Boogiedown, hét hiphopfestival van Nederland, vindt dit jaar voor de vijfde keer plaats. Reden voor een feestje! De organisatie heeft flink uitgepakt en namen als Postmen, Kraantje Pappie en Public Enemy prijken op de line-up. ROAR E-Zine is erbij om verslag te doen van de vijfde verjaardag van Boogiedown Breda.
Al de hele ochtend is de lucht gevuld met donkere wolken en vallen er regelmatig dikke regendruppels naar beneden. Dat is dan waarschijnlijk ook de reden waarom het Chasséveld nog vrij rustig is als Mr. Polska het podium betreedt. Dat weerhoudt hem er echter niet van om compleet uit zijn dak te gaan. Samen met zijn crew Nouveau Riche rent en springt hij heen en weer. De beats zijn hard en zitten strak in elkaar. De teksten zijn van wat minder niveau, maar het jonge grut dat zich voor aan het podium verzameld heeft kan zich daar niet aan storen. Een kleine harde kern blijft onverstoord doorspringen en moshen, zelfs als een donkere wolk zijn inhoudt weer eens leegt. Ondanks het feit dat Polska een echte entertainer is, lukt het hem zo vroeg op de middag nog niet om er een echt feestje van te maken, laat staan het allermooiste feestje van Boogiedown.
Mr. Polska speelt ruim een kwartier langer door, waardoor de volgende act Dope D.O.D. later moet beginnen. Drie rappers die al internationale bekendheid genieten, terwijl ze in Nederland toch nog vrij onbekend zijn onder het grote publiek. Voor deze act hebben al meer mensen zich naar de mainstage begeven, maar lijken de eerste nummers nog niet echt wakker te zijn. Dit geldt ook voor de jongens van Dope D.O.D. De eerste vijf a tien minuten lijken ze er niet veel zin in te hebben maar tijdens het nummer ‘Gatekeepers’ komen ze los en geven deze energie meteen door aan het publiek. Terwijl de harde dubstepbeats door de speakers klinken en de jongens erop los rappen alsof hun leven er vanaf hangt, gaat het publiek los en ontstaat er al snel weer een moshpit. Omdat ze later moesten beginnen, krijgt Skits Vicious al snel het teken dat er nog maar vijf minuten over zijn. Hij is hier duidelijk niet blij mee, maar geeft samen met Jay Reaper en Dopey Rotten deze laatste vijf minuten nog even alles. De eerste beats van ‘What Happened’ klinken nog niet door de speakers of er gaat een luid gejuich door het publiek. Een prettige afsluiting van dit toch veel te korte optreden.
Na een korte break en wat gerommel op het podium, is het tijd voor een oude bekende van Boogiedown om het podium te betreden: Mc Melodee. Deed zij eerdere jaren nog de presentatie hier, staat ze dit jaar zelf als artiest op het podium. Niet geheel onverwacht gezien haar achtergrond in de muziek en al helemaal niet na haar samenwerking met Cookin’ Soul, die haar ook in contact bracht met niemand minder dan Mac Miller. De beats van Cookin’ Soul klinken erg oldskool, wat meer dan welkom is na verschillende acts die vooral gebruik maakten van een harde bass en drukke beats. Deze oldskool sound in combinatie met de stem van Mc Melodee, zouden je bijna doen geloven dat niemand minder dan Kriss Kross op het podium staat. Het is wel een beetje jammer dat Melodee de eerste tien minuten ontzettend vaak haar eigen naam door de microfoon roept. Na twee keer hadden we wel door dat zij op het podium staat. Maar het zonnetje is inmiddels ook weer even doorgebroken, wat het gevoel bij deze muziek echt compleet maakt.
Op een hiphopfestival mag Postmen absoluut niet ontbreken. Tijdens deze act wordt nog gebruik gemaakt van instrumenten, wat een fijne afwisseling is nadat er de hele dag alleen maar draaitafels op het podium hebben gestaan. De goed afgestemde mix tussen hiphop en reggae zorgt ervoor dat voor het eerst vandaag mensen echt gaan dansen. De dag is inmiddels half verstreken en het plein voor de mainstage is dus ook eindelijk goed gevuld. Dat de groep pas sinds maart dit jaar in deze formatie samen is, is aan niks te merken. Alles loopt gesmeerd en de muzikale toevoeging van Alyssa Stotijn, vrouw van Postman, is ontzettend fijn. Tijdens het nummer ‘Downhill’ van Postman zelf, vervangt zij dan ook de stem Anouk. Toegegeven dat de stem van Alyssa toch net iets beter bij het nummer lijkt te passen. De band werkt inmiddels aan een nieuw album en na wat ze vandaag op Boogiedown hebben laten zien, zou dat wel eens een heel goed album kunnen worden.
Natuurlijk zijn er niet alleen maar nationale acts aanwezig hier in Breda. Vanuit Amerika is Big K.R.I.T. overgevlogen voor een optreden op Boogiedown. Muziekkenners zien in hem een grote belofte. In ruim twee jaar heeft hij het voor elkaar gekregen om getekend te worden door Def Jam en samen te werken met grote namen als Method Man en Ludacris. Dit jaar is zijn mixtape 4eva n a day uitgekomen en nu staat hij onder het genot van een ondergaande zon op het Chasséveld. Tijdens het eerste nummer is het al meteen duidelijk waarom deze rapper nu al zo hoog wordt aangeschreven. Zijn raps zijn strak en goed, zijn stemgeluid is ontzettend prettig om naar te luisteren en zijn raps gaan verrassend goed samen met de beats. Deze zelfde beats zorgen er voor dat het publiek wederom niet stil kan staan. Het enige minpuntje is de dj. Na twee nummers wordt het duidelijk dat hij maar wat graag hard mees chreeuwt met Big K.R.I.T. Dit is een beetje jammer aangezien de artiest waar het om gaat, nauwelijks meer te verstaan is.
Al twee keer eerder stond de uit Eindhoven afkomstige rapper Fresku op Boogiedown, dus op het vijfjarig jubileum ook. Nog voordat hij op het podium verschijnt deelt hij het publiek al mede dat hij iets te vieren heeft en wilt dat we allemaal mee doen. Al springend verschijnt hij dan ook en het hele publiek springt met hem mee. Al snel gaat het over Lowlands, waar hij een week geleden nog stond, waar hij ‘de lintworm’ introduceerde. Het refrein van het gelijknamige nummer wordt omgetoverd tot ‘Doe de lintworm, doe de lintworm’ en iedereen springt met zijn handen langs zijn lichaam en het hoofd wild schuddend mee op de muziek. Fresku doet zelf ook uitbundig mee en iemand in een groot wit Michelin-achtig pak, wat ongetwijfeld een lintworm moet voorstellen, verschijnt ook het podium. Onder leiding van Fresku verandert het hele plein in een groot feestje. Een half uur is eigenlijk veel te kort, vooral als er daardoor geen tijd meer is voor Fresku om een van zijn meest geliefde nummers ‘Op De Hoogte’ niet kan doen.
Uiteindelijk is het tijd voor het grote klapstuk van deze dag: Public Enemy. Veel mensen, vooral het oudere publiek dat aanwezig is, hebben hier naar uitgekeken. Ook Public Enemy heeft iets te vieren, namelijk hun 25-jarig jubileum. Vanaf de eerste minuut is het optreden een ware show. Iedereen wordt voorgesteld voorafgaande aan het harde geluid van een pistool dat geladen wordt gevolgd door een schot. Ook verschijnen twee leden in een militaire outfit. Weer twee andere leden staan er eigenlijk maar een beetje bij. Nee, het zijn vooral Chuck D en Flavor Flav waar je iets van hoort. Vooral Flav doet waar hij om bekend staat. Hij verschijnt vermomd in een sweater maar zodra deze uitgaat en de bekende klok om zijn nek verschijnt, is het publiek los. Schreeuwend en springend stuitert hij over het podium en hij vindt het heerlijk om over zichzelf te praten. De ene na de andere rauwe hiphop plaat wordt ten gehore gebracht en het publiek geniet. Volwassen mannen die zich niet meer in kunnen houden en elke zin woord voor woord mee rappen. Volwassen vrouwen die de beat niet meer kunnen weerstaan en hun heupen laten wiegen. Het kan nu allemaal. Heel even lijkt het erop dat Boogiedown niet in stijl zou worden afgesloten. DJ Lord begint met een scratchsessie, wat hij veelvuldig doet tijdens het hele optreden, van Nirvana. Dit houdt hij zo’n dikke vijf minuten vol en hoewel het heel knap is wat hij doet, is het voornamelijk erg irritant. Het licht is om kwart voor elf, het verwachte einde, zo goed als uit, maar Chuck D betreedt opnieuw het podium en deelt mede dat ze nog tien minuten hebben gekregen. Uiteindelijk worden die tien minuten bijna een half uur en sluit hij af met een speech over racisme en apartheid. Public Enemy was een mooie afsluiter voor Boogiedown 2012.
Je kunt geen reactie achterlaten.