(Album – Edel) Joe Jackson is één van die artiesten die zichzelf niet meer hoeft te bewijzen. Gedurende zijn lange carrière heeft hij aangetoond een veelzijdig artiest te zijn. De vele albums de hij uitbracht onderstrepen dit nog maar eens. Hij schuwde daarin het experiment niet. Ook liet hij horen zich prima thuis te voelen binnen de jazz. Hiervan is de plaat Jumpin’ Jive een uitstekend voorbeeld. Nu waagt hij zich opnieuw aan een jazz plaat, The Duke, en maakt zich er niet makkelijk vanaf. Jackson brengt hierop namelijk een ode aan jazz legende Duke Ellington.
Veelzijdigheid slaat zeker ook op Ellington. De grote meester was een begenadigd pianist, briljant componist en succesvol bandleider van zijn eigen bigband. Hij werkte samen met alle grootheden uit zijn tijd. Hier maakt Jackson dan ook direct een geslaagde keuze. Ook hij werkt op zijn bewerkingen namelijk samen met veel bekende en uiteenlopende artiesten als Steve Vai, Sharon Jones en Iggy Pop. Samenspannen met grote namen is niet altijd een garantie voor succes, maar in dit geval pakt het juist erg goed uit.
Jackson zelf blijft hierbij vooral op de achtergrond. Slechts hier en daar bespeelt hij de piano of kun je zijn vocalen horen. Het is duidelijk dat hij juist Ellington en zijn composities centraal wil stellen. Niemand anders dan het jazz genie zelf mag de show stelen. En dat geeft de plaat extra glans. Wel heeft Jackson veel nummers een geheel eigen draai gegeven. Zo wordt ‘Perdido/Satin Doll’ een swingend Latin feestje en ‘Caravan’ een stevig popnummer. Andere liedjes, zoals het bekende ‘Mood Indigo’, wijken minder af en ademen de sfeer van de rokerige donkere jazzclubs uit de tijd dat “The Duke” zelf actief was. Op dit mooie nummer is ook goed te horen hoeveel aandacht er aan de arrangementen is besteed.
Maar vooral spat het plezier af van de sprankelende bewerkingen. Alle gastartiesten hebben zich net als Jackson volledig ondergeschikt gemaakt aan het liedje. De nummers hebben daarom alleen maar aan kracht gewonnen en leggen duidelijk het unieke talent en de ongelooflijke kwaliteit van Ellington bloot. ‘It Don’t Mean A Thing If It Ain’t Got That Swing’ is de treffende afsluiter van de plaat. En de swing is bij Joe Jackson helemaal in orde.
Je kunt geen reactie achterlaten.