‘On-Nederlands goed’ is een label wat men te pas en te onpas gebruikt. Vrijwel clichématig maken mensen hier gebruik van, vooral als het om muziek gaat. Maar waarom? Is Nederlandse muziek per definitie ‘niet goed’? Volgens de beredenering van ‘On-Nederlands goed’ blijkbaar wel.
Als je het Utrechtse John Coffey omschrijft als ‘on-Nederlands goed’ geef je de band te weinig eer. Het vijftal laat namelijk zien dat er in Nederland ruimte is voor het genre, maar het heeft echter even geduurd voordat de band op z’n huidige koers terecht kwam. Het verhaal is wellicht bekend, maar in een notendop: na debuutplaat Vanity waren daar onvermijdelijke bezettingswijzigingen en een lange run tot het maken van een opvolger. Bright Companions werd in Noorwegen opgenomen bij veteraan Pelle Gunnerfeld.
De plaat sloeg in als een bom: louter goede recensies en zeer prettige verkopen. Wat heet, het tweede album kwam binnen in de album top 100. Twee weken na de release was het ook eindelijk tijd voor een release show. Er werd veel gepromoot en Tivoli de Helling stond niet alleen afgeladen vol, de zaal werd zelfs uitverkocht. Support-act Baby Face Nelson deed precies wat het moest doen: opwarmen.
Op twitter was er al genoeg enthousiasme merkbaar, maar op het moment dat de lichten in de zaal uitgingen en de intro aanzwelde was alles anders: een soort trotsheid misschien wel, maar vooral die enorme drang om te beuken. Opener ‘Announce’ is een prettige binnenkomer, maar doet nog niet precies wat het moet doen. Gebalde vuisten gingen de lucht in, maar de echte actie moest nog komen. Het geluid stond echter ook nog niet lekker, de sound klonk namelijk nog wat mager. Na drie nummers was dit zowel hoorbaar als zichtbaar verholpen: men begon meer en meer te bewegen, te springen, te beuken.
Stagedivers melden zich op het podium en vaak gaat het maar net goed. Vooraan ontaarde zich een heuse pit, terwijl vocalist David Achter de Molen het publiek meer en meer ophitste. Muzikaal staat de band, na het twijfelachtige begin, als een huis. Het gitaartandem, bestaande uit Alfred van Luttikhuizen en Christoffer van Teijlingen, is erg goed op dreef, terwijl bassist Richard van Luttikhuizen de songs meer diepte geeft en drummer Carsten Brunsveld het geheel vakkundig dichttimmert.
Het is het feestje van John Coffey vanavond. Vrienden worden meegenomen het podium op, zo mag Daniel Langeveld van The Medics zowel keys als backing vocals voor z’n rekening nemen en staan ook bandleden van Dead of the Legend de heren te hulp. Mooi moment is als de intro van ‘Oh, Oh, Calamity’ door een fluitiste ten gehore wordt gebracht. Als de heren na de reguliere set het podium afstappen en het publiek al ‘Miles to the end of the road we walk’ scandeert, weet iedereen hoe laat het is. Tijd voor ‘Romans’, het eerste nummer wat we van Bright Companions hoorden (eigenlijk al voordat de plaat opgenomen was, klik maar eens op deze link). Als de heren het nummer acoustisch ten gehore brengen, blijkt eens te meer hoe goed het vijftal daadwerkelijk is. Het nummer wordt opgebouwd naar een climax en eens te meer gaat het dak eraf in de ramvolle zaal. Het is ook gelijk klaar, maar de heren hebben hun kwaliteiten perfect gedemonstreerd. Nu de grotere zalen nog, want John Coffey is niet ‘on-Nederlands goed’, de band is bizar goed.
