Het Canadese Wintersleep is razend populair in eigen land, maar kan niet doorbreken in Europa. Het hitgevoelige ‘Weighty Ghost’ uit 2007 werd welgeteld één keer gedraaid op 3FM, en de albumrelease van Hello Hum ging geruisloos aan ons voorbij. Niet helemaal terecht, want het vijfde album bevat – evenals haar voorgangers – een aantal puike indie-rocknummers. Emotionele straightforward rock a la Band of Horses, met een zanger die klinkt als Paul Banks (Interpol): dat is Wintersleep. Vanavond speelt de band in Bitterzoet te Amsterdam.
Onaangekondigd blijkt het Vlaamse Oscar & The Wolf het voorprogramma. De meerstemmige zang en dromerige popliedjes doen denken aan Fleet Foxes, met een compliment voor de fijne stem van zanger Max. De Gentenaren stonden al in het voorprogramma van Lou Reed en Warpaint, maar ogen desondanks nog erg timide. Nergens voor nodig: eerder dit jaar verscheen Summer Skin, een prima tweede EP.
Wintersleep begint met de eerste twee nummers van de nieuwe plaat: het sterk opgebouwde ‘Hum’ en recente single ‘In Came The Flood’. Sterke nummers, maar mede door een slecht afgestelde microfoon komt de show moeizaam op gang. De amper verstaanbare zanger Paul Murphy oogt bovendien onwennig, starend naar een denkbeeldig punt boven het publiek. Na een vijftal nummers komt er gelukkig meer leven in de show, met dank aan het sterke trio ‘Archaeologists’, ‘Nothing Is Anything (Without You)’ en ‘Weighty Ghost’.
Misschien is Paul niet goed bij stem, misschien is de soundcheck niet helemaal goed gegaan. Hoe het ook komt, de zang blijft nauwelijks verstaanbaar. Een gedreven ‘Smoke’ vormt een opvallend hoogtepunt tegen het einde van de set: de 150 aanwezigen geloven Paul op zijn woord als hij “just because you don’t love me, doesn’t mean that we can’t pretend” zingt. Het lijkt de afstand tussen band en publiek te verkleinen. Het applaus wordt langer en luidruchtiger, zeker na een indrukwekkende uitvoering van ‘Miasmal Smoke & The Yellow Bellied Freaks’, dat ook zomaar door Explosions In The Sky geschreven kon zijn.
Het is vanavond nooit makkelijk geweest voor Wintersleep, maar de band geniet nu zichtbaar. Dat blijkt ook als er tijdens de toegift een nummer gespeeld wordt dat niet op de setlist staat. Het publiek schreeuwt tientallen verzoekjes naar de Canadezen, die voor het hard bejubelde ‘Laser Beams’ en het oude ‘Nerves Normal, Breath Normal’ als afsluiters kiezen. Al met al speelt Wintersleep anderhalf uur: geen moment saai, maar zelden heel erg boeiend.
