Stad Als Podium 2012

Vorig weekend was het zo ver: het was tijd om het Haarlemse culturele seizoen te openen. Het bijbehorende festival heet Stad als Podium, en dat bezet zo’n beetje de hele binnenstad. Zowel het Patronaat, de Philharmonie, Toneelschuur, Filmschuur, Club Stalker, Teylers Museum, Janskerk, Horizonverticaal, Nieuwe Vide als 37PK doen namelijk mee. En dan zijn er ook nog activiteiten op de Grote Markt. Er is theater, film en beeldende kunst, maar vooral heel veel muziek. En laten we daar nu juist voor komen kijken.

De line-up is namelijk zeker niet verkeerd. Slechts een tientje neer hoeven tellen voor Soap & Skin, Ben Caplan & the Casual Smokers, Kitty, Daisy & Lewis, Eskmo, Nils Frahm, Sleepy Sun, Case Mayfield, Greg Holden en DJ Shadow overkomt je niet zomaar iedere dag. Dan komt alleen ook meteen het grootste nadeel van het hebben van zo veel locaties naar voren: er spelen echt heel veel artiesten tegelijk. Daarom kan de avond eigenlijk in een paar blokjes onderverdeeld worden. Eerst is het kiezen tussen Nils Frahm, Soap & Skin, Case Mayfield, Bombay Show Pig, en Greg Holden. Daarna is het, afhankelijk van de eerdere keuze, kiezen geblazen tussen Sleepy Sun, een tweede sessie van Nils Frahm, Ben Caplan & The Casual Smokers, Kitty, Daisy & Lewis, een tweede optreden van Bombay Show Pig, en Gers Pardoel. Aansluitend kan dan in veel gevallen nog het tweede optreden van Ben Caplan & The Casual Smokers, Rangleklods, of The Hickey Underworld meegepikt worden.

Alhoewel Soap & Skin zeker de moeite van het bekijken waard is, wordt in het eerste blokje traditiegetrouw voor Nils Frahm gekozen. Net als tijdens de editie van Indiestad die eerder dit jaar plaatsvond, speelt hij in een voormalige kerk. Een kleinschalige locatie die ideaal is voor de gelaagde composities van de hypermuzikale Duitse pianist. Hij heeft vandaag alleen wel een klein probleem: hij heeft zijn duim een aantal weken geleden gebroken. Ook al is het gips er intussen af, de breuk was volgens zijn arts redelijk gecompliceerd, en spelen mag hij eigenlijk nog niet. Of dan in ieder geval niet met tien vingers. En van oefenen was de afgelopen weken al helemaal geen sprake. Hij is dus een beetje nerveus, en moet zijn set ook nog noodgedwongen starten met een compositie voor negen vingers. Niet dat het daar bij blijft, want de ondersteunende brace gaat al snel af. Vervolgens wordt het bekende ritme ingezet dat zijn improvisaties rondom ‘Said and Done’ draagt. Toch weet hij vanavond niet te overtuigen. Sympathiek en muzikaal als altijd geeft hij een optreden dat in principe prima is, maar nergens het niveau van bijvoorbeeld dat in het Paard van Troje, eerder dit jaar, haalt. Maar wat de kwaliteit van de optredens van Frahm betreft zijn we misschien gewoon verwend geraakt. Volgende keer dus graag weer met tien vingers!

Tussen het eerste en tweede blokje is er tijd om wat sfeer te snuiven. Daar moet dan alleen wel hard naar gezocht worden. Uit verschillende bronnen was gelukkig al vernomen dat het Haarlemse uitgaansleven bekend staat om het kleine kringetje en de beperkte mogelijkheden. Een evenement Stad als Podium noemen wekt alleen wel de verwachting dat de (binnen)stad inderdaad overgenomen wordt door het gebrachte programma. Toch is er wandelend door de straten weinig van te merken dat er iets aan het gebeuren is. De verschillende locaties zijn niet speciaal aangegeven of extra opvallend gemaakt, en op het op het programma meegeleverde kaartje staan geen straatnamen. Als niet-Haarlemmer is het dan ook wat lastig om de weg te vinden. Het lijkt ook nogal rustig. Onderweg worden mensen met de zilverkleurige polsbandjes van het festival aangetroffen die hun heil zoeken op een willekeurig terrasje. Lijkt ons niet helemaal de bedoeling.

Ook de stroom mensen die richting het Patronaat gaat komt maar moeizaam op gang. Door het blokje sfeer zoeken is Sleepy Sun bij aankomst bij de grootste locatie van het festival alweer bijna klaar met spelen, maar is er des te meer tijd om in de stemming te komen voor Kitty, Daisy & Lewis. Voor een gezonde dosis pop-gerichte rockabilly ben je bij zussen en broer normaal gesproken wel aan het juiste adres. Eind 2011 lieten zij dit bijvoorbeeld nog zien in de Melkweg, waar er in de hele zaal zo hier en daar flink gedanst werd. In de grote zaal van deze Haarlemse poptempel slaat de muziek van de Londenaren minder goed aan. Alhoewel de ingrediënten hetzelfde zijn gebleven, doet het optreden ook wat gehaast aan. En dan kan Kitty nog zo enthousiast zijn, Daisy nog zo vol overgave mondharmonica spelen, en Lewis nog zo op en top de vooral op gitaar solerende gentleman zijn, helemaal klikken doet het niet. Dat mensen alsnog genieten heeft vooral te maken met de kwaliteit van het werk van het drietal. Een beetje onvervalste rockabilly dus, als opmaat naar de nacht. Het niveau van eerdere optredens wordt echter niet gehaald.

Na een biertje na afloop is het alweer bijna half twaalf, en staat de nacht voor de deur. Eskmo begint dan al over drie kwartier in deze zelfde grote zaal van het Patronaat, welke langzaam voller begint te lopen met mensen die voor het nachtprogramma komen. Het nadeel van Haarlem als festivallocatie voor niet-Haarlemse bezoeker zonder auto is alleen wel dat de laatste trein waarmee de reiziger binnen een uur weer in ‘s lands knooppunt Utrecht staat al om 00:49 vertrekt. Met het oog op de afstand tot het station, lijkt het dan ook logisch om huiswaarts te keren. Stad als Podium wordt daarmee verlaten met gemixte gevoelens. De parallelle programmering in combinatie met de ontbrekende markering van de locaties zorgen er voor dat niet-Haarlemmers effectief maximaal een act of drie kunnen zien, voordat de laatste handige trein vertrekt. Zo blijft Stad als Podium vooral een festival voor de Haarlemmers.