Het blijft de vraag of Yann Tiersen ooit nog van zijn Amélie imago afkomt. Ook vanavond horen we de titel van deze film menigmaal vallen en druipt de teleurstelling van vele gezichten als blijkt dat de Fransoos helemaal niets meer van dit album speelt. Vanavond bewijst Tiersen dat hij meer is dan de prachtige instrumentale liedjes die hem beroemd maakte bij het grote publiek.
Het laatste album Skyline klinkt dynamisch en Tiersen lijkt met dit album de post-rock weg ingeslagen te zijn. Vanavond bewegen Tiersen en band zich tussen het klassieke en het moderne. Rustig haast symfonische nummers eindigen vaak in een bombast aan geluid. Tiersen bewandelt in alles zijn eigen weg en laat zich niet leiden door refreinen, maten en schema’s. Multi-instrumentalist Tiersen blinkt uit met alles wat hij aanraakt maar het is de viool waarmee hij daadwerkelijk schittert. Op het nummer ‘Sur Le Fil’ staat de Fransman alleen op het podium, de haast manische solo vol passie en woede zorgt voor een stil 013. Dit is Tiersen op zijn best.
De Fransman wordt ondersteund door een kundig clubje muzikanten. Keyboard speler Ólavur Jákupsson neemt meerdere malen de vocalen voor zijn rekening. Op deze tijden richt Tiersen zich op de diversiteit aan instrumenten die voor hem liggen. De toevoeging van Jákupsson zorgt ervoor dat nummers ferm overeind blijven, Tiersen blijft als solovocalist namelijk vaak in gebreken.
Het Incubate festival mag zich gelukkig prijzen met een artiest als Tiersen. De Fransman schotelt het publiek een pracht van een optreden voor. Nummers bouwen op en breken af en het optreden voelt dan bij tijden ook aan als een achtbaan. Dat Tiersen zich genoodzaakt voelt het podium te verlaten om vervolgens terug te komen voor een toegift – terwijl we toch allemaal een blokkenschema in ons hand hebben en weten dat hij nog dertig minuten mag spelen – is hem bij deze vergeven. 
Tekst: Leonie Poot
Foto’s: Marjolijn van Dijk
Je kunt geen reactie achterlaten.