Voordat editie nummer acht van Incubate plaatsvond, werd bekend dat de subsidiekraan dichtgedraaid zou worden. Vandaar als thema ‘You are Incubate’ en diverse Pay What You Want-activiteiten. In het zicht van de haven zijn wij er op de laatste dag ook bij.
Het Rotterdamse LUIK programmeren in een kerk is sowieso een win-winsituatie. De bezwerende slowcore komt goed uit de verf in de Pauluskerk en ondanks het feit dat Owls niet de meest afwisselende plaat van de laatste jaren is, klinkt de band van Lucas Dikker ontzettend gevarieerd. Het geluid in de kerk zwelt heerlijk aan en het viertal weet de sfeer heerlijk vast te houden. Een goed begin.
Het is bij British Sea Power afhankelijk van de songkeuze of een show memorabel wordt of juist niet. Het recente werk heeft het potentieel om de show tot bombastische hoogten te brengen, terwijl de oude tracks dat net wat minder hebben. Helaas zit er totaal geen lijn in de show: het geluid staat bij lange na niet optimaal, de band komt wat stijfjes over en ook het publiek is zo vlak voor etenstijd niet enthousiast. Meest recente plaat Valhalla Dancehall komt er met twee nummers heel karig vanaf en eigenlijk is een uur simpelweg te lang voor British Sea Power in deze doen.
Snel door naar 013 waar Reigning Sound al hun show begonnen is. Ex-Oblivians-frontman Greg Cartwright weet iedereen in de kleine zaal en daar buiten in te pakken met z’n stem. Tot aan de bar in de foyer staat het publiek, zo druk is het inmiddels. Het viertal schotelt (als we er dan toch een labeltje op plakken) een prettige garagerockshow voor.
Prettig is geen sleutelwoord bij Cult of Youth. Het viertal, vorig jaar een ‘band to watch’ volgens Stereogum, zit naar eigen zeggen in de neofolk-hoek. Live horen we daar in Stage01 (de kleinste zaal van de 013) echter weinig van terug. Gemiste kans.
Terug naar de Kleine Zaal, waar The Men zich onderscheidt van de jongetjes. De meezingbare noiserock gaat er, ondanks dat het geen hapklare blokken zijn, in als zoete koek, het applaus wordt met het nummer groter en zelfs op het balkon wordt er gesprongen. In de atoomkelder die V39 heet (want: geen wifi!) doet het trio van Sunflare zijn naam slechts deels eer aan: bij vlagen komt de energie echt over op het kleine aantal bezoekers. Want vol is de zaal absoluut niet te noemen. Overigens: als er een prijs zou bestaan voor meeste vreemde grimassen per minuut, dan wint de drummer deze prijs met grootse voorsprong. Echt.
We slaan Laibach, de eerste band die vandaag in de Dommelsch Zaal van de 013 speelt, niet over natuurlijk. Helaas staan we na een half nummer alweer buiten de zaal. De Sloveense band valt echter het beste te omschrijven als ‘niet ons ding’. The Telescopes heeft net als eerder al Cult of Youth in Stage01 geen optimaal geluid, maar het grootste verschil is echter dat eerstgenoemde met veel meer overtuiging speelt en dat de zaal ramvol blijft.
Deze laatste dag van Incubate staat echter in het teken van Japandroids. Het tweetal uit Vancouver, British Columbia, Canada bracht eerder dit jaar Celebration Rock uit en deze jongste plaat heeft dan ook de hoofdrol in de setlist van vanavond. Afgetrapt wordt er met ‘Adrenaline Nightshift’ en na een licht twijfelend begin, staat de gehele Kleine Zaal te kolken. Bier gaat de lucht in, voetjes gaan van de vloer en mensen crowdsurfen van de rand van het podium tot aan de front of house.
Er volgt nog een handvol nieuwe tracks, maar ook twee oudjes van Post-Nothing (‘Wet Hair’ en ‘Young Hearts Spark Fire’) en een cover van The Gun Club’s ‘For the Love of Ivy’. Het duo is op zijn best vanavond en slingert niet alleen op hoog tempo zijn tracks de zaal in, maar maakt het publiek ook deelgenoot van liters vers zweet. Wat een band.
Je kunt geen reactie achterlaten.