Het einde van Off Centre 2012 is inmiddels alweer in zicht. Deze editie van het elektronische muziekfestival in de Melkweg zijn staat wederom bol van de leuke en spannende concerten, waaronder die van Kakkmaddafakka op de eerste dag. Ook op de tweede dag is ROAR E-Zine weer aanwezig, met Luke Abbott, Pangaea, Midland en Joy Orbison op het programma.
Deze tweede festivaldag staat in het teken van de UK Bass, een steeds groter wordend genre waarvan de vaandeldragers eerder dit jaar nog op 5 Days Off te zien waren. Terwijl daar de pioniers van het genre hun kunsten vertoonden, wordt er vandaag in de Melkweg plaats gemaakt voor de nieuwe generatie. Zo vallen Joy Orbison en Pangaea binnen dit genre, maar ook de muziek van Gold Panda mag hier niet vergeten worden. Laatstgenoemde moest zijn set voor vandaag helaas afzeggen vanwege technische mankementen.
Vervanging is er in de vorm van Luke Abbott, die dezelfde middag nog het vliegtuig pakte uit Engeland en met koffer en al het podium op komt. Het is echter aan alles te merken dat Abbott totaal niet op deze boeking was voorbereid. Niet alleen lijkt de boel technisch niet helemaal in orde te zijn, de producer is er duidelijk ook niet helemaal met zijn gedachten bij. Dit resulteert in een set vol oneffenheden, waarbij verschillende samples niet met elkaar gelijk lopen en Abbott zo nu en dan niet lijkt te weten wat er nu eigenlijk om hem heen gebeurt. Heel erg jammer, want zijn mix van techno, ambient en krautrock klinkt op zijn releases altijd geweldig. Met name de dit jaar verschenen ep Modern Drivewauy klinkt geweldig en lijkt gemaakt te zijn om in clubs te worden gedraaid. Af en toe lukt het Abbott om een flard van een nummer in zijn liveset zo op te bouwen, dat het resultaat net zo geweldig klinkt als op de plaat. Helaas laat de producer het geheel keer op keer als een pudding ineen zakken. Op papier leek Abbott een prima vervanger voor Gold Panda, maar met deze set wordt het publiek nogmaals met de neus op het treurige feit gedrukt hoe jammer het is dat Gold Panda zelf niet aanwezig kon zijn.
Na zijn set van 60 minuten maakt Abbott plaats voor Pangaea, een nog jonge Britse producer. Samen met Ben UFO en Pearson Sound (ook niet de minste namen) is hij mede-eigenaar van het label Hessle Audio. Vanavond speelt Pangaea in z’n eentje, maar eerder dit jaar waren zij met z’n drieën al verantwoordelijk voor het leukste feestje op Pukkelpop. Op Hessle Audio worden niet alleen releases van deze drie heren uitgebracht, maar hebben ook onder andere James Blake, Blawan en Untold in het verleden platen uitgebracht. Kevin “Pangaea” McAuley is overduidelijk al een ervaren man binnen het wereldje. Dat de producer precies weet wat hij doet wordt vanavond nog maar eens onderstreept in een anderhalf uur durende set. Daarbij komen natuurlijk veel Hessle Audio-releases langs, maar maakt de dj ook steeds weer uitstapjes naar andere genres en stijlen. Op briljante wijze weet McAuley het geheel bij elkaar te houden. Niet alleen door het gebruik van inventieve samples, maar ook met behulp van perfect getimede backspins weet Pangaea de verschillen tussen sommige tracks te overbruggen. Flawless.
Ook al doet Pangaea anderhalf uur helemaal niets verkeerd, zijn set is verre van toegankelijk. Zeker als je deze vergelijk met wat Midland in de Oude Zaal staat te spelen. Want terwijl Pangaea kiest voor diepe, ietwat lastige, maar razend spannende basstracks, speelt Midland 2,5 uur lang de Oude Zaal plat met ietwat simpele, maar doeltreffend dansbare dubstep. De wat langzamere tracks van zijn eigen releases hebben hierbij plaats gemaakt voor snellere muziek. En op dit moment is dat precies wat het publiek nodig heeft. Het resultaat is een uitpuilende Oude Zaal, terwijl de hoeveelheid aanwezigen bij Pangaea in The Max op een aantal handen te tellen zijn. Gezien het verschil in stijl hadden deze artiesten dan ook beter omgewisseld kunnen worden. Midland staat er vanavond voor het feest en het dansen, terwijl Pangaea het wonderkind is dat veel moeilijker te verteren muziek speelt. Dit wil niet zeggen dat Midland zich er gemakkelijk van af maakt. Tijdens zijn set volgen de nummers zich in razendsnel tempo op. Midland en Pangaea zijn beiden goed op hun eigen manier.
Terwijl Midland de dansende mensen in de Oude Zaal blijft vermaken mag dat andere Britse wonderkind, Joy Orbison, The Max afsluiten. Gelukkig komen er weer terug wat meer mensen opdraven in de grootste zaal van de Melkweg, maar het is opvallend te noemen dat het nog geen moment écht druk is geweest op het festival. Waar vorig jaar beide zalen behoorlijk vol stroomden, is daar slechts af en toe iets van terug te zien in de Oude Zaal. The Max is vanavond nog geen moment goed gevuld geweest. Heel erg jammer, want na de briljante set van Pangaea weet ook Joy Orbison sterk te overtuigen. Zijn show doet veel denken aan die van zijn voorganger, maar Peter O’Grady, zoals de dj eigenlijk heet, kiest voor veel meer tracks met vocalen. Daarmee weet hij het gat in het publiek dat bij Pangaea was ontstaan, weer voor een groot deel te dichten. Het wordt ook al snel duidelijk dat O’Grady simpelweg meer fans heeft dan Pangaea. Vanaf de eerste minuut komen er al meer mensen de zaal in en het publiek lijkt, ongeacht wat er wordt gedraaid, een stuk enthousiaster dan een uur geleden. Zo wordt met Joy Orbison’s set een einde gemaakt aan deze tweede Off Centre-dag, waarbij de aanwezigen gelukkig nog één keer hun enthousiasme tonen.
Het lijkt er sterk op dat deze avond veel heeft geleden onder de afwezigheid van Gold Panda. Hij was zonder meer de grootste publiekstrekker van vandaag en wellicht een van de voornaamste redenen voor het gebrek aan publiek. De Melkweg is geen moment echt vol geweest en de mensen die wel zijn komen opdagen, lijken simpelweg te zijn gekomen om te dansen. Dit in tegenstelling tot het idee achter het festival (“Off Centre is hét festival waar liefhebbers van elektronische muziek de nieuwste en spannendste geluiden en artiesten kunnen ontdekken”, bron). Muzikaal gezien is Off Centre 2012 gelukkig allesbehalve tegengevallen.
Je kunt geen reactie achterlaten.