De mannen van The Deep Dark Woods komen uit Saskatoon, Canada. Sas-ka-toon wat een geweldige naam, alles wat daar vandaan komt moet haast wel leuk zijn. In eigen land doen de heren het uitstekend, ze worden met lof en prijzen overladen. Het formaat Rotown zijn de Canadezen dan ook niet meer gewend, thuis staan ze in zalen die vier keer zo groot zijn.
Mee op tour is de Amerikaan Jackie Greene. Op plaat klinkt het allemaal net wat te gelikt. Muziek voor de ‘daytime radio’ in Amerika. Zo’n type waar je niet vreemd van opkijkt als hij opduikt in een duet met Taylor Swift. Maar goed, live komt het gelukkig allemaal beter uit de verf. Gestript van alle poespas, alleen de gitaar, mondharmonica en zijn stem klinkt Greene vanavond meer americana dan pop.
The Deep Dark Woods sluiten vanavond hun Europese tour af in Rotterdam. Om dit te vieren hebben de mannen nieuwe overhemden gekocht. En daar zijn ze maar wat blij mee want deze aanschaf loopt als een rode draad door het optreden heen. Het laatste wapenfeit van de band is het album The Place I Left Behind een album vol met verhalen over verloren liefdes, het najagen van dromen en het verkwanselen van je geld op de weg daar naartoe. Dit alles omlijst door violen, pedalsteel en de prachtige stem van Ryan Boldt.
Het publiek bestaat vanavond uit een mooie mix van nieuwsgierige jongelingen en oude country –en folk rotte. The Place I Left Behind is het vierde album van de band en geeft de heren hiermee voldoende materiaal om uit te kiezen. De meerstemmige harmonieën van bassist Chris Mason en drummer Lucas Goetz vormen een mooie achtergrond voor de rasperige uithalen van Boldt op titel track ‘The Place I Left Behind’. Op momenten dat Boldt ruimte laat voor improvisatie komt de band het beste tot zijn recht. Vooral de uitwisseling tussen het gitaarduo Barlow en Boldt met Geoff Hilhorst op orgel zorgt voor kippenvel. Op verzoek uit het publiek speelt de band ‘All The Money I Had Is Gone’, “we spend it all on our new shirts” grapt Boldt.
Tegen het einde van het optreden wordt het geduld van de gematigde liefhebber op de proef gesteld. Hoewel mooi, voelen sommige nummers op een gegeven moment wat monotoon aan. Dat de heren na een lang optreden nog een keer terug komen voor een toegift had dan ook niet voor iedereen noodzakelijk geweest. Maar de liefhebbers zullen er ongetwijfeld blij mee zijn. De band sluit af met ‘Virginia’, het gebrek aan pedalsteel en viool wordt hier pijnlijk duidelijk maar toetsenist Geoff Hilhorst en Burke Barlow maken er het beste van.
Liefhebbers van dromerige en melancholische country en folk konden vanavond hun hart ophalen. De heren van The Deep Dark Woods is ook aan deze kant van de oceaan een groot publiek gegund. En met een album als The Place I Left Behind op zak lijkt dat een kwestie van tijd.
Je kunt geen reactie achterlaten.