Eén van de beste en populairste bands aller tijden is nog altijd het Britse Pink Floyd. En ook al brachten zij hun laatste album alweer bijna twintig jaar geleden uit (en dat zonder Roger Waters, die de band eerder verliet), de muziek van de band is nog altijd mateloos populair. De band trad de laatste jaren bijna niet meer op en kwam slechts bij elkaar voor Live 8 in 2005 en een concert ter ere van ex-bandlid Syd Barret in 2007. Het jaar erna stierf Richard Wright – de toetsenist van de band – waardoor een echte reünie definitief werd uitgesloten. Wel heeft gitarist David Gilmour zo nu en dan opgetreden bij soloconcerten van Roger Waters, maar Pink Floyd is nooit meer hetzelfde geweest. Vandaar dat zogeheten tributebands al jaren proberen de magie van een Pink Floyd-concert opnieuw te vangen.
Eén van de bands die na de breuk met Roger Waters aan het eind van de jaren tachtig de bui al zag hangen en besloot zelf Pink Floyd-nummers te gaan spelen is The Australian Pink Floyd Show. Al in 1988 kwamen de originele leden van de band bij elkaar. In de 24 jaar dat deze band al bestaat is de bezetting nog wel eens veranderd, maar hoe dan ook staat de band vandaag de dag bekend als de beste Pink Floyd-tributeband. Zo gebruiken de heren en dames dezelfde lichteffecten die de echte band jaren geleden gebruikte, hebben zij dezelfde speciale effectpedalen en bezit deze tributeband één van de vier speciale versterkers die nodig zijn om het geluid van nummer Echoes te produceren. De overige drie zijn in bezit van David Gilmour, van het echte Pink Floyd. Ja, deze band is zo goed dat ze in 1996 mochten optreden op Gilmour’s vijftigste verjaardag.
Vandaag speelt de band in 013, waar de zaal logischerwijs is gevuld met wat oudere fans van het echte Pink Floyd. Dit publiek hoopt op een ervaring die recht doet aan de muziek van de legendarische Britse band. Gelukkig laten de negen Australiërs op het podium precies horen waar het publiek voor komt, want naast het technisch perfect gespeelde spel doen de stemmen van de zangers vaak bijzonder veel denken aan het echte werk. Openen doen zij met het explosieve ‘In The Flesh’, de opener van dubbelalbum The Wall. Een nummer dat meteen veel vraagt van het spel van de muzikanten. Door dit nummer perfect op te voeren lijkt de band gelijk al te willen zeggen dat het menens is. Met deze opener is de zaal gelijk wakker geschud en is de sfeer gezet.
In de nummers die volgen onderstreept de band nog maar eens hoe serieus zij dit aanpakken. De muzikanten springen moeiteloos naar nummers van diverse albums uit het imposante oeuvre van Pink Floyd. Zo horen we achtereenvolgens ‘Take It Back’ (van The Division Bell, ’94), ‘Sorrow’ (van A Momentary Lapse Of Reason, ’87) en ‘Set The Controls For The Heart Of The Sun’ (van A Saucerful Of Secrets, ’68). Zo voert de band drie behoorlijk verschillende nummers op, want in de decennia dat Pink Floyd heeft bestaan heeft die band zich continu opnieuw uitgevonden. Daarnaast heeft die band ook verschillende zangers gekend. Zo was het ten tijde van de eerste twee albums Syd Barrett die de zang op zich nam. Toen hij door drugsproblemen uit de band moest stappen was het Roger Waters die de zang overnam. In de decennia die volgden werd het ook steeds vaker David Gilmour die zangpartijen voor zijn rekening nam, natuurlijk vooral nadat Waters ook de band verliet. Het feit dat het echte Pink Floyd drie verschillende zangers heeft gekend betekend voor de Australische band dat zij ook continu van zanger wisselen. Het zorgt ervoor dat de aandacht van het publiek wat minder verslapt, want telkens staat een ander lid van de band in het spotlicht. Wat daarbij opvalt is dat deze zangers en muzikanten geen aandacht voor zichzelf proberen op te eisen. Er is geen moment sprake van theatrale bewegingen of ander gedoe.
Nee, deze band is zelf in de eerste plaats fan, en lijkt hier in dienst te staan van het echte Pink Floyd. Het gaat hier om de muziek, niet om de mensen op het podium, zoveel lijkt de band duidelijk te willen maken. Dit komt vooral naar voren tijdens het prachtige ‘Wish You Were Here’, waarbij we op de visuals foto’s zien van het echte Pink Floyd. De boodschap: Pink Floyd is helaas niet meer, maar hopelijk kunnen wij jullie iets geven dat er een beetje op lijkt. En dat doen ze, want in de twee uur durende set wordt wel duidelijk dat deze triubuteband eigenlijk maar weinig onderdoet voor de band die zij zelf zo liefhebben. We gaan bijna denken dat Pink Floyd nooit is gestopt, wat deze muziek leeft.
Foto’s: Irene Bolwijn
