Ooit was Graffiti6 het bandje waarvan je geen enkel nummer kende, tot je ‘Stare Into The Sun’ hoorde. Dat ene nummer van die bierreclame. De reclame is inmiddels twee jaar oud, net als het succes van de band. Na hun debuutalbum Colours heeft het grote publiek weinig kunnen vernemen van Graffiti6, een band die gevormd is rond singer-songwriter Jamie Scott en producer Tommy D. Alleen dat ze veel hebben gespeeld . Heel veel. Hierdoor lijkt het vanavond alsof de energie bij Graffiti6 een beetje op is. De vraag die deze avond dan ook door de Melkweg galmt is: gaat een concert puur om de muziek of wil je dan ook nog iets extra’s horen?
Als je een kaartje hebt gekocht puur om de muziek, dan is dit een uitstekende avond. Frontman Jamie Scott goochelt zo nu en dan schitterende uithalen uit zijn keel. Vooral tegen het einde van het nummer ‘This Man’ komen zijn vocalen goed tot hun recht. Niet alleen de zanger laat horen dat hij muzikaal begaafd is, ook de rest van de band laat zich van haar beste kant zien. Vooral tijdens de verschillende jams zijn de Britten in hun element.
Echter, wie hoopte op een spetterende performance op deze maandagavond, komt bedrogen uit. Scott heeft een grote hoeveelheid nonchalance over zich heen hangen, wat ten koste gaat van het contact met het publiek: hij kijkt nauwelijks de zaal in. Wellicht komt het gebrek aan contact ook door zijn microfoonstandaard die versierd is met een iPad. Hij scrollt de hele set over het scherm, zelfs tijdens het hele eerste couplet van ‘Colours’. Dit wekt verschillende vragen op: moet hij nou echt de tekst van zijn zelfgeschreven nummers opzoeken? Of is Graffiti6 zo geavanceerd dat het stemmen van de gitaar en het toevoegen van effecten via dit Applespeeltje gaat? Laten we hopen op het laatste.
Pas halverwege de set komen Jamie en Tommy samen met de andere muzikanten van hun plaats. Tijdens de Bee Gees-cover ‘You Don’t Know What It’s Like’ lijken de jongens toch te kunnen lachen. Dit is niet verwonderlijk: na wat research blijkt dat de covers in hun setlist de enige nummers zijn die maandelijks veranderen. In de rest van de set zit de band vastgeroest in een vast stramien. De automatische piloot lijkt onvermijdbaar.
De stugge houding, van voornamelijk Jamie, heeft zeker zijn uitwerking op het publiek: er wordt pas echt gedanst op het laatste en tevens de grootste hit van de band, namelijk ‘Stare Into The Sun’.
Na het slotakkoord klinkt al snel muziek uit de zaal, ondanks dat er luid “We want more” wordt geroepen. Geen toegift? Gelukkig wel. Graffiti6 speelt nog het nummer wat ik op de meest zware momenten in mijn prille liefdesleven draai: ‘Over You’. Een nummer wat slecht wordt geïnterpreteerd door verliefde stellen die spontaan elkaar beginnen te omhelzen. Met ‘Calm The Storm’, een nummer dat om een hele vreemde reden bekendheid verwierf in Nederland, komt er dan toch echt een einde aan het concert van Graffiti6. De band kondigt aan volgend jaar met nieuw materiaal terug te komen. Laten we hopen dat de muzikanten dan ook weer hun energie en levenslust meenemen.
Je kunt geen reactie achterlaten.