De nieuwste plaat van Textures, Dualism, kwam vorig jaar oktober uit en sindsdien heeft Nederlands metaltrots niet bepaald stilgezeten. Na buitenlandse tours en een festivalseizoen is het nu weer tijd voor een kleinschaligere clubtour die wordt afgetrapt in Doornroosje.
De locals van The Sin Committee mogen de avond voor een handjevol mensen openen. In de 25 minuten die de band vol mag maken vervallen de Nijmegenaren echter al snel in een nietszeggende show. De bedoelingen zijn goed en instrumentaal gezien zit het wel snor, maar een degelijk eindproduct ontbreekt vooralsnog. Hoe anders is dat bij de mannen van KYU. Wanneer de geluidstechnicus na vijf minuten de zaakjes op orde heeft, staat daar plotseling een zeer volwassen en groovende metalband. De diepe en rauw tonen van de 7-snarige gitaren dreunen door de zaal en als de zanger net zo goed zou zijn als de drummer, kan KYU zo door als het Nederlandse antwoord op Meshuggah.
Die vergelijking met Meshuggah is voor Textures overigens ook niet onbekend. En terecht, zo blijkt. Na de instrumentale opener ‘Surreal State Of Enlightment’ is de geoliede machine die Textures heet op gang gekomen en walst de progmetalband met ‘Regenesis’ de zaal plat. Een zaal die overigens voor hooguit tweederde is gevuld, maar dat deert niemand. De nieuwste aanwinst, zanger Daniël de Jongh (hoewel ook al weer tweeënhalf jaar bij de band), laat zien dat hij live echt niet meer onderdoet voor wat Eric Kalsbeek voorheen op de plaat presteerde. De rest van de band is even goed ingespeeld op elkaar als altijd met als resultaat een muur van geluid, zonder ook maar één foutje te maken.
De (nog) zwaardere sound waar Textures tegenaan leunt wordt met onder andere de apocalyptische dissonante tonen van ‘Black Horses Stampede’ niet geschuwd. Dergelijk werk vormt een mooi contrast met de polyritmische staccato riffs (zoals in ‘Storm Warning’ en ‘Old Days Born Anew’) waar de band zo bekend mee is geworden. Na ruim een uur start Textures een zoektocht naar de perfectie van progmetal en er mag best gezegd worden dat de band daar met ‘Singularity’ en de überriff van ‘Laments Of An Icarus’ heel dicht bij in de buurt komt.
Textures doet in feite niets nieuws of bijzonders in deze show, maar bewijst desondanks (nog steeds) tot de absolute topklasse van progmetal te behoren. Een muzikaal exportproduct waar we in Nederland trots op mogen zijn en waarbij je je tegelijkertijd afvraagt wat dat in de toekomst nog gaat brengen.
Je kunt geen reactie achterlaten.