Kid Koala @ Melkweg, Amsterdam

Door Jeffrey Zweep 9 oktober 2012 Reageren uitgeschakeld

Jaren gaat hij al mee, deze uit Korea afkomstige Canadees. Woonachtig in New York tourt hij de wereld rond om plaatjes te draaien. Maar Kid Koala is niet zomaar een plaatjesdraaier, hij voegt er een showelement bij. Was de toevoeging voorheen alleen dat hij in een koalapak op het podium stond, tegenwoordig is het veel meer.

Maar eerst de supportact: Adira Amram and the Experience. De hilarisch bedoelde music comedy workout blijkt niet meer dan een gênante vertoning te zijn, maar de meeste aandacht gaat uit naar The Experience: deze twee Afro-Amerikaanse danseressen stelen de harten van vele bezoekers. Gelukkig is het snel tijd voor de hoofdact van vanavond.

Kid Koala komt vanaf de geluidstafel met een draagbare drumcomputer richting het podium, maar niet voordat hij een paar rondjes door het publiek heeft gezworven. Hij snelt door naar zijn draaitafels, drie in totaal. De avond begint met een MCA-tribute, een heel tof gebaar. Nieuwe plaat 12 Bit Blues is net uit en de tracks hiervan mogen natuurlijk niet ontbreken in de set vanavond. ‘One Bit Blues’ haalt bij lange na de flow niet van zijn hiervoor gemixte werk en door hierna gelijk White Stripes’ ‘Get Behind Me’ te draaien schiet hij zichzelf enigszins in de voet.

Door gelijk weer terug te schakelen naar eigen werk laat hij eens te meer zien dat het niveau hiervan simpelweg niet zo hoog is, maar dat komt omdat hij op die nieuwe plaat enkel gebruik maakt van ouderwetse drummachines. Hij lijkt dit zelf ook te weten, de mindere goden worden namelijk aangekleed. Zo komen onder meer Adira Amram and the Experience ditmaal het podium op onder de naam The Dancing Machines, komt zijn welbekende koalapak tevoorschijn en worden er zelfs robotpakjes bijgehaald. Het muzikale hoogtepunt is Slayers ‘Raining Blood’, dat uitgebouwd wordt tot een drum’n’bass remix. Tijdens dit nummer verdwijnt het drietal van The Dancing Machines onder een tafel om met muppets te moshen. Na afsluiter ‘8 Bit Blues’, waarbij een flinke lading papieren vliegtuigjes het podium verlaat, is het nog tijd voor een limbowedstrijd. Daarna is de koek echt op. Niemand hoeft Kid Koala nog serieus te nemen, want dat doet hij zelf ook niet.

Je kunt geen reactie achterlaten.