Als je zaterdag 6 oktober zin hebt in een feestje, sta je helemaal goed in Rotown. Mysterieus electroduo Trust uit Canada klimt er namelijk het podium op om haar bejubelde debuutalbum TRST te laten horen. Deze plaat staat vol met donkere, rijke synths die heel geschikt zijn voor de dansvloer. Zo te zien wil de gemiddelde Rotterdamse hipster dit niet aan zijn neus voorbij laten gaan en Rotown raakt langzamerhand stampvol.
Een volle zaal is wel leuk, maar dan moet er ook een band zijn. Om half tien is er echter nog geen spoor van Robert Alfons en Maya Postepski te bekennen. De dj gaat dus maar vrolijk door met duistere dansplaatjes draaien, totdat de muziek ineens stopt en de band vanuit het duister opdoemt. Tijd voor een hallo is er niet, er wordt meteen een dreunende beat ingezet waarop je wel moet dansen. Zanger Alfons, die niet verkeerd is om te zien, geeft zelf het goede voorbeeld. Hij stuitert als een malle het hele podium over, hij zwaait met zijn armen en zwiept met zijn haar. De twee toetsenisten achter hem staan echter doodstil en gaan beheerst aan de slag met toetsen en knopjes op hun lichtgevende keyboards.
‘Shoom’ is het eerste nummer dat gespeeld wordt, en de voorste helft van de zaal is inmiddels ook enthousiast aan het dansen. De zang klinkt wel vervreemdend: je verwacht niet dat er zo’n nasaal vervormd geluid uit zo’n stuiterende jongeman komt. Af en toe komt het een beetje over alsof hij playbackt, tot je beseft dat de zanger gewoon een enorm bereik heeft en lekker met de vervormer op zijn microfoon heeft gespeeld. Tijd voor applaus of ademhaling wordt het publiek niet gegund. Nummers volgen elkaar in snel tempo op en we worden om de oren geslagen met harde beats. Het doet denken aan een technofeest of een club met al die rook, knipperende gekleurde lichten en de harde klappen. Trust neemt eventjes gas terug met het nummer ‘Candy Walls’, maar trapt daarna weer vol op de plank.
Vooraan bij het podium is het feest compleet met gillende mensen die helemaal losgaan, maar een blik achterin de zaal leert dat daar een aantal mensen staan die zijn gezakt voor een dansdiploma. Toch vreemd, want deze muziek moet toch wel een zaal vol mensen aan het dansen krijgen.
Misschien ligt het aan het gebrek aan interactie van de band met het publiek. Alfons zegt helemaal niets, er kan zelfs geen ‘thank you’ af aan het eind van een nummer. Zo’n gesloten houding past wel bij de muziek, maar je wint er geen nieuwe zieltjes mee. Trust moet het echt hebben van de muziek en de clubsfeer die ze oproept.
Gelukkig staan er ook veel mensen te genieten en hun voeten eraf te dansen op de pulserende beats en spacey synths. Alfons blijft onophoudelijk stuiteren en lijkt op zijn eigen planeet te verkeren waar hij één is met de muziek. Succesnummers ‘Dressed For Space’ en ‘Sulk’ komen voorbij en alles klinkt nog beter dan op cd. Dan verdwijnt de band zonder iets te zeggen weer in het donker.
Het publiek heeft alleen nog niet genoeg gedanst en blijft gillen tot de toegift van wederom twee stampende nummers met golvende synths en snauwende vocalen. Aan het eind roept Alfons iets wat op ‘thanks’ lijkt in de microfoon, en de band wordt weer opgeslokt door het duister. Het publiek blijft een beetje bedwelmd achter. Rotown heeft genoten van dit feestje, en deze eigenzinnige Canadezen gaan nog heel veel dansvloeren vullen met hun duistere muziek.
Pingback: Trust @ Rotown, Rotterdam – ROAR Nieuws