Lowlands 2012: dag 2

Het hittedeken valt vanaf een uur of tien ‘s ochtends om ons heen en we dompelen onszelf dan ook weer gauw onder in zonnebrandcrème. Op de camping vinden watergevechten plaats in het badhuis, laten fanatiekelingen kliko’s vollopen om daar al hangend in af te koelen en verstopt een clowntje zich in een kliko om alle langslopende mensen lachend nat te spuiten en een hartverzakking te bezorgen. Eenmaal op het terrein valt het op hoe rustig iedereen zich houdt.

Het lukt Alt-J al snel om de hitte een beetje te doen vergeten. Debuutalbum An Awesome Wave lijkt immens populair want zo vroeg zo’n volle Bravo is een unicum. Als het koor van The Kyteman Orchestra dan al snel een liedje mee komt doen wordt er flink geapplaudisseerd wat gezien de uitvoering van band en koor niet meer dan terecht is. Er wordt meegezongen en gedeind op de strak uitgevoerde nummers, die gevarieerd genoeg zijn om een inkakmoment te voorkomen. Een goed begin is het halve werk.

Eagles Of Death Metal

Op naar Eagles Of Death Metal in de Alpha, waarbij het altijd maar de vraag is of de besnorde frontman Jessie “The Devil” Hughes goed bij stem is. Dat lijkt vandaag gelukkig het geval en de locomotiefritmes lijken hun werk goed te doen. De band schotelt zoals altijd een voorspelbare greatest hits-set voor maar dit is net als Me First And The Gimme Gimmes zo’n act waar dat niet als nadeel gezien kan worden.

In de Charlie staat Fidlar, een fris garage/punkgezelschap. Er worden wat biertjes het publiek ingegooid waarna het viertal losgaat. Met teksten als ‘”I drink cheap beer, so what fuck you!” en “Wake, bake, skate!” lijkt het alsof de gasten zich nergens druk om maken. Zou ik ook niet doen als de zon schijnt en de hele Charlie met een lach op zijn gezicht staat toe te kijken.

Fidlar

We besluiten bij een eettentje mensen te kijken – morphsuits, wielrenpakjes, tijger- en bananenpakken wandelen voorbij – alvorens we voor een dosis hiphop naar de India verkassen. Een kleine smet op de line-up is het gebrek aan echt harde bands en hiphop-acts. Gelukkig kon ook de organisatie van Lowlands niet om het succes van Dope D.O.D. heen en werden de Groningers geboekt. Rauwe, vieze, agressieve hiphop vliegt je om de oren en al snel zijn de eerste pogopits een feit. Debuutalbum Branded zorgde ervoor dat de jongens mochten openen voor Limp Bizkit en Korn in Amerika. Hier lopen we zoals altijd achter en begint het balletje nu pas te rollen.

Kasabian

In de Bravo is het Four Tet die er ondanks het vroege tijdstip een sublieme liveset uitperst. Hoewel de meeste tracks van zijn nieuwste langspeler Pink al te horen waren lijken de meeste bezoekers nu pas kennis te maken met dit werk. De voetjes gaan in ieder geval van de vloer en het lijkt erop dat de Brit een hoop nieuwe fans gewonnen heeft. Terecht.

Zo’n band die goede liedjes maakt maar waar de vonken toch nooit echt af lijken te spatten. Mede doordat de liveshows altijd hetzelfde zijn en het feit dat Kasabian de laatste jaren iets te vaak langs is geweest ontstaat er een iets te vertrouwd gevoel, ondanks dat de Alpha van voor tot achter staat te springen.

Blaudzun

Voor we naar de afsluiter van de dag gaan bezoeken we de Titty Twister nog even waar een aantal dikbuikige rukkers staan te wachten tot de lekkere wijven gaan paaldansen. Nee, grapje, zo erg is het allemaal niet. Eenmaal binnen waan je je in een gezellig hardrockcafé waar met een liveband karaoke gedaan wordt op, hoe kan het ook anders, hardrocknummers van toen en nu. De rookpluimen en vuurspuwers boven de ingang kleden het geheel goed af en doen hun werk goed want iedereen blijft even nieuwsgierig naar binnen kijken. Voor het tweede jaar op Lowlands, maar nu al onmisbaar.

Triggerfinger

Dan tijd voor Skrillex. De Alpha staat bomvol, er wordt luidkeels meegeschreeuwd met de countdown op het scherm en de fans kunnen een ruim uur lang op de hipsterstep dansen. Zo jammer dat alles aan deze show voorgeprogrammeerd is en er naast wat opzwepend gegil van de bebrilde dj nergens ruimte is voor variatie. De kids slikken de a-ritmische wobblebeats echter als zoete koek, want ‘lekker hard’ en ‘lijp’, maar als muziekliefhebber heb je hier niks te zoeken. Met geld is alles te koop en daar is Skrillex helaas een slecht voorbeeld van.

Willy Moon

Vanavond houden we de Bravo warm waar techno centraal staat. En dat is jammer, want Scuba bewees in het verleden wel meer te kunnen dan wat hij vanavond laat horen. De baslijnen en beats zijn prettig, maar ook hier compleet geënt op het hapslikwegpubliek waar we blijkbaar mee te maken hebben. De set is vuig en opzwepend, hoogtepunt is natuurlijk ‘The Hope’, maar na afloop heeft niemand het gevoel iets memorabels meegemaakt te hebben en dat lijkt een tendens in het nachtprogramma.

Charles Bradley and his Extroardinaires

Oscar Mulero weet het gelukkig iets beter te brengen. Diepe bassen, pupillen zo groot als schotels en handjes deinend in de lucht zover het oog reikt is het wat de klok tijdens zijn set slaat. De Spanjaard laat even zien niet alleen op dancefestivals het publiek om zijn vingers te kunnen winden.

Santigold

De hitte voorkomt dat je de energie hebt om overdag lekker over het terrein kunt waggelen, wat Lowlands normaliter zo leuk maakt. Aan de reactie van het publiek te merken maakt dat echter weinig uit. Qua programmering was dit misschien wel de minste dag maar met Alt-J, Dope D.O.D., Four Tet en Oscar Mulero vielen er toch wat pareltjes te ontdekken.

–

Tekst: Kees de Jong
Fotografie: Daniël de Borger