Peruviaanse geogliefen als actnaam, het formatteren van schijven verwerken in lyrics, geïnspireerd zijn door een postmodernistische schrijver uit Italië; Mike Lovett, het brein achter NZCA/Lines, is niet zomaar een simpele liedjesschrijver. Op het self-titled debuutalbum konden we al horen dat Lovett erg goed raad weet met zijn synthesizers en alles wat eromheen gebouwd is. Vanavond mag hij voor het eerst zijn kunsten vertonen op Nederlandse bodem en wel in de Utrechtse Ekko.
Voordat Lovett en zijn twee (live-)bandleden opkomen is het echter nog tijd voor het Nederlandse Spilt Milk. Het voordeel van een thuiswedstrijd is vaak het makkelijk kunnen communiceren met het publiek, maar de Amsterdamse band lijkt er echter alles aan te doen om het publiek te vervelen. De nummers kabbelen maar een beetje saai voort en het weinige contact dat er is met de aanwezigen is eerder ongemakkelijk dan leuk. Dat steeds meer mensen hun uitvlucht zoeken in de lounge van Ekko is dan ook niet vreemd.
Rond tien over tien worden dan eindelijk de lichten gedimd en zet Lovett het eerste nummer in; een samensmelting van het albumtweeluik ‘New Magnetic North’/’AM Travel Approach’. Tegelijkertijd nemen een percussionist (die het hele concert lang net iets te veel op zijn hi-hat wil raggen) en een bassist hun plaats in op het podium, waarna het echte werk kan beginnen. Al vroeg tijdens de set komt prijsnummer ‘Okinawa Channels’ voorbij, dat live zowaar nog fijner klinkt dan in de al geweldige studioversie. Is dit dan het hoogtepunt van de set en zakt het al erg vroeg in? Het tegendeel is gelukkig waar; het trio werkt zich letterlijk en figuurlijk in het zweet om het publiek aan het dansen te krijgen. Nagenoeg ieder nummer van het debuut komt voorbij en om de gaten op te vullen wordt er ook wat nieuw werk gespeeld. Helaas is de pret na een kleine drie kwartier alweer voorbij. Jammer, want wat NZCA/Lines hier vanavond neerzette was, evenals het debuut, een waar muzikaal genot. Op enkele foutjes na zijn de drie bandleden geweldig op elkaar ingespeeld en de hardere live-versies stijgen, net als bij ‘Okinawa Channels’ stuk voor stuk boven de originele versies uit. Het enige waar de drie nog aan zouden moeten werken is hun houding. Tijdens de nummers zelf hebben ze alles onder controle, maar zodra ze niet hoeven te spelen vallen er vaak net iets te veel ongemakkelijke stiltes. Het wordt ze echter vergeven zodra Lovett weer aftelt om de volgende song in te zetten. Na ‘Atoms & Axes’, het nummer dat voor het laatst bewaard wordt en ook met stip het hoogtepunt van de show is, verlaat het trio spijtig genoeg het podium
Het nieuws dat er al een nieuw album van NZCA/Lines in de maak is, kan door de aanwezigen alleen maar als geweldig nieuws worden opgevat, want wat ze vanavond voor hun kiezen kregen belooft veel goeds. Als bij toekomstige concerten de percussionist zijn hi-hat iets meer met rust kan laten en de pauzes tussendoor net wat beter worden gevuld, zou NZCA/Lines wel eens een live-act van formaat kunnen worden.
Je kunt geen reactie achterlaten.