Benjamin Francis Leftwich houdt van pannenkoeken. Als hij op een ochtend wakker wordt na een wilde avond, blijken vier ex-vriendinnen hem van Facebook verwijderd te hebben. “Ik vroeg alleen maar of ze pannenkoeken voor me wilden bakken,” verzucht hij. De Engelse singer-songwriter, onlangs 23 jaar geworden, staat op de dag van de verkiezingen in een uitverkocht Merleyn.
Een oudere man trekt na enkele seconden zijn eerste conclusie: “Dit is wel wat minder heftig dan U2 zeg”. De vergelijking met het Ierse viertal is ver te zoeken, maar gelijk heeft hij. Bovendien speelt Benjamin – zichzelf begeleidend op gitaar – sommige nummers nog langzamer dan op zijn album Last Smoke Before the Snowstorm. De fluisterstem krijgt van de geluidstechnicus in Merleyn een flinke portie echo mee, wat een mooi effect heeft op de ingetogen liedjes. Prachtig is de uitvoering van ‘Pictures’, waarna hij verlegen het applaus in ontvangst neemt. Ook ‘Maps’, gespeeld zonder microfoon, is een vroeg hoogtepunt in de set.
Benjamin merkt dat het publiek aandachtig luistert, en na een verlegen start komen er steeds meer anekdotes. Hij blikt terug op zijn eerste optredens in Nederland, als voorprogramma van Radical Face eerder dit jaar. Nu blijkt dat hij geen geboren performer is: schuchter probeert hij te vertellen waarom hij Nijmegen zo geweldig vindt, maar verder dan “I love the bridge” komt hij niet. Nieuw nummer ‘Is That You On That Plane?’ wordt opgedragen aan zijn overleden grootmoeder, waarna hij over pannenkoeken en ex-vriendinnen begint. Het concert kabbelt ondertussen steeds langzamer voort. Clichéteksten als “I hope you find the love that’s true, so the morning light can shine on you / I hope you find what you’re looking for, so your heart is warm for ever more” helpen daarbij niet.
Na een uur kondigt Benjamin zijn laatste nummer aan. Tot tevredenheid van het publiek speelt hij het frisse en voor zijn doen uptempo ‘Atlas Hands’. Een prima afsluiter, maar er volgt nog een toegift met ‘Hole In My Hand’ van zijn eerste EP.
In het publiek staan mensen een uur lang met gesloten ogen heen en weer te wiegen. Benjamin Francis Leftwich heeft een prachtige stem, een aantal mooie nummers (waarom speelt hij trouwens ‘More Than Letters’ niet?) en Merleyn is het ideale podium voor de verlegen Yorkse jongeman. Een uur is echter veel te lang: na veertig minuten is een deel van het publiek in slaap gewiegd.
Je kunt geen reactie achterlaten.