(Lumière) Drie dagen beslaat Les Adieux à la Reine (ook wel: Farewell, My Queen) slechts. Dat zijn dan wel meteen drie erg roerige dagen. Is er op dag één namelijk nog weinig aan de hand, is het al op dag twee een enorme chaos aan het Franse hof. Het is juli 1789, en de Bastille is net bestormd. Het zou het startschot blijken voor een grootscheepse revolutie, die het land een decennium in zijn macht zou houden. Maar daar gaat deze film eigenlijk niet over.
Les Adieux à la Reine gaat namelijk veel meer over de wereld die zich achter de gesloten deuren van het uitbundige Versailles bevond. Alhoewel Lodewijk XVI lang niet zo verkwistend was als de totalitair regende zonnekoning Lodewijk XIV, en niet zo’n onverstandig financieel beleid voerde als voorganger Lodewijk XV, kwam hij uiteindelijk met een opeenstapeling van relatief goede ideeën op compleet verkeerde tijdstippen. Zijn vrouw, Maria Antonia van Habsburg-Lotharingen oftewel Marie Antoinette, was ook al niet bijster geliefd.
Deze productie leert je echter niets over de politieke achtergrond, daadwerkelijke maatschappelijke ontwikkelingen, of zelfs maar onderlinge verhoudingen aan het hof. Wel weet hij de omslag van een gemoedelijke, stiekem doodsaai aandoende versie van Versailles naar een hof in rep en roer goed te vangen. Adellijken slaan spoorslags op de vlucht, geliefden worden weggestuurd, en dan blijft alleen de harde kern over. In dit geval is dat onder andere Sidonie Laborde (Léa Seydoux), voorleesdame van de koningin (Diane Kruger), en de ogen en oren van de kijker. Waarom zij zo trouw is, blijft de vraag. Misschien heeft zij een oogje op haar, zoals de subtext de kijker graag doet geloven. Of misschien heeft zij gewoon nergens anders om heen te gaan. Het doet er uiteindelijk weinig toe.
Uiteindelijk blijkt Les Adieux à la Reine namelijk vooral een excuus om mooie plaatjes te schieten in het gigantische paleis van Versailles. De decors zijn vanzelfsprekend dik in orde, de kostuums zijn prachtig, en de acteurs doen hun best. Maar meer ook niet. Er zijn nog wel meer problemen. De overtrokken beeldspraak van de bloem die in het geheim geborduurd moet worden, bijvoorbeeld. De vele karakters die even geïntroduceerd worden en meteen weer verdwijnen. En ga zo maar door.
Maar wacht eens? Als metafoor is dit verhaal over een eenvoudig dienstmeisje dat zich verliest in de intriges aan het hof en de pracht en praal van de glamoureuze Marie Antoinette namelijk best geslaagd. Dat dit dienstmeisje daardoor een vrij vlak karakter blijft, is logisch. Haar belangrijkste taak is immers het verheerlijken van de koningin. Dat deze blinde liefde slechts mondjesmaat beantwoord wordt door de wispelturige Marie Antoinette, zorgt voor enkele wrange scènes. Deze is namelijk op haar beurt bovenmatig geïnteresseerd in hertogin Gabrielle de Polignac (Virginie Ledoyen). Zo wil iedereen wat zij niet krijgen kan. De afloop laat zich dan wel raden. Toch blijkt Les Adieux à la Reine daarmee alsnog een prima besteed anderhalf uur.
Nu te koop op dvd.
Je kunt geen reactie achterlaten.