Het Amerikaanse La Dispute is zo’n band die het al een paar jaar prima op de redactie doet, maar waar we verder eigenlijk weinig mee gedaan hebben. Debuutplaat Somewhere At the Bottom of the River Between Vega and Altair ging een beetje langs ons heen, terwijl opvolger Wildlife de jaarlijstjes van 2011 wel haalde maar niet gerecenseerd werd. In het kader van laatstgenoemde plaat stond de band in de Amsterdamse Sugar Factory en wij waren er voor de verandering deze keer bij.
De Amerikanen hebben genoeg vrienden meegenomen, maar we zien ze niet allemaal op het podium. Dankzij onze vrienden bij de NS missen we Into It Over It en Make Do And Mend. We komen de zaal binnen als Title Fight halverwege haar set is. De heren brachten eerder dit jaar hun tweede studioplaat Floral Green uit, maar trakteren de fans van het eerste uur ook op tracks van voorganger Shed en de EP The Last Thing You Forget. Helaas staat het geluid niet helemaal lekker waardoor de band erg wisselvallig overkomt. Pas bij de laatste tracks van de set gaat het publiek helemaal los en zijn de pile-ups rijen hoog.
Nog voor de klok tien slaat staat het vijftal wat La Dispute heet al op het podium. Vervelend voor degenen die een rookpauze in hebben gelast, maar verder niemand die klaagt natuurlijk. Opvallend is dat het publiek gelijk al een stuk enthousiaster is tijdens deze headliner, de meeste mensen zijn toch echt hiervoor naar onze hoofdstad getrokken. Ook hier staat het geluid niet optimaal, waardoor zeker de eerste helft van de show zeer wisselend te noemen is.
Bepaalde subtiliteiten van de albums worden achterwege gelaten, waardoor het geheel iets rauwer te noemen is, maar omdat dit ook deels bepalende factoren zijn klinkt de band wellicht net iets minder als zichzelf. Muzikaal is het vooral de ritmesectie die heel goed uit de verf komt, terwijl niet alle gitaarpartijen even lekker klinken.
Het meest wisselvallig is echter vocalist Jordan Dreyer. De beste man, gezegend met wellicht één van de meest meeslepende stemmen in het post-hardcorewereldje, lijkt te balanceren op de dunne lijn tussen geniaal en gênant. Tijdens bepaalde uithalen en snelle gedeeltes is Dreyer (die zich halverwege hardop afvraagt wat er tegenover de Sugar Factory te doen is, omdat er naar zijn eigen zeggen “vierduizend kids voor de deur staan”) onhoorbaar, terwijl hij bij vlagen onnavolgbaar goed is. De geluidsmix word wel wat verbeterd, waardoor hij wat beter te verstaan is, maar dan moet je als luisteraar echt je best doen. Gelukkig krijgt hij hulp van de kids vooraan, die niet alleen alles woord voor woord meezingen, maar meer dan eens de microfoon uitgereikt krijgen. Het is echter pas bij ‘King Park’, de afsluiter van de reguliere setlist, dat de gehele Sugar Factory alles meezingt. Hier had net wat meer in kunnen zitten.
Je kunt geen reactie achterlaten.