Lowlands 2012: dag 1

Het warmste weekend van het jaar valt uitgerekend samen met Lowlands. Bewapend met flesjes water, waterpistolen en veel ongezond zoet en vet eten versloegen tienduizenden bezoekers de hitte. Muzikaal gezien konden de muziekliefhebbers hun hart ophalen. Waar er veel op safe gespeeld werd was de kwaliteit van de optredens bij de meerderheid van de acts ruim voldoende.

De eerste laag zonnebrandcrème kleeft al aan de huid als Cloud Nothings in de India aftrapt. De mix van noise pop en rock die de Amerikanen produceren leent zich prima als opwarmertje en met drie albums in drie jaar tijd is er genoeg materiaal om het publiek een uur bezig te houden. Frontman Dylan Baldi is alleen even vergeten dat festivals plekken zijn om veel nieuwe fans te werven en dat lukt natuurlijk niet als je te pas en te onpas een minutenlange instrumentale stukken ingelast waar niet echt een touw aan vast te knopen is. Na een kwartiertje is het grootste deel van de tent hem dan ook al gesmeerd.

Cloud Nothings

Ed Sheeran weet de aandacht van de mensen wel vast te houden. Nou zijn tienermeisjes – in grote aantallen aanwezig – meestal niet de moeilijkste fans maar je moet het dan toch maar even voor elkaar krijgen om de volle Alpha langer dan een nummer mee te krijgen. De 21-jarige Sheeran kan gitaarspelen, zingen en weet met zijn charme bij iedereen de juiste snaar te raken. Dan is het continu naar zijn hoofd geslingerde applaus ook meer dan terecht.

Refused

De oude garde punkliefhebbers staat in de Grolsch klaar voor Refused. Zanger Dennis Lyxzén mag inmiddels veertig zijn, Refused is anno 2012 actueler en beter dan welke andere punkband ook. Niet alleen wordt elk nummer met overtuiging en kwaliteit uitgevoerd, Lyczén weet zoals altijd de spijker op zijn kop te slaan met zijn mening – “Free Pussy Riot” prijkt op het drumstel – over de maatschappij. Hij beweegt over het podium als een bezetene, zingt te midden van zijn fans in het publiek en bedankt ons meer dan wij hem. Refused is punk.

The Black Seeds

Voor de India strijken we neer met een broodje hamburger in de hand om ondertussen te luisteren naar tUnE-yArDs. De experimentele folk van gekkenbekkentrekker Merrill Garbus werkt aanstekelijk en is gemaakt voor het moment van de dag. De drukkende warmte die afneemt, eten en drinken bij de hand, zonnetje op je bol en een beetje meedeinen met de vrolijke deuntjes. Het nieuwtje is er ruim een jaar na het verschijnen van Whokill wel vanaf maar de uitvoering verdient nog altijd een ruime voldoende.

Trash Talk

Voor goedkoop vermaak zit je bij Me First And The Gimme Gimmes wel goed. Terwijl meer dan de helft van de mensen op de heuvels bij de Alpha lijkt te pitten perst de superpunkgroep er de ene na de andere aanstekelijke cover uit. Met wat droge humor (“The next one is a cover”) en een zeer strakke set laat MFATGG iedereen in en rond de Alpha met een tevreden gevoel achter.

De Grolsch puilt inmiddels al uit van de mensen – voornamelijk meisjes en vrouwen – die allemaal een glimp willen opvangen van Ben Howard. De 25-jarige folk rock-artiest maakt vrij simpele hapslikwegliedjes die bij het aanwezige publiek zorgen voor tranen van ontroering en meezingmomenten. De band en Howard zelf spelen strak en weten met hitjes ‘Keep Your Head Up’ en ‘Only Love’ niet alleen het 3FM-klapvee tevreden te stellen.

The Gaslight Anthem

Daags voor het optreden op Lowlands vandaag was het nieuwe album Four van Bloc Party al via de bandwebsite te beluisteren. Waar de band op de nieuwe plaat een nieuw geluid lijkt te zoeken zijn het vandaag de mensen in het publiek die het vertrouwde Bloc Party-geluid zoeken als er nieuwe tracks voorbijkomen. Gelukkig weet een ieder te dansen wanneer de hitjes voorbijkomen en om wat olie op het vuur te gooien zweept frontman Kele Okereke het publiek tussendoor nog wat extra op. Het zien van de hossende massa vanaf de heuvels zorgt dan ook bij iedereen voor kippenvel.

Bloc Party

De liefhebbers van rustige folkmuziek sluiten de dag af in de Grolsch bij Feist. Het lukt de zangeres met haar dertien in een dozijn muziek – ondanks de band die zorgt voor wat extra power – niet om een spanningsboog te creëren en het zijn dan ook de fans die Feist hier redden.

We zoeken ons heil dan ook bij The Black Keys in de Alpha, waar de headliners dit jaar erg veilig gekozen lijken te zijn. Al na een paar nummers is het voor veel mensen duidelijk dat de hype rond Dan Auerbach en Patrick Carney op basis van kwaliteit terecht is, maar daar is dan ook alles mee gezegd. De liedjes steken goed in elkaar maar missen elke vorm van spanning. Dit wordt door het kleurloze voorkomen van het duo extra onderstreept en je bent hierdoor al gauw geneigd het fast-forwardknopje te zoeken.

Feist

Is er dan geen enkele afsluiter die echt weet te bekoren? Jawel, in de Bravo is het Nicolas Jaar die een spacende set neerzet. Het eigen werk wordt afgewisseld met een miniset remixes waarop de mensenmassa zich compleet los laat gaan. De nachtapotheker kan hier alvast tevreden toekijken hoe de mensen zijn waar met vreugde gebruiken.

Posij weet met zijn mix van dubstep en electro de nacht positief in te luiden in de India. Geen zompige wobble dubstep – waar we dit weekend ‘s nachts veel te veel van hebben – maar creatieve loopjes die rust en variatie met zich meebrengen. De visuals fleuren de boel goed op en het is voor Posij positief dat er in de loop van de set steeds minder ruimte is om vrijuit te dansen.

The Black Keys

De organisatie heeft het zichzelf makkelijk gemaakt door (te)veel populaire dubstep neer te zetten in de nachtelijke uurtjes. Bassnectar draait voornamelijk ongeïnspireerde hipsterstep waar je weinig mee kan. Geen variatie, geen dynamiek en weinig originaliteit. Door zijn lange haarbos lijkt het of we naar een dansende versie van Cousin Itt staan te kijken.

Aan het einde van de eerste dag kunnen we concluderen dat we weinig verrast zijn. Hoewel de kwaliteit van de optredens van prima niveau was hebben we niet een keer het idee gehad dat we getuige waren van een muzikale revolutie. Refused, Nicolas Jaar en Posij zullen bij ons het best blijven hangen. De eerste warme dag hebben we in ieder geval overleefd, dankzij de vele extra watertappen en eten dat prima weg te werken was. De rijen bleken nergens te lang en op de ‘marktconforme’ prijs van de muntjes (2,60 euro) na valt er op het eten en drinken niks aan te merken.

–

Tekst: Kees de Jong
Fotografie: Daniël de Borger