Wel een beetje gek, hoe de Effenaar een kwart van de zaal afgezet heeft. Toch staat het gezellig vol in de grote zaal van de Eindhovense poptempel. Geen geduw en getrek, maar een prettige ruimte voor alle bezoekers die elk op hun eigen manier van deze unieke band komen genieten. Het is een speciale tour voor Therion, nu de band al zo’n 25 jaar actief is. Bovendien gaat de band aan een groot project beginnen, waardoor ze een tijdje uit beeld zullen verdwijnen.
Eerst moet er opgewarmd worden en om de één of andere reden is dat altijd pijnlijk bij de Zweedse metalband. Antalgia klinkt ongeveer net zo uniek als elk product waar ‘Made In China’ op staat. Heel veel interesse weten de Spanjaarden dan ook niet op te wekken en de tijd wordt benut met andere zaken door de fans die uiteraard op tijd aanwezig zijn.
Elyose maakt zich daarna vooral onsterfelijk door het abominabele Engels van de zangeres. De ‘electrometal’ van de band stelt ook niet zoveel voor. Zangeres Justine Daaé is eigenlijk de enige die het publiek weet te overtuigen. Dat gaat overigens verbazend goed bij de rare muziek van deze Parijse band. Net als twee jaar geleden blijft het toch verbazingwekkend hoe allebei de voorprogramma’s zo overtuigend kunnen motiveren om later te komen.
Bij de eerste noten van Therion en de prachtige stem van Lori Lewis is alles weer goed. Het is alsof er ineens een heel andere set lichten aan gaat wanneer de band opent met nummers van hun nieuwe album Les Fleurs du Mal. De fans krijgen weer een ander Therion te zien. Wat later komt Thomas Vickström ook het podium op en na een paar songs komen ook die klassiekers van Gothic Kaballah weer langs. Dochterlief Linnéa Vikström doet ook heel erg haar best, maar mist toch de vocale overtuiging.
Er heerst iets gemoedelijks over deze show. Geen boze, furieuze deathmetal van de vroege albums, maar de complexe en subtiele songs van het latere Therion komen langs. “Rot op met die Franse songs! Noorse songs!” brult een man een aantal keer. Zijn volume daalt wel omdat schijnbaar niemand de neiging voelt hem te steunen. De band blijft intussen verbazen met krachtige vertolkingen van ‘The Rise Of Sodom And Gomorrah’ en werk uit hun Edda-periode. Het gemis van Snowy Shaw, die recentelijk de band weer verliet, valt wel te merken aan de set waarin die typische death metal geheel ontbreekt.
Therion sleept het publiek mee langs een pad van mysticisme en donkere geschiedenis op een speelse manier, waarbij de André Rieu factor soms wel erg hoog is. Dat is niet erg, want dat oogt eigenlijk ook altijd enorm gezellig. De band is prachtig uitgedost en eindigt, hoe kan het ook anders, met ‘To Mega Therion’. De Zweedse band laat weer eens horen hoe een perfecte show eruit moet zien.
