Een van de optredens tijdens deze mooie zomerzondag van het Brandend Zand Festival in De Effenaar in Eindhoven is van de canadees Ben Caplan. Een man met een markante kop, dat is het eerste wat opvalt wanneer je hem ziet. Van een afstand lijkt het alsof er een 70-jarige man op het podium staat met een enorme baard. Wanneer je goed kijkt priemen er twee jonge kwieke ogen achter z’n brillenglazen de zaal in. Ben is ‘nog maar’ 25 jaar oud.
In oktober 2011 verzorgde hij nog het voorprogramma van C.W. Stoneking in De Effenaar en in april van dit jaar was hij ook al te vinden in deze zaal. Nu is hij weer terug in Nederland, ditmaal in veel clubs als hoofdact en vergezeld van de Canadese violist Jaron Freeman-Fox.
Zijn stem klinkt heerlijk rauw alsof hij buiten het muzikantenleven om dienst doet als misthoorn aan de kust. Het idee dat hij jarenlang zijn stem onderhoud met whiskey en sigaren is niet raar. Met zijn relatief jonge leeftijd raakt hij het niveau van het stemgeluid van Tom Waits. Zijn muziek houdt een beetje het midden tussen ‘makkelijke folksongs’ met soms een jazzy sfeer of wat klezmerinvloeden en dan weer heerlijk rauwe blues.
Ondanks dat een festival aan een strak tijdschema gebonden is, heeft niet alleen het publiek het enorm naar zijn zin, maar ook Ben en zijn band vermaken zich prima. De ene toegift nog mooier dan de andere wordt er door de zaal heen geslingerd, totdat het werkelijk tijd is om te stoppen. Helaas. Ben Caplan zet zichzelf neer als een bevlogen muzikant en kan ongetwijfeld een mooie toekomst tegemoet zien.
Fotografie: Marcel Krijgsman
Je kunt geen reactie achterlaten.