“Liever stoppen wanneer je nog honderd procent kunt geven, dan als een uitgezakte zoutzak je nummers staan beffen omdat men nog voor je kaartje betaalt.” Marco Roelofs, frontman van de Heideroosjes, maakt aan een overvolle Melkweg nog eens duidelijk waarom het mooi is geweest. De Heideroosjes kappen er mee en nemen waardig afscheid van hun fans.
Vlak voor het concert begint verschijnt een kale man en zijn cameraman, op het podium. “Ik ben Leon Verdonschot en ik maak een film over de Heideroosjes.” Hij stelt cameraman Arie voor aan het publiek, dat hem onder luid applaus verwelkomt en zijn naam roept. Verdonschot legt uit dat hij een begrafenisscène op wil nemen en vraagt het publiek om een minuut stilte in acht te nemen. De menigte gehoorzaamt. Na een seconde of twintig laat iemand een leeg bekertje vallen, wat ontaardt in een hilarische kettingreactie van vallende bekertjes in een verder muisstille Melkweg.
Een korte openingsfilm is wat volgt. Urbanus (Belgisch cabaretier en goede vriend van de band) loopt snikkend met een zelfgemaakte koptelefoon, platenspeler en bos bloemen van zijn woonplaats in België naar Horst, waar het graf van de Heideroosjes is. In de komische film bevestigt de band het zelf nog eens: de Heideroosjes zijn dood.
De projector stopt, het scherm gaat omhoog en het nummer ‘Tot Hier!’ wordt ingezet. De altijd energieke Roelofs rent het podium op en het begin van het einde is een feit. De band bewijst dat ze nog honderd procent kan geven: de heren spelen strak, energiek en er is geen moment dat de Limburgers in lijken te kakken. Klassiekers als ‘Lekker Belangrijk’, ‘Damclub Hooligan’ en ‘Sjonnie & Anita’ worden uit volle borst meegezongen. Het publiek is enthousiast en de voorste helft van de menigte zet bij elk nummer consequent een moshpit in. Het nummer ‘Val Maar Dood’ wordt opgedragen aan de huidige politiek en de Heideroosjes spelen zoals we van ze gewend zijn.
Na ongeveer een uur is het tijd voor een rustmoment. De band verlaat het podium en maakt plaats voor en grote groep mannen. Een heus mannenkoor zingt een medley van ‘Lekker Belangrijk’, ‘Ik Ben Niet Bang’ en ‘Tot Hier’. Het publiek kan dit intermezzo waarderen en ondanks het ontbreken van mokerharde drums en scheurende gitaren ontstaat er zelfs een ware circlepit en wall of death.
Ook de tweede helft van het optreden staat in het teken van alles geven. De punkrockers halen nog één keer hun oeuvre uit de kast en het publiek wordt naarmate de show vordert alsmaar enthousiaster. “Uit de categorie kutnummers”, aldus frontman Roelofs, speelt de band zelfs een live-versie van ‘Ze Smelten De Paashaas’. Na ruim twee uur wordt het concert traditioneel afgesloten met het nummer ‘United Scum’.
De Heideroosjes hebben zich vanavond nog één keer aan het Nederlandse publiek bewezen. De Heideroosjes is niet meer. Nederland heeft afscheid genomen van de enige band die een afgeladen concertzaal de woorden ‘tering, tyfus, takketrut’ uit volle borst mee kon laten zingen.
