest zijn de NYHC-koningen van Sick Of It All. Helaas heeft de show vanaf het allereerste begin te kampen met een bar slecht geluid (bas veel te hard, gitaar nauwelijks te horen), wat eigenlijk het hele optreden niet meer goed komt. Ondanks dat zet SOIA zoals altijd een superstrakke en enorm energieke set neer. Het blijft geweldig om te zien hoe gitarist Pete op en neer springt, en ook zanger Lou is uitstekend bij stem en heeft er veel zin in. Dat alles wordt beloond met circle pits, stagedives (zelfs van kinderen) en uiteraard de onvermijdelijke Braveheart-pit tijdens ‘Scratch the Surface’. De setlist bevat naast een hoop nieuwe nummers vrijwel alle klassiekers, en ook een paar nummers uit de oude doos die niet vaak gespeeld worden. In tegenstelling tot sommige andere oudgedienden heeft SOIA na 26 jaar niets aan energie en kwaliteit ingeboet. Superband. (FK)

Setlist:

• Good Looking Out
• Clobbering Time
• Take The Night Off
• Injustice System
• Machete
• Death Or Jail
• Take A Look Around
• Uprising Nation
• Built To Last
• World Full Of Hate
• The Divide
• Step Down
• Lowest Common Denominator
• A Month Of Sundays
• Goatless
• My Life
• Push To Fall
• Friends Like You
• Die Alone
• Ratpack (gezongen door fan uit het publiek)
• Sanctuary
• Scratch The Surface
• Us Vs. Them

Met dank aan Frank Kooiman en Debbie van der Lely.