Moss is aan hun tweede (of is dit inmiddels al de derde?) ronde concerten bezig ter promotie van het album Ornaments. Na alle poppodia en festivals die ons land rijk is, aangedaan te hebben, schroeven de heren het aantal clubshows op het tourschema nog wat verder omhoog en staan zij vanavond in de grote zaal van ’t Paard.
Het zal geen gemakkelijke taak geweest zijn een opvolger te schrijven van het alom geprezen album Never Be Scared / Don’t Be A Hero. Ornaments borduurt voort op Never Be Scared / Don’t Be A Hero met misschien net iets meer bliepjes en een net wat onorthodoxere aanpak, maar altijd nog met prachtige harmonieën en dezelfde hypnotiserende ritmes.
De opkomst vanavond is niets waar de band zich voor hoeft te schamen, maar het is ook niet bepaald druk noemen. Het tweede balkon is dicht en als bezoeker is er zelfs vooraan voldoende ruimte om een dansje te wagen. Misschien heeft dit te maken met de overdaad aan concerten, of het toch niet altijd makkelijke geluid van de band. Feit wil dat diegene die wel de moeite genomen hebben vanavond naar ’t Paard te komen in niets teleurgesteld worden.
Het is al eens eerder gezegd maar ook vanavond bewijst Moss dat er zoiets bestaat als ‘strak spelen’ in gradaties. Je hebt strak en je hebt Moss. Nummers lopen naadloos in elkaar over. Vooral het wat meer ‘psychedelische gedeelte’ van de set waar de band alleen verlicht wordt door projecties uit de beamer aan de zijkant van het podium, voelt aan als een achtbaan. ‘The Hunter’ gevolgd door ‘Ornament’ en ‘Spellbound’ vormen een set nummers waar je haast U tegen zou willen zeggen.
Moss maakt vanavond een tweedeling. Het eerste gedeelte van de set bestaat vooral uit nieuw werk en tegen het einde van de avond komt voornamelijk werk van Never Be Scared / Don’t Be A Hero aan bod. Met name het slotsalvo bestaat uit een aaneenschakeling van sterke nummers. ‘I Apologise (Dear Simon)’, ‘Don’t Be A Hero’, ‘Never Be Scared’ en ‘I Like The Chemistry’.
Zowel op de gezichten van het publiek als op die van de heren op het podium prijkt een grote glimlach. Met ‘Silent Hill’ neemt de band afscheid van ‘t Paard. Moss op zijn best met donkere onheilspellende klanken, de psychedelische gitaarrif gevolgd door een snerpende solo en de kermende zang van zanger Marien Dorleijn eroverheen.
Inmiddels heeft Moss zich als live band meer dan bewezen. Ook vanavond is er op het podium geen gebrek aan speelplezier en energie. Na al dat touren in Nederland zoekt de band hun heil elders, namelijk in Amerika. Het ga de heren goed en als ze terug komen, beginnen ze gewoon aan ronde drie (of toch vier?) van het clubcircuit.
Je kunt geen reactie achterlaten.